En toch dreigt het gevaar. Hoe kan ik bijvoorbeeld mijn zoontje beschermen tegen dat speeltje van die Amerikaanse uitvinder van de atoombom? Het lijkt wel alsof de hele wereld ermee speelt, terwijl de machthebbers weten dat het geen spelletje is. Maar wat kunnen we eraan doen? Uiteindelijk zijn we allemaal hetzelfde, ongeacht onze ideeën. Samen moeten we er dus uit kunnen komen. En bovendien: je kunt mij niet wijs maken dat de Russen niet aan de toekomst van deze wereld denken.

Aan beide kanten wordt er geroepen dat we de oorlog kunnen winnen. Maar, meneer de president, ik geloof niet in zoiets als een oorlog die we “wel even” zullen winnen. Denkt u nou echt dat ik dat nog geloof? Onze president zegt wel dat hij mij kan beschermen, maar ik vertrouw hem niet als hij dat zegt.

Oost of west, we zijn allemaal maar mensen, hoe we ook denken. Het enige dat ons nog kan redden is de hoop dat de Russen net zoveel om hun kinderen geven als wij…