Eerste vaardag: van Argens naar
Paraza
Het
is drie uur in de nacht van zaterdag op zondag. Inmiddels hebben we de eerste
vaarervaringen erop zitten. Dat viel eerlijk gezegd niet mee. We zijn een paar
keer flink op de kant gebotst omdat ik de versnelling niet in zijn achteruit
kreeg. Inmiddels weet ik waar het aan ligt. Het gas moet helemaal terug om te
kunnen schakelen (wel logisch eigenlijk). Pepijn had het eerst door waar het aan
lag.
Als
we uit de trein in Lezignan stappen staat er een taxi voor het station. We laten
ons met alle bagage naar het 6 kilometer verder gelegen Argens brengen, Zo zijn
we toch nog kwart over een op de plaats van bestemming. Ik heb een gesprek met
de taxichauffeur. Hij vertelt dat het in juni, juli en augustus erg druk is op
het Canal du Midi. Er komen weinig Nederlanders varen, wel Duitsers en Engelsen.
Het
is mooi zonnig weer in Frankrijk. Er staat alleen een frisse harde wind.
Als
het kantoortje van Locaboat opengaat wordt ons verteld dat het winkeltje in het
dorp op zaterdagmiddag is gesloten en eveneens zondag en maandag. Maandag is het
1 mei en een Nationale feestdag in Frankrijk. Alles is dan dicht, ook de sluizen.
De dichtstbijzijnde supermarkt is in Lezignan, waar we net met de taxi vandaan
kwamen. Een Duitser die voor ons staat biedt aan om ons daar naar toe te brengen
maar dan moeten we zelf maar zien hoe weer terug te komen, met de taxi
bijvoorbeeld.
Na
enig nadenken vraag ik om de fietsen die we bij de boot zullen huren. Zowel de
receptioniste als de monteur fronsen de wenkbrauwen als ze horen dat ik naar de
supermarkt wil fietsen. In de praktijk valt het echter wel mee. Met een rugzak
en een stuurmandje en een plastic zak aan het stuur kom ik terug. Het geeft
mezelf in elk geval een goed gevoel op deze wijze het probleem te hebben
opgelost.
Als
ik terugben met de boodschappen duurt het nog lang voor de monteur komt om ons
te instrueren.
Marga en de kinderen hebben inmiddels de boot verkend en zijn verontwaardigd dat er geen douche aan boord is. In de folder was dit nadrukkelijk gesteld. Nadat tal van andere boten in de haven zijn bekeken en ook de folders nog eens zijn doorgenomen komen ze er achter. Wat een kraan in de wastafel leek, kan als je eraan trekt ook als douchekop gebruikt worden.
Onze boot 'Le Ponant'
Onze
boot heet Le Ponant. Als we dat in het woordenboek opzoeken blijkt dat een oude
term voor 'het westen' te zijn.
Na
lang wachten bij de boot krijgen we eindelijk instructie. Als ik vertel dat ik
vandaag nog graag naar de kanaalbrug van Répudre wil varen, doet de monteur nog
erg zijn best gedaan om alles snel uit te leggen. We krijgen veel informatie. Om
ons nog door de sluis te loodsen zet hij z'n fiets op het dek en gaan we snel op
proefvaart. De monteur stuurt de haven uit daarna geeft hij het roer over. Ik
stuur rustig en de boot reageert goed op de koerscorrecties. Ondertussen legt de
monteur nog van alles uit. Ik vraag of we een linkse of een rechtse schroef
hebben. Hij weet het niet, het verschilt per boot. Als we bij de sluis komen
zien we geen actie. Na enig wachten verschijnt de éclusière, een kleine dikke
oudere vrouw. Ze schut ons samen met een andere boot. De bediening van de sluis
is elektrisch. Onder het schutten legt de monteur nog uit hoe de wc werkt, hoe
we rotzooi uit de schroef moeten halen enz. Hij draait de boot en springt met
zijn fiets aan land.
Nu moeten we alles zelf doen. Het eerste wat gebeuren moet, is weer draaien. Dat gaat niet zonder problemen. De boot trekt niet rond. We draaien weer terug. Het duurt enige tijd voor bij mij een lampje gaat branden. Dit heb ik gehad in de cursus vaarbewijs: keren in nauw vaarwater. Lastig dat ik niet weet of we een linkse of een rechtse schroef hebben. Ik zet de bocht in van de andere kant. Inderdaad gaat het keren nu beter. Ik voel me al een hele piet.
Pepijn stuurt onder de eerste brug door. Het is best krap maar het gaat goed. Ik hoop dat we later nog zo'n brug op foto kunnen zetten maar ik durf nu nog niet bij het roer weg. Het is te gevaarlijk om op de kinderen te vertrouwen. Marga wil nog helemaal niets van sturen weten.
Later komen we toch weer in de stress. Bij het afmeren bij de kanaalbrug van Répudre is Pepijn aan land gegaan. Maarten gooit het touw en Pepijn legt het om een boom. Er ontstaat paniek als het touw om Maartens voet slaat. Marga roept meerdere malen dat Pepijn het touw los moet laten voordat hij het begrijpt. Het gaat allemaal wel goed maar een ongeluk zit in een klein hoekje. Dan lukt het schakelen ook niet en botsen we weer stevig op de oever. Eén keer schiet zelfs de koelkast open en liggen de gesneden komkommers over de vloer.
Aqueduct of Répudre
Bij de kanaalbrug van Répudre leggen we aan de bergkant aan. Dit is nog gebouwd door Riquet, de geestelijke vader van het kanaal, en is dus meer dan 320 jaar oud. Pepijn gooit stenen van het pad in het kanaal. Ik heb daar moeite mee. Ik voel het al een inbreuk op iets wat al eeuwen bestaat. Het bouwwerk is overigens wat minder imposant dan ik had gehoopt. De rust op het kanaal is evenwel overweldigend en adembenemend. Onze boot ligt nog in de avondzon, de vogels fluiten en de wind ruist door de bladeren van de bomen.
Door het gedoe met het schakelen missen we ook de aanlegplaats die we in gedachten hadden en meren iets verder bij het dorpje Paraza aan. Ik sla twee pennen in de grond en leg de boot goed vast. Iedereen heeft de schrik nog wat in de benen. Vooral Maarten vindt het niet leuk. Hij is erg geschrokken van het touw om zijn been. Hij voelt ook aan dat ik het niet allemaal onder controle heb. Ik hoop dat het morgen beter gaat. Ik elk geval ben ik er van overtuigd dat het schakelen nu beter zal gaan.
Eigenlijk is het onverantwoord dat iedereen maar zo met zo'n boot mag varen. Ik heb dan nog mijn vaarbewijs gehaald maar mis duidelijk praktijkervaring. Het is maar goed dat deze boot een stootje kan hebben.
De wc is een ervaring op zich. Door met een handel te pompen verdwijnt de drol langzaam door het gaatje en wordt alles doorgespoeld. Alles verdwijnt zo in het kanaal. Ook het water van het aanrecht zien we buiten de boot stromen. Toen ik de monteur vroeg of je in het kanaal kon zwemmen, zei hij -met verwijzing naar de uitleg over de wc- dat hij dit niet zou adviseren omdat je mogelijk oude bekenden tegen zou komen.
Als we gaan slapen, blijft Marga wakker. Ze ruikt iets waar ze ongerust over is. Ze denkt aan gas. Ik ruik ook wel een vreemd luchtje maar wijt dat aan het water. Als Marga uiteindelijk in slaap valt -ik kan dat aan haar ademhaling horen-, lig ik te malen in bed: linkse of rechtse schroef, hoe zat het ook al weer? Het is gelukkig niet donker op de boot. We blijken bij een grote lantaarn te liggen. Bij dit licht kan je goed zien en ik kan dit zonder licht op de boot zelf schrijven.