Niemand die er iets van begrijpt. Zelfs haar vader niet, want die zegt dat ze altijd zo’n goede meid was. Dat er nooit iets met haar aan de hand was. Hij kan zich maar niet indenken dat zijn dochter zoiets zou kunnen doen.

Terwijl de nieuwstelexen over de hele wereld staan te ratelen met dit vreselijke nieuws, zijn haar ouders totaal verbijsterd. Hun lieve, kleine meid, nog maar zestien jaar jong, en nog zo onschuldig als maar kan. Waarom moest juist zij zoiets doen? “Ligt het misschien aan ons?”, vragen ze zich vertwijfeld af.

Terwijl iedereen in verwarring is, ligt het schoolplein er verlaten en uitgestorven bij. Zij wilde vandaag met niemand spelen. Vandaag hield ze zich bij haar eigen dodelijke speelgoed. Vandaag nam ze haar speelgoed maar eens mee naar school….

En terwijl iedereen zich blijft afvragen wat er met haar is gebeurd, heeft zij het antwoord voor haar daden al lang klaar: Deze dag mocht gewoon niet beginnen. “Het liefste wil ik deze dag wegschieten”, zegt ze tegen zichzelf. “Want ik hou nu eenmaal niet van de maandag…”