Totdat een van hen nogal veel interesse toonde voor mijn zilveren ketting. “Hey man”, zei hij, “Die koop ik van je voor een dollar”. Maar ik zei dat ‘ie zeker een grapje maakte. “Een erfstuk van m’n moeder”, zei ik. Maar toch wilde hij ‘m hebben, zei hij. Sterker nog, hij greep ‘m vast terwijl hij vals grijnsde: “Je zult er nog spijt van krijgen dat je me hier bent tegengekomen…”.

En daar stond ik, in m’n eentje, beroofd en platzak. Ver weg van huis, hier in dat rare vakantieland.

Afijn, ik maar weer snel naar m’n hotel, waar ik een plekje zocht bij het zwembad. Drankje erbij, zonnetje erbij – ik was al over m’n boosheid heen. Totdat ik een zwoele stem iets hoorde zeggen. “Wil je niet wat sterkers?”, zei ze, en ik draaide me om. “Als je wat wilt, zeg je het maar”, en ze keek me uitdagend aan. “Geloof me: mijn oogst is de beste. Probeer het maar, en je zult deze vakantie nooit meer vergeten”.

Maar ik moest niets van haar hebben. Ik wilde alleen maar weg van dit eiland van reggae en cricket. Eigenlijk ben ik er dol op, maar voor mij hoefde deze vakantie niet meer…