Het is koud buiten; de regen en de koude wind zorgen er voor dat je rilt van de kou. Maar je weet dat er ergens een plek is waar het warm en droog is, dus daar ga je maar naar toe. Het is een kroeg aan de overkant van de rivier, waar vanavond een geweldig bandje speelt. Als je aan komt lopen door de regen en de kou hoor je de muziek al van ver. Je loopt naar binnen, maar je ziet niet zoveel bekenden. Het is rustig vanavond. Ook niet zo verwonderlijk met dit weer. Op een klein podium, onder een schemerig licht, gaat een jazz-band flink te keer. De blazerssectie laat duidelijk horen dat ze er zin in hebben vanavond, hier op deze ongewone, maar gezellige plek in deze mistroostige buurt in Londen. Daar staat ‘ie, George, de gitaarheld. Hij kent z’n klassiekers, en dat is duidelijk te merken. Niet al te veel poespas; hij speelt gewoon rechttoe-rechtaan op die afgetrapte gitaar waarmee hij al sinds jaar en dag hier optreedt. Maar zodra hij in de schijnwerpers staat, speelt hij de sterren van de hemel. En wat dacht je van Harry, die het niet erg vindt dat ‘ie nooit écht is doorgebroken. Ach, hij heeft een vaste baan en hij heeft het verder goed voor elkaar. Maar dat ene avondje lekker spelen in deze kroeg, dat zou hij voor geen goud willen missen. En ook al staan er een paar jongens verveeld in een hoekje te kijken, omdat dit volgens hen “geen rock ’n roll” is, dan nog zit jij te genieten van die ene trompettist, of van die geweldige drummer. Totdat de uitbater van de kroeg de microfoon pakt en zegt dat het tijd is voor de laatste ronde. “Dank voor uw komst, hopelijk heeft u een prettige avond gehad”, zegt de zanger nog, voordat hij het laatste nummer inzet. “Komt u nog eens terug. U was een fijn publiek, graag nog een applaus voor… de Sultans of Swing….”