Terwijl de klok loopt, kijkt hij z’n medebemanningsleden aan. Hij is nog een beetje gespannen, maar het is nu geen tijd voor zenuwen. Om het ijs te breken vraagt hij de vluchtleiding of ze hem een borrel kunnen brengen. Maar de klok is onverbiddelijk – hij tikt verder af naar nul.

Dan is het moment waarop hij los komt van de aarde. Hij ziet de planeet onder hem steeds kleiner worden en verdwijnen. Terwijl hij gewichtloos door de ruimte zweeft, probeert hij contact te zoeken met de aarde. “Alles loopt prima”, vertelt hij hen daar beneden, terwijl hij de boordcomputer opdracht geeft de eerste gegevens te verzamelen.

“Maar wat doe ik hier eigenlijk?”, denkt hij bij zichzelf. “Wat heeft dit voor nut?” Hij begint te twijfelen aan zijn missie hier in de ruimte. Dan, plotseling, ontdekt de vluchtleiding op aarde een technisch probleem. Ze proberen contact te leggen met het ruimteschip, maar dat lukt niet. Er komt maar geen antwoord van boven…

Dan, na een tijdje, horen ze plotseling weer de stem van hun astronaut. “Doe mijn vrouw de groeten en zeg dat ik van haar hou”, horen ze uit de radio komen. En dan – dan niets meer.

Maar terwijl de aarde rouwt om die arme astronaut die zijn leven heeft gegeven voor de ruimtevaart, zweeft hij nog springlevend door de ruimte. “Hier ben ik thuis”, denkt Majoor Tom bij zichzelf, nu hij volledig losgeraakt is van de aarde…