Ik weet het nog goed: m‘n eerste, echte gitaar kocht ik in die ene zomer. Ik vond ‘m bij een of ander rommelwinkeltje, maar wat was ik er trots op. Ik oefende eindeloos, tot het bloed van m’n vingers liep. Maar daarna was ik er helemaal klaar voor: een echte band, samen met een paar schoolvriendjes. Echt ver zijn we er niet mee gekomen. Dat bandje bestaat allang niet meer – de één trouwde, de ander ging z’n eigen weg.

Niet alleen m‘n bandje hield me in die zomer bezig, want jij was er ook nog. Ik zag je voor het eerst in de drive-in bioscoop en voor we het wisten hadden we verkering. Als we ’s avonds achter jullie huis stonden te zoenen, zei je me dat dit voor eeuwig zou duren. Maar ook dàt had ik beter moeten weten.

Die zomer is al lang verleden tijd. Ik ben heel wat ouder geworden. De tijden zijn veranderd; ik heb heel wat mensen en dingen aan me voorbij zien gaan. Als ik dat oude gitaartje nog ‘ns van zolder haal en erop probeer te spelen,dan moet ik weer denken aan jou en wat er mis ging tussen ons.

En dan denk ik weer aan die ene zomer, toen m’n hele leven nog voor me lag.Het was de tijd van m’n leven in die fantastische zomer van ’69…..