Canal de la Marne au Rhin, reisverslag 2005: eerste vaardag

Eerste vaardag: van Lutzelbourg naar Schneckenbusch

Het is zaterdagavond. De vogels zingen nog volop. We liggen bij het plaatsje Schneckenbusch op een prachtig plekje aan het kanaal. Er is een slinger in het kanaal met een aanlegplaatsje met twee banken en een picknickbank en een voetbalveld voor de kinderen aan de overkant. Het is prachtig weer. De zon schijnt de hele middag al. We hebben al 14 kilometer gevaren en hebben inmiddels drie sluizen gehad, het hellend vlak en twee tunnels.

Vanmiddag bereikten we om half twee al de basis in Lutzelbourg nadat we boodschappen hadden gehaald in Saverne. De kinderen op de achterbank hadden alle drie twee boodschappentassen op schoot. We hebben voor drie dagen eten gehaald. In Lutzelbourg was het in het haventje een drukte van belang. Al gauw hebben we onze boot gevonden. We parkeren onze auto op de kade naast de boot.

Ik maakte me meteen zorgen of we onze boot wel op tijd zouden krijgen. Omdat het morgen een nationale feestdag is, zijn de sluizen dan gesloten en dan zitten we hier opgesloten. Ik wil graag naar het hoogste pand. Daar kunnen we morgen de hele dag vooruit. Er wordt ons verzekerd dat het slechts enkele minuten duurt voor onze boot schoon is. Dat hadden ze beter niet kunnen zeggen. Het duurde zeker nog wel een uur voor de schoonmakers onze boot verlieten. We raken steeds meer geërgerd en krijgen een soort onrust in ons lijf. We hadden het eten ook uitgesteld. Uiteindelijk eten we maar stukken droog stokbrood op de wal. Gelukkig gaat het, zodra de schoonmakers weg zijn, snel en kunnen we om half vier vertrekken.

Voor ons varen twee boten in westelijke richting. Die kant gaan wij ook uit. Ze zijn ons voor in de sluis en de deuren sluiten al weer. Wij moeten wachten tot ze geschut zijn. Ik spreek in de intercom bij de sluis: “Nous sommes à l’écluse 20 et nous voulons naviger en direction Nancy”. Iemand bromt aan de andere kant en even later rinkelt de bel dat de sluis in gereedheid wordt gebracht.

De sluizen zijn in een reeks geschakeld. We hoeven nu niet meer te wachten bij de volgende sluizen. Deze worden automatisch in gereedheid gebracht als wij er aankomen. We zien een lek stootkussen in de volgende sluis drijven. We denken eerst dat die van ons is. Dat blijkt niet het geval. Even later is bij onze boot wel een stootkussen lek. Een andere ziet er ook niet erg solide uit, daar heb ik helemaal niet op gelet bij het accepteren van de boot. Maar goed dat ik daar een verzekering voor heb afgesloten. Na drie sluizen komen we bij de botenlift: het hellend vlak van Arzviller.

We liggen als derde in de rij te wachten. De botenlift gaat net met drie andere boten naar boven. Om half zes zijn we aan de beurt en worden we naar boven getransporteerd.

Daarna volgen twee tunnels Het is er koud. De spoorbaan ligt hier vlak langs het kanaal. Verder zijn der resten van een smalspoorbaan te zien dat vroeger vlak langs het kanaal liep. Via het smalspoortje werden de boten vroeger getrokken.

Onze boot heet Saverne. Je kunt zowel beneden als boven op het dek sturen. Ook is er een tafel boven op dek zodat je buiten kunt eten. Het is een mooie brede boot met twee slaapplaatsen achterin en drie voor. De kinderen hebben meteen discussie over wie waar mag slapen.

Na de tunnels gaat Marga tijdens het varen al koken. Door de toestanden in het haventje is het eten er bij ingeschoten. Als we hebben aangelegd kunnen we meteen eten. We eten buiten bij de pickniktafel op de wal. Het smaakt verrukkelijk: penne met een kaassaus, spinazie en sla.
Als de zon ondergaat maak ik nog een foto van dit mooie stukje kanaal in het avondlicht.

Canal Marne-Rhin Andere kanalen Volgende dag

	Het is zaterdagavond. De vogels zingen nog volop. We liggen bij het plaatsje Schneckenbusch op een prachtig plekje aan het kanaal. Er is een slinger in het kanaal met een aanlegplaatsje met twee banken en een picknickbank en een voetbalveld voor de kinderen aan de overkant. Het is prachtig weer. De zon schijnt de hele middag al. We hebben al 14 kilometer gevaren en hebben inmiddels drie sluizen gehad, het hellend vlak en twee tunnels.
Vanmiddag bereikten we om half twee al de basis in Lutzelbourg nadat we boodschappen hadden gehaald in Saverne. De kinderen op de achterbank hadden alle drie twee boodschappentassen op schoot. We hebben voor drie dagen eten gehaald. In Lutzelbourg was het in het haventje een drukte van belang. Al gauw hebben we onze boot gevonden. We parkeren onze auto op de kade naast de boot.
	Ik maakte me meteen zorgen of we onze boot wel op tijd zouden krijgen. Omdat het morgen een nationale feestdag is, zijn de sluizen dan gesloten en dan zitten we hier opgesloten. Ik wil graag naar het hoogste pand. Daar kunnen we morgen de hele dag vooruit. Er wordt ons verzekerd dat het slechts enkele minuten duurt voor onze boot schoon is. Dat hadden ze beter niet kunnen zeggen. Het duurde zeker nog wel een uur voor de schoonmakers onze boot verlieten. We raken steeds meer geërgerd en krijgen een soort onrust in ons lijf. We hadden het eten ook uitgesteld. Uiteindelijk eten we maar stukken droog stokbrood op de wal. Gelukkig gaat het, zodra de schoonmakers weg zijn, snel en kunnen we om half vier vertrekken.
Voor ons varen twee boten in westelijke richting. Die kant gaan wij ook uit. Ze zijn ons voor in de sluis en de deuren sluiten al weer. Wij moeten wachten tot ze geschut zijn. Ik spreek in de intercom bij de sluis: “Nous sommes à l’écluse 20 et nous voulons naviger en direction Nancy”. Iemand bromt aan de andere kant en even later rinkelt de bel dat de sluis in gereedheid wordt gebracht.
	De sluizen zijn in een reeks geschakeld. We hoeven nu niet meer te wachten bij de volgende sluizen. Deze worden automatisch in gereedheid gebracht als wij er aankomen. We zien een lek stootkussen in de volgende sluis drijven. We denken eerst dat die van ons is. Dat blijkt niet het geval. Even later is bij onze boot wel een stootkussen lek. Een andere ziet er ook niet erg solide uit, daar heb ik helemaal niet op gelet bij het accepteren van de boot. Maar goed dat ik daar een verzekering voor heb afgesloten. Na drie sluizen komen we bij de botenlift: het hellend vlak van Arzviller.
We liggen als derde in de rij te wachten. De botenlift gaat net met drie andere boten naar boven. Om half zes zijn we aan de beurt en worden we naar boven getransporteerd.
	Daarna volgen twee tunnels Het is er koud. De spoorbaan ligt hier vlak langs het kanaal. Verder zijn der resten van een smalspoorbaan te zien dat vroeger vlak langs het kanaal liep. Via het smalspoortje werden de boten vroeger getrokken.
Onze boot heet Saverne. Je kunt zowel beneden als boven op het dek sturen. Ook is er een tafel boven op dek zodat je buiten kunt eten. Het is een mooie brede boot met twee slaapplaatsen achterin en drie voor. De kinderen hebben meteen discussie over wie waar mag slapen.
Na de tunnels gaat Marga tijdens het varen al koken. Door de toestanden in het haventje is het eten er bij ingeschoten. Als we hebben aangelegd kunnen we meteen eten. We eten buiten bij de pickniktafel op de wal. Het smaakt verrukkelijk: penne met een kaassaus, spinazie en sla. Als de zon ondergaat maak ik nog een foto van dit mooie stukje kanaal in het avondlicht.