Canal de la Marne au Rhin, reisverslag 2005: tweede vaardag

Tweede vaardag: naar Réchicourt en weer terug naar Schneckenbusch

Als we zondag wakker worden is het opnieuw prachtig weer. Pepijn fietst naar de bakker in Niderviller voor brood. Marga loopt hard. Na ontbijt met heerlijk Frans stokbrood aan de picknicktafel, vertrekken we naar het dorpje Hesse dat enkel kilometers verder ligt. We bezoeken er een rommelmarkt maar vinden er niets bijzonders. Het is vandaag 1 mei, een nationale feestdag in Frankrijk. De sluizen zijn vandaag gesloten en we zullen in dit kanaalpand moeten blijven. Dit hoogste kanaalpand is echter 33 kilometer lang en we kunnen dus de hele dag vooruit.

We varen door een afwisselend landschap, soms een brede vallei met uitzicht naar beide kanten, soms langs een helling waarbij we naar rechts over de landerijen kijken en de aan de linkerkant tegen de heuvel opkijken. Marga heeft ondertussen al een eerste was gedaan.

We passeren een kanaalbrug waar een spoorlijn onderdoor gaat.

We varen een stuk door een smal kanaaldeel. Daarna komen we langs het dorp met een onuitspreekbare naam: Xouaxange. Bij dit dorp gaat er een fraaie boogbrug hoog over het kanaal. We zien een roofvogel naar een vis grijpen in het kanaal.

Bij het dorp Héming varen we langs een enorme cementfabriek. De fabriek is van ver al zichtbaar. Hij steekt hoog boven het landschap uit.

Dan komen we bij een meer: Étang de Gondrexange. Hier had ik mij erg op verheugd. Het kanaal voert hier dwars door een meer dat voor de bevoorradiing met water zorgt. Helaas is het niet zo schilderachtig als ik had gedacht. Tussen het kanaal en het meer ligt een hoge dijk. We kunnen er niet overheen kijken. Vlak voor de splitsing met het Canal des Houillères ligt een voetgangersbrug.

Dan komen we aan het einde van dit hoogste pand. We leggen aan bij de sluis van Réchicourt. Een sluis met een enorm verval van 15,40 meter. We leggen er aan en lunchen er. Het is te warm om buiten in de zon te eten.

Daarna maak ik met Marga een wandeling langs de oude sluizen. De sluis van Réchicourt vervangt namelijk 5 oude traditionele sluizen. Ze zijn lang niet zo goed behouden als de oude sluizen bij het hellend vlak. De natuur heeft de bedding van het kanaal al geheel ingenomen en er staat nog maar een enkel sluiswachtershuis.

Daarna varen we weer terug. Bij de driesprong met het Canal des Houillières varen we even een stukje dit kanaal in. Misschien kunnen we zwemmen in het meer. Het ziet er echter onaantrekkelijk uit. Ik maak met de fiets nog een klein tochtje langs het Canal des Houillières. Er kan niet worden gevaren. Ze zijn bezig met herstelwerkzaamheden. Met grote zandzakken zijn dijkjes dwars door het kanaal gemaakt.

We varen de prachtige route verder terug en leggen weer aan op hetzelfde plekje als gisteren: Schneckenbusch. Het is ons daar goed bevallen. Ik ga douchen. De kinderen willen weer voetballen maar worden bij het voetbalveld weggestuurd. ’s Avonds bevestigt Marga het Nederlands vlaggetje dat we hebben meegenomen vast aan de boot.

Canal Marne-Rhin Andere kanalen Vorige dag Volgende dag

Als we zondag wakker worden is het opnieuw prachtig weer. Pepijn fietst naar de bakker in Niderviller voor brood. Marga loopt hard. Na ontbijt met heerlijk Frans stokbrood aan de picknicktafel, vertrekken we naar het dorpje Hesse dat enkel kilometers verder ligt. We bezoeken er een rommelmarkt maar vinden er niets bijzonders. Het is vandaag 1 mei, een nationale feestdag in Frankrijk. De sluizen zijn vandaag gesloten en we zullen in dit kanaalpand moeten blijven. Dit hoogste kanaalpand is echter 33 kilometer lang en we kunnen dus de hele dag vooruit.
We varen door een afwisselend landschap, soms een brede vallei met uitzicht naar beide kanten, soms langs een helling waarbij we naar rechts over de landerijen kijken en de aan de linkerkant tegen de heuvel opkijken. Marga heeft ondertussen al een eerste was gedaan.
	We passeren een kanaalbrug waar een spoorlijn onderdoor gaat. We varen een stuk door een smal kanaaldeel. Daarna komen we langs het dorp met een onuitspreekbare naam: Xouaxange. Bij dit dorp gaat er een fraaie boogbrug hoog over het kanaal. We zien een roofvogel naar een vis grijpen in het kanaal. Bij het dorp Héming varen we langs een enorme cementfabriek. De fabriek is van ver al zichtbaar. Hij steekt hoog boven het landschap uit.
Dan komen we bij een meer: Étang de Gondrexange. Hier had ik mij erg op verheugd. Het kanaal voert hier dwars door een meer dat voor de bevoorradiing met water zorgt. Helaas is het niet zo schilderachtig als ik had gedacht. Tussen het kanaal en het meer ligt een hoge dijk. We kunnen er niet overheen kijken. Vlak voor de splitsing met het Canal des Houillères ligt een voetgangersbrug.
Dan komen we aan het einde van dit hoogste pand. We leggen aan bij de sluis van Réchicourt. Een sluis met een enorm verval van 15,40 meter. We leggen er aan en lunchen er. Het is te warm om buiten in de zon te eten.
	Daarna maak ik met Marga een wandeling langs de oude sluizen. De sluis van Réchicourt vervangt namelijk 5 oude traditionele sluizen. Ze zijn lang niet zo goed behouden als de oude sluizen bij het hellend vlak. De natuur heeft de bedding van het kanaal al geheel ingenomen en er staat nog maar een enkel sluiswachtershuis.
Daarna varen we weer terug. Bij de driesprong met het Canal des Houillières varen we even een stukje dit kanaal in. Misschien kunnen we zwemmen in het meer. Het ziet er echter onaantrekkelijk uit. Ik maak met de fiets nog een klein tochtje langs het Canal des Houillières. Er kan niet worden gevaren. Ze zijn bezig met herstelwerkzaamheden. Met grote zandzakken zijn dijkjes dwars door het kanaal gemaakt.