Laatste dag:
van Segala naar Négra
Vrijdagmiddag komen we in Négra aan, onze eindbestemming. Morgenochtend moet de boot hier tussen acht en negen worden afgeleverd. Van Locaboat hoeven we ons morgen niet hoeven te haasten omdat deze boot niet meteen weer is verhuurd. Vooral Marga klinkt dit als muziek in de oren: geen stress.
Eindbestemming Négra met
kapelletje bij sluis
Vandaag voeren we alleen maar naar omlaag. Wat maakt dat veel uit! Het vastmaken in de sluis is veel makkelijker omdat je van de boot zo op de sluiskade stapt en het wegstromende water veroorzaakt lang niet zo'n stroming als het instromende water bij schutten omhoog. We hoeven nu ook veel minder aan de touwen te trekken.
We schutten vandaag wel steeds met meerdere boten. We merken dat er meer op dezelfde tijd de boot moeten afleveren. Tegenliggers zien we nauwelijks. Toevalligerwijs wel net bij de twee dubbele sluizen die we vandaag passeren. De sluiswachter schut ons tegelijk. De boten varen van twee kanten de hoge respectievelijk lage zijde van de sluis in. Dan laat de sluiswachter het water van de bovenste kolk in de onderste lopen zodat wij zakken als onze tegenliggers stijgen waarna we elkaar kruisen en wij vervolgens verder omlaag worden geschut terwijl zij omhoog gaan. Zo wordt efficiënt met water en de energie van de sluiswachter omgegaan.
Alle sluizen van vandaag worden met de hand bediend. We horen later dat dit ook zo blijft. Vanwege de status als monument mogen de sluizen het niet verder geautomatiseerd worden.
Ook vandaag waait het hard. Het is wisselend bewolkt maar nog steeds erg aangenaam van temperatuur. 's Avonds vallen er een paar druppels, de eerste van deze week.
's Middags fiets ik nog drie sluizen langs het kanaal verder naar het westen. Ik fotografeer een sluiswachterwoning uit 1752.
Sluiswachtershuis
Het kanaal ligt nu wat meer open in een heuvelig landschap. Links en rechts zie ik kleine dorpjes op enige afstand liggen.
Naast mij raast het verkeer op de A61. Door de dijken heb je er op het kanaal niet veel last van maar op het fietspad is het geraas nadrukkelijk aanwezig. Mijn droom van vorige zomer klopt aardig:
Dromen
In mijn dromen kachelen wij beiden
op een motorboot heel Frankrijk door,
waar kanalen 't land subtiel doorsnijden
met de achterzijde vaak naar voor.
Klotsend water maakt mij prettig wakker
bij passage van een vroege boot,
langs de walkant loop ik naar de bakker
in het dorpje voor een vers stuk brood.
Na de koffie lossen wij de trossen,
puffend slaat de dieselmotor aan
waarna wij het land doorklossen
om een dorpje verder aan te gaan.
Als de motor uitgaat na het varen,
sluit de waterstilte om ons heen,
eten wij gebrachte etenswaren
op een plekje, ver van iedereen.
Ruimtetijd is eindeloos voorhanden
op de vaart heeft niemand, niemand haast
in een tijd dat rondom op den lande
het verkeer gedurig verder raast.
Vrijdagavond raakten we in gesprek met een aantal Fransen (niet die van de sluis) die we al een aantal dagen af en toe tegenkomen. Wij noemen ze al een paar dagen de 'oe-la-laas'. Zij lagen tegenover ons toen Pepijn dinsdag in het water viel. Zij schrokken toen enorm. Toen Maarten na het zwemmen buiten zijn natte zwembroek uitdeed en helemaal bloot stond, riepen zij vanuit hun boot 'oe-la-laa'.
Ze komen uit Chamonix en nodigen ons uit voor de koffie en zelfgestookte eau-de-vie. Ze vertellen dat ze erg genoten hebben van onze kinderen. Zij hebben een wat grotere boot waar je ook buiten op het dak aan het roer kan zitten. De boot is ook veel moderner dan de onze.
's Avonds maak ik met een schrobber, een bezem en de meegebrachte waslijnen een constructie op het dak van onze boot. We hebben twee vlaggetjesslingers meegenomen omdat Maarten zaterdag acht wordt. Ik leidt de slingers van de boeg over deze constructie naar de achterkant van de boot. De boot is zo feestelijk versierd.
Onze boot versierd op
achtste verjaardag Maarten
Maarten wordt de volgende dag om zeven uur wakker maar blijft eigenzinnig tot kwart over zeven in bed liggen omdat hij op dat tijdstip is geboren. We geven hem klokslag 7.15 uur de cadeautjes.
Na het ontbijt met cornflakes fiets ik samen met hem naar de bakker in Cardouche. Dat is nog een flink eind weg (ca. 6 kilometer). We fietsen naar de kerk op een heuvel in het dorp. Als we boven zijn aangekomen blijkt de bakker bij navraag beneden te liggen: 't kan verkeeren. Maarten kiest een mokkataart met een plaatje van de kerk erop. Dan drinken we koffie respectievelijk cola in een barretje en fietsen weer terug naar onze boot. De zon schijnt alweer volop. Ook de wind is er vandaag weer.
Aan de basis wordt hard gewerkt om de boten schoon te maken en weer klaar voor volgend gebruik te maken. Er vertrekken vandaag een aantal boten. Aan de overkant blijkt een hardloopestafette aan de gang te zijn: La Balade de Riquet. 150 teams van vijf lopers lopen in estafette in twee dagen van Toulouse naar Béziers. Bij de sluis is een verzorgingspost. Pepijn en Maarten helpen de weggegooide plastic bekertjes te verzamelen.
Verzorgingspost
's Middags vertrekken we met een taxi naar Villefranche-Lauragais. De trein die ik in gedachten had, blijkt op zaterdag niet te rijden zodat we de laatste vrije uurtjes in dit dorp doorbrengen op een terrasje. We zijn nog wel op tijd voor onze slaaptrein vanuit Toulouse. Als we wegrijden kijk ik in het avondlicht een poosje wat weemoedig uit het raam naar het Canal Latéral à la Garonne. Ik mis de platanen.