"Billy Jean"  -  Micheal Jackson

 
Ze stond ineens voor me, daar in die discotheek. Ze was niet zomaar een gewoon meisje; ze leek wel een model uit één of andere glamour-film. We keken elkaar aan en het leek wel of iedereen stond mee te kijken, toen ze zei dat vanaf nu de dansvloer alleen voor ons tweeën was. Ik was overdonderd door haar zelfverzekerdheid, maar ik zou en moest met haar dansen. Terwijl we daar stonden, zag ik de anderen denken. Wat hadden zij graag met haar de dansvloer onveilig hebben gemaakt.

Ik wist dat ik moest uitkijken. Mensen om me heen hebben me altijd al gewaarschuwd dat ik goed moet oppassen met vrouwen. Kijk uit dat je ze niet al teveel teleurstelt, zei m’n moeder altijd. “Want voor je het weet hebben ze je helemaal in hun macht”, waarschuwde ze.

Maar daar had ik op dat moment geen oog voor. Het leek wel een eeuwigheid, de tijd die we samen doorbrachten. Ze had me helemaal in haar macht, met haar geheime plannetjes, waar ik op dat moment nog niets van afwist. Ik kon nergens aan denken toen ze me helemaal in haar macht kreeg. Als ik alles van tevoren had geweten, had ik mezelf wel twee keer bedacht.

Na een tijdje kwam ze met haar verhaal. Dat jongetje op die foto, met die zielige ogen, die leek toch sprekend op mij? Nu had ik haar pas door – zij beweerde dat het kind van mij was. Maar wat kon ik nu doen? Ik deed m’n best om me te verweren, maar hoe kon ik haar nu weerstaan? Ik had de strijd nu al verloren.

Maar ik blijf volhouden: zij is niet mijn lief, ze is gewoon een meisje dat zegt dat ik de vader van haar kind ben. Ik probeer me te verweren, maar het lukt me maar niet.

En toch is ze zomaar een meisje dat zomaar wat beweert…