Tweede vaardag: over l'Étang de Thau naar Vias
De volgende morgen is het ander weer. Het is bewolkt en zelfs een beetje nevelig. Het is wel windstil zodat we aanstonds het Étang de Thau over kunnen trekken.
Een half uur later is het volledig betrokken. Ik kan Sète al niet eens meer zien. Het mag dan wel windstil zijn, onder deze omstandigheden kunnen we onmogelijk het Étang de Thau over varen. Later trekt de mist weer wat op en besluiten we om van wal te steken. We varen eerst naar een rode vuurtoren (Roquerols) in een vernauwing van het étang. Daarna wordt het moeilijk om ons te oriënteren. Ik kan nog net schimmen van de oesterparken in de verte zien waar we ons op kunnen richten.
Étang de
Thau
Ik tuur vooruit maar zie niet veel,
de mist is dicht en omsluit mij,
water en lucht zijn één geheel,
oneindigheid komt mij nabij.
We varen op ongeveer honderd meter evenwijdig aan het oesterpark. Even later kan ik het plaatsje Mèze ontwaren dat ongeveer halverwege ligt. Het begint inmiddels wat meer te waaien en het zicht wordt beter.
In de oesterparken zien we af en toe vissers met kleine bootjes aan het werk. Als we net over de helft zijn waait het harder dan mij lief is. Een harde koude oostenwind waait in onze rug. Gisteren kwam de wind juist uit het westen. Er verschijnen schuimkoppen op de golven en de boot wordt af en toe door een flinke golf van achteren opgetild. Ik ben blij als ik de vuurtoren zie waarachter het Canal du Midi zich bevindt. De gedachte om Marseillan, een van de havenplaatsjes aan het Étang de Thau, aan te doen laten we vanwege de wind snel varen.
De eerste vijf kilometer van het Canal du Midi ademen nog steeds de sfeer van de kust: links en rechts liggen kleine étangs. Ook de flamingo's zijn weer present. Na de eerste sluis bij Bagnas verandert dat meteen. Het kanaal ademt dan de vertrouwde intimiteit uit die we van vorig jaar kennen. We zijn weer thuis. Links en rechts van het kanaal staan weer hoge platanen. Ze zitten al flink in het blad. Vorig jaar was het bladerdek om deze tijd nog minder dicht. We varen in een prachtig stuk kanaal. Na een scherpe bocht passeren we de sluis van de Hérault. Deze sluis wordt alleen bij hoog water van de rivier Hérault gebruikt. De deuren staan nu open. We varen de rivier op. Na de engte van het kanaal is de brede rivier overweldigend. We varen een klein stukje met de stroom mee en zien voor ons de kerktoren van Agde boven de bomen uitsteken. Na een loods van de plaatselijke roeiclub duiken we stuurboord de beslotenheid van het Canal du Midi weer in.
We naderen nu de beroemde ronde sluis van Agde. De deuren zijn gesloten en ik ga van boord om te kijken. Er wordt net een andere boot geschut. De ronde sluis is betoverend mooi, heel apart die ronde vorm. De sluis is een driesprong. Het Canal du Midi vervolgt zijn weg gewoon rechtdoor maar je kunt ook naar bakboord via een kanaaltje naar Agde varen waar je via de Hérault een verbinding naar de zee hebt. Wij mogen met onze boot die kant niet op.
Als we de sluis
uitvaren zien we links een waterpunt liggen en stoppen om onze watervoorraad aan
te vullen. We liggen voor een statig maar verwaarloosd gebouw waarin ook de VNF
kantoor houdt. Het is nu zondag en het kantoor is gesloten.
Aan het begin van de middag wordt het bewolkt en dat blijft de rest van de dag zo. We blijven de hele middag in Agde liggen maar varen uiteindelijk nog vier kilometer verder naar Vias.
Daar bekijk ik de zgn. 'Ouvrages du Libron': een kunstwerk om
de rivier Libron over het kanaal te leiden. Het is een ingewikkelde
constructie. Vanwege het geringe hoogteverschil - we zijn nog maar anderhalve
meter boven zeeniveau- is er geen mogelijkheid de rivier onder het kanaal door
te leiden. Een kruising op gelijke hoogte geeft allerlei problemen. Het
riviertje de Libron staat praktisch het hele jaar droog maar kan in de herfst
enorme hoeveelheden water en slib aanvoeren. De oplossing is gevonden in een
dubbel uitgevoerde constructie van vier enorme metalen goten die over het kanaal
kunnen worden geschoven. In tijden van hoog water in de rivier schuiven deze
goten van twee kanten aaneen zodat het water van de rivier over het
kanaal wordt gevoerd. Er kunnen dan echter geen boten meer langs. Door een
zelfde constructie een dertigtal meters verder aan te leggen en het water van de
rivier via schuiven of langs de ene, of langs de andere constructie te leiden,
kan de scheepvaart in het kanaal toch doorgang vinden.
| Op de terugweg zie ik bij een weiland waarin paarden lopen opeens een tweetal vogels zitten, bovenop de kont van een paard. Het blijken koereigers te zijn. Een heel bijzonder gezicht. |  |
Vlak bij onze aanlegplaats ligt een veldje waar een drietal Franse jongens voetballen. Pepijn en Maarten gebaren dat ze mee willen doen en kunnen zich de rest van de middag heerlijk uitleven. Voetbal is internationaal.