Canal de la Marne au Rhin, reisverslag 2005: derde vaardag

Derde vaardag: van Schneckenbusch naar Saverne

Als we opstaan is het weer prachtig weer. Pepijn en Margo halen brood bij de bakker. Ze nemen amandel croissants en chocoladebroodjes mee.

Na het ontbijt vertrekken we. Bij de eerste gelegenheid stoppen we om water te tanken. Er is al flink gebruik gemaakt van de douches. Terwijl we tanken vaart er een spits voorbij.
We varen naar de tunnels toe. Het licht voor de eerste tunnel staat op groen. Voor de tunnel versmalt het kanaal.

Het licht voor de tweede staat echter op rood. We zijn niet de enigen. Als zesde sluiten wij aan in een wachtrij. Ik loop naar voren en kijk de tunnel in. Heel in de verte zien we een lichtje aankomen. Het blijkt maar een enkel bootje. Daarna varen we door de tweede tunnel. Dit is de langste (2305 meter). De tunnel is goed verlicht. Pepijn vaart de boot. Hij heeft wat last van het toplicht dat ook brandt. We doen er een washandje overheen.

We leggen in colonne aan bij de boten lift. Ook hier moeten we wachten tot we aan de beurt zijn. Er gaat een bak met drie boten naar beneden. De thermometer geeft aan dat het 29 graden is. We varen verder naar Lutzelbourg. Op enkele plaatsen liggen dode dieren in het water. Ik zie een hert en een das. De dieren kunnen als ze eenmaal te water zijn, hier moeilijk op de kant komen. Ze drijven als opgezwollen ballonnen op het water.

In Lutzelbourg legen we aan. Omdat er een sterke wind van achter komt leggen we eerst achter vast. We eten bij een driehoekige picknickbank met een rieten parasol. Daarna maakt Marga een wandeling door het plaatsje.

’s Middag gaat het nog meer waaien. We dalen nu snel af in het dal van de Zorn. Links en rechts van ons zien we beboste heuvels. Het riviertje de Zorn is steeds rechts van ons evenals de spoorweg. We zien regelmatig fietsers op het jaagpad dat hier echt als fietspad is ingericht en goed geasfalteerd. Bij de sluizen worden de sluiswachtershuisjes meest niet bewoond.

Het wordt nu licht bewolkt zodat onze huiden even wat bij kunnen komen van de overmaat aan zonnestraling. De wind waait ons strak in de rug maar geeft geen problemen bij het in- en uitvaren van de sluizen. Pepijn stuurt de boot er steeds strak in. Bij sluis 26 ligt vlak bij de sluis een roestig maar karakteristiek ophaalbruggetje.

Niet veel later vaart een spits ons tegemoet. Het is de Cindy uit Gelschenkirchen die we eerder (in 2004) door het Canal du Rhône au Rhin hebben zien varen. Da’s ook toevallig. Vanaf sluis 27 varen we achter een aantal Italianen die geweldig zitten te klungelen bij het in- en uitvaren van de sluizen. Pepijn doet het veel beter, hij is een geweldige stuurman.

Bij sluis 29 branden twee rode lichten. De automatische sluis werkt niet. De Italianen weten dar geen raad mee en blijven met een touw in de hand op de kant staan. Ik spreek in in de intercom en niet veel later komt er iemand aan die de sluis weer in werking zet.
Margo en Maarten fietsen vooruit. We zien hen weer in Saverne.

In Saverne is een erg diepe sluis. Aan de nummering (30/31) is nog te zien dat het vroeger een dubbele sluis was. Het verval is 5,43 meter. Als we worden geschut waarschuwt de sluiswachter ons uit de buurt van de betonnen drempel in de sluis te blijven. De boot moet iets verder naar voren. Na de sluis varen we om het slot van Rohan heen. Daar is de haven. Het is er erg druk. Daarbij is er op een naastgelegen terrein ook nog kermis. We besluiten een klein stukje verder te gaan liggen. Marga en ik doen daarna boodschappen in de supermarkt. We bakken pizza’s in de oven van de boot en eten dat met verse sla.

Aan het einde van de avond kijk ik nog even met de kinderen op de kermis. Dat blijkt niet veel bijzonders. Wel is het slot van Rohan 's avonds schitterend verlicht.

Canal Marne-Rhin Andere kanalen Vorige dag Volgende dag

Als we opstaan is het weer prachtig weer. Pepijn en Margo halen brood bij de bakker. Ze nemen amandel croissants en chocoladebroodjes mee.
	Na het ontbijt vertrekken we. Bij de eerste gelegenheid stoppen we om water te tanken. Er is al flink gebruik gemaakt van de douches. Terwijl we tanken vaart er een spits voorbij. We varen naar de tunnels toe. Het licht voor de eerste tunnel staat op groen. Voor de tunnel versmalt het kanaal.
Het licht voor de tweede staat echter op rood. We zijn niet de enigen. Als zesde sluiten wij aan in een wachtrij. Ik loop naar voren en kijk de tunnel in. Heel in de verte zien we een lichtje aankomen. Het blijkt maar een enkel bootje. Daarna varen we door de tweede tunnel. Dit is de langste (2305 meter). De tunnel is goed verlicht. Pepijn vaart de boot. Hij heeft wat last van het toplicht dat ook brandt. We doen er een washandje overheen.
	We leggen in colonne aan bij de boten lift. Ook hier moeten we wachten tot we aan de beurt zijn. Er gaat een bak met drie boten naar beneden. De thermometer geeft aan dat het 29 graden is. We varen verder naar Lutzelbourg. Op enkele plaatsen liggen dode dieren in het water. Ik zie een hert en een das. De dieren kunnen als ze eenmaal te water zijn, hier moeilijk op de kant komen. Ze drijven als opgezwollen ballonnen op het water.
In Lutzelbourg legen we aan. Omdat er een sterke wind van achter komt leggen we eerst achter vast. We eten bij een driehoekige picknickbank met een rieten parasol. Daarna maakt Marga een wandeling door het plaatsje.
	’s Middag gaat het nog meer waaien. We dalen nu snel af in het dal van de Zorn. Links en rechts van ons zien we beboste heuvels. Het riviertje de Zorn is steeds rechts van ons evenals de spoorweg. We zien regelmatig fietsers op het jaagpad dat hier echt als fietspad is ingericht en goed geasfalteerd. Bij de sluizen worden de sluiswachtershuisjes meest niet bewoond.
Het wordt nu licht bewolkt zodat onze huiden even wat bij kunnen komen van de overmaat aan zonnestraling. De wind waait ons strak in de rug maar geeft geen problemen bij het in- en uitvaren van de sluizen. Pepijn stuurt de boot er steeds strak in. Bij sluis 26 ligt vlak bij de sluis een roestig maar karakteristiek ophaalbruggetje.
	Niet veel later vaart een spits ons tegemoet. Het is de Cindy uit Gelschenkirchen die we eerder (in 2004) door het Canal du Rhône au Rhin hebben zien varen. Da’s ook toevallig. Vanaf sluis 27 varen we achter een aantal Italianen die geweldig zitten te klungelen bij het in- en uitvaren van de sluizen. Pepijn doet het veel beter, hij is een geweldige stuurman.
Bij sluis 29 branden twee rode lichten. De automatische sluis werkt niet. De Italianen weten dar geen raad mee en blijven met een touw in de hand op de kant staan. Ik spreek in in de intercom en niet veel later komt er iemand aan die de sluis weer in werking zet. Margo en Maarten fietsen vooruit. We zien hen weer in Saverne.
In Saverne is een erg diepe sluis. Aan de nummering (30/31) is nog te zien dat het vroeger een dubbele sluis was. Het verval is 5,43 meter. Als we worden geschut waarschuwt de sluiswachter ons uit de buurt van de betonnen drempel in de sluis te blijven. De boot moet iets verder naar voren. Na de sluis varen we om het slot van Rohan heen. Daar is de haven. Het is er erg druk. Daarbij is er op een naastgelegen terrein ook nog kermis. We besluiten een klein stukje verder te gaan liggen. Marga en ik doen daarna boodschappen in de supermarkt. We bakken pizza’s in de oven van de boot en eten dat met verse sla.
	Aan het einde van de avond kijk ik nog even met de kinderen op de kermis. Dat blijkt niet veel bijzonders. Wel is het slot van Rohan 's avonds schitterend verlicht.