Zevende
dag: Van Coulanges-sur-Yonne naar Les Rochers de Saussois
Vannacht heeft het flink geonweerd en
het regende voortdurend. Ook vanochtend regent het nog steeds. We varen naar de
sluis om zo dicht mogelijk bij Coulanges-sur-Yonne te komen voor de bakker. Ik
fiets er door de regen heen. Ik neem een extra stokbrood mee omdat het morgen
een nationale feestdag is, 1 mei. Het derde brood valt echter meteen buiten de
bakkerswinkel uit het mandje op mijn fiets en rolt in de goot waar volop
regenwater doorstroomt.
Na het ontbijt wast Robert nog met
Pepijn af en vertrekt met mijn gescheurde regencape om die met pleisters aan
elkaar wordt gehouden. We gaan niet mee om het uit te
zwaaien op het station omdat het slecht weer blijft. Als Robert tien
minuten weg is vindt Pepijn nog medicijnen die hij is vergeten en brengt die op
de fiets nog na. Zo wordt Robert toch nog door Pepijn uitgezwaaid.
| Gelukkig is het tegen één uur droog, het tijdstip dat we hebben afgesproken met de sluiswachter. Deze is er nog niet op het afgesproken tijdstip zodat we zelf de sluiskolk alvast vol laten lopen. Als de sluiswachter komt, is het nog droog maar niet veel later begint het weer flink te regenen. Als er weer wat meer afstand tussen de sluizen zit, vlucht ik naar binnen. Het weer is erg wisselvallig. Zonnige momenten waarbij het licht zeer aan je ogen doet wisselen zich af met flinke buien. Dat geeft soms merkwaardige contrasten: koolzaadvelden in het zonlicht met op de achtergrond zeer dreigende wolken. |  |
 |
We varen langs Châtel-Censoir dat er vanaf het water
prachtig uitziet omdat het tegen een steile heuvel is gebouwd. Het spoor
begeleidt ons. Hierlangs is Robert eerder vandaag gereisd. We missen hem. De
kinderen helpen vandaag helemaal niet met schutten en liggen in de boot te lezen
of met de gameboy te spelen. Marga moet dus des te meer doen in de sluizen. Er
staat daarbij een stevige wind die vooral het invaren van de sluizen ernstig
bemoeilijkt. |
De sluiswachters hebben volgens mij
nauwelijks contact met elkaar. Alhoewel ze tijdens het schutten voortdurend aan
het bellen zijn staat de volgende sluis vaak niet klaar.
 |
We varen door tot Les Rochers de Saussois. Dit zijn vijftig meter hoge rotsen van kalksteen die pal aan het
kanaal liggen. Als Pepijn en Maarten de rotsen zien is alle passiviteit op slag
verdwenen. Ze klimmen zo snel als ze kunnen naar boven. Ik ga er snel achteraan
omdat Marga het niet helemaal vertrouwt. We hebben een prachtig uitzicht van
boven over het kanaal en het dorpje dat erachter ligt, Merry-sur-Yonne. Van
boven lijkt de boot erg nietig. We zwaaien naar mijn moeder die van beneden
terugzwaait. Als de lucht weer dreigend wordt, gaan we weer naar beneden. |
| Na het eten varen we naar de steiger aan
de overkant die ik eerst te voet had verkend. Plaatselijk is het erg ondiep maar
aan de uiteinden kunnen we liggen. We liggen daar erg mooi: we hebben een
prachtig uitzicht op de rotswanden en liggen niet meer zo dicht aan de weg.
Verder is er aan deze kant een veldje waar de jongens kunnen voetballen en een
soort strandje waar mijn moeder morgen wil zwemmen. |
 |