Vannacht was het weer eens zover: ik had de hele nacht gewerkt, zodat ik vanmorgen vroeg pas thuis kwam. Doodmoe liet ik me vallen op de bank, toen mijn dochtertje naar me toe kwam. Ze was al wakker. Ik zette haar op m’n knie, waarna ze me vroeg: “Wat is er, pappa?” Ik legde m’n hoofd tegen haar schouder, en ik hoorde haar fluisteren. Het was zo lief wat ze zei: “Pappie, waarom huil je eigenlijk? Doe dat toch niet. Dat doen toch alleen domme mensen?”

Iemand waar ik ook altijd terecht kan, is mijn vriendin Ze woont ergens in deze stad, in de arme buurt. Af en toe ga ik naar haar toe, als ik haar weer eens nodig heb. We vrijen, we drinken en we praten over van alles en nog wat. Als ze ziet dat ik het weer eens moeilijk heb, zegt ze dat ik haar alles kan vertellen. “Huil maar niet”, zegt ze dan. “Want dat doen alleen domme mensen”.

Ik luister veel naar die twee meiden. Als ik alleen thuis zit en ze zijn niet bij me in de buurt, moet ik vaak aan ze denken. “Huilen is voor domme mensen”, hoor ik ze in mijn oor fluisteren. Ik slik m’n tranen weg, want huilen is maar voor domme mensen…