Tiende vaardag:
van Tanlay naar Flogny
| Vanavond
liggen we vlakbij het plaatsje Flogny-la-Chapelle. Het is bijna negen uur en de
zon gaat bijna onder. We liggen op een boomrijk beschut plekje en de vogels zijn
nadrukkelijk aanwezig met hun gefluit. De sluiswachterswoning en de wat oranje
avondlucht spiegelen zich in het water van het Canal de Bourgogne. |
 |
 |
Vanochtend zijn we als altijd op tijd vertrokken en lagen als eersten voor de sluis van Tanlay. We varen nu door een wat meer open landschap. De nog groene korenvelden en de gele koolzaadvelden wisselen elkaar af. |
We treffen het met een aantal
tegenliggers die net voor ons worden geschut, zodat de sluizen al aan de goede
kant zijn geopend als wij bij de sluis komen. Zo kunnen we flink opschieten. Na
de sluizen 91 en 92 die dicht bij elkaar liggen worden de kanaalsecties langer,
gemiddeld zo'n twee kilometer. We hoeven slechts 6 sluizen te nemen om in
Tonnerre aan te komen. We meren aan in het haventje en kijken de eerste tijd
vooral naar de overkant van het kanaal. Daar staat een Belgische oplegger met
een boot erop die met een hijskraan in het water wordt getild.
Het is prachtig zonnig weer vandaag. Na het middageten doen we boodschappen in een enorme LeClerq die naast de volgende sluis ligt. Daarna lopen we Tonnerre in.
 |
We
kijken bij La Fosse Dionne. Dat is een bron waaromheen een ronde wasplaats is
gebouwd. Het water is diep groenblauw en komt via ondergrondse gangen van wel 45
kilometer ver. Als we bij Fosse Dionne aankomen is er een enorme drukte. Volgens
mij is een schoolreisje of zoiets. Later zijn we er praktisch alleen. Het is een
heel bijzondere plek. |
Van
Fosse Dionne klimmen we verder naar boven naar een kerk die boven op een rots
staat: de Saint-Pierre. Merkwaardigerwijs is de kerk slechts één middag per
maand open en dat is uiteraard vandaag niet het geval. We dalen daarom weer af
naar het stadje waar ik in een boekhandel nog een interessant boek over het
Canal de Bourgogne vind.
 |
 |
Om
kwart voor vier besluiten we verder te varen. We zien weer diverse wasplaatsen
vandaag: vanochtend bij Commissey in een stroompje naast het
kanaal en vanmiddag in Dannemoine en Cheney vlak na de sluizen en ook in Flogny
vinden we er één vlakbij de kerk die erg verwaarloosd is. In tegenstelling tot
voor de middag varen we na de middag juist door een besloten kanaalgedeelte. Er
staan steeds boomstroken en bosjes langs het kanaal. Links stroomt als altijd de
Armançon. We komen nog langs een kasteel uit de Renaissance, Chateau de Cheney,
waar we voor het eerst een sluiswachter treffen van wie we niet mogen helpen met
het openen van de schuiven van de sluis. Daarna varen we drie flinke stukken van
ongeveer vier kilometer. We vinden het zelfs een beetje saai worden. Bij het
invaren van de sluizen word ik trouwens nog een paar keer verrast door de
zijwind. Door de bomen en bosschages langs het kanaal heb ik nauwelijks erg in
de wind en word ik bij de wat meer open gelegen sluizen verrast. De boot wordt
tegen de sluiswanden geblazen.
We
meren bij een andere boot aan een aanlegkade in Flogny-la-Chapelle. Omdat de
betonrand van de kade erg hoog zit en we gemeen tegen de kant schuren, binden we
de stootwillen wat hoger vast met een stuk meegebracht touw.
Later
komt er nog een derde boot die wel een kwartier nodig heeft om file te parkeren.
Pas als ik hem zeg dat hij niet achterwaarts maar voorwaarts in moet steken,
lukt het de Duitse kapitein aan te meren. Pepijn vindt er trouwens een enorme
bolvormige stootwil in het water die hij aan onze boot bevestigt.
| We
eten vanavond buiten aan een picknicktafel. Dat vind ik het mooiste wat er is:
buiten eten in het zonnetje aan de kant van het water. Ik fiets daarna nog even
naar het dorpje om te kijken waar de bakker zit. De jongens vinden in het
dorpje een aantal jongens met wie ze kunnen voetballen op een veldje. |
 |