Sindsdien kom ik nergens aan toe. ‘s Nachts ga ik uit, overdag slaap ik maar een beetje. Dat zou best wel lekker kunnen zijn: ik ga uit met wie ik maar wil, ik ga ’s avonds lekker uit eten in een chic restaurant.

Ach, ik zou ook m’n arm om de eerste de beste kunnen slaan, maar toch – dat is allemaal niet genoeg om mijn verdriet kwijt te raken. En bovendien: wie ik ook zie, ze doen me allemaal aan jou denken.

Want het is gewoon zo éénzaam hier zonder jou. Het enige dat ik kan is aan één stuk door janken. Ik ben met m’n problemen naar de dokter gegaan, maar weet je wat die zei? “Ach, joh, zulke dingen gebeuren nou eenmaal. Geniet nou maar van je vrijheid”. Hoe kan ‘ie dat nou zeggen?

OK, ik weet het, ik was niet altijd de gemakkelijkste, en zéker niet voor jou. Maar we kunnen het toch eens opnieuw proberen? Asjeblieft, geef mij nog één kans. Want er is gewoon helemaal niets dat vergelijkbaar is met jou….