Je hoeft je tv maar aan te zetten of de ellende wordt over je heen gespoeld: Orkaan Annie die het dak van een kerk afrukte, waarna alle kerkgangers stierven, Of een vrouw die haar baby verwaarloosde omdat ze hem niet te eten kon geven. En weet je, tegelijkertijd sturen we mensen naar de maan – ik kan er met m’n verstand niet bij

Het is toch raar? Als er ergens een space shuttle ontploft, willen we nog steeds blijven vliegen. Soms zeggen ze wel eens dat je pas echt gelukkig kunt zijn als je ook gelukkig kunt sterven, maar ik begrijp het allemaal niet meer.

We kunnen wel zo doorgaan, zonder dat het ons kan schelen wat er om ons heen gebeurt Maar wat doen we als het donker wordt om ons heen, of als de bom dan eindelijk eens valt? Zal het dan ooit weer licht worden?

Het zijn de tekenen van de tijd waarin we leven. Ze brengen ons hoofd compleet in de war. Kom, lief, laten we ons beschermen tegen die boze buitenwereld. Laten we weer verliefd worden, laten we een gezinnetje stichten.

Of moeten we de tekenen van de tijd maar op ons af laten komen…?