Ik weet het nog als de dag van gisteren. Het was drie september, de dag waarop mijn vader stierf. Een dag die ik nooit zal vergeten. Niet omdat ik hem zo goed kende, want ik heb ‘m nooit te zien gekregen. Het enige wat ik van hem weet zijn de verhalen die ik over hem heb gehoord. Verhalen die geen al te best beeld van hem schetsen.

Ik vroeg mijn moeder of ze mij eindelijk eens wilde vertellen wie of wat mijn vader nu eigenlijk was. Zij was namelijk de enige die dat kon weten. Maar mijn moeder keek me alleen maar aan en zei tegen me dat m’n vader een nietsnut, een zonderling was. Hij leefde overal en nergens, altijd maar onderweg. En bij z’n dood, op die derde september, erfden we alleen z’n naam.

“Ma, wat is er waar van die verhalen die ik steeds maar hoor over vader, dat ‘ie nooit eens aan z’n gezin dacht, en dat ‘ie altijd maar achter de vrouwen aan zat? En dat ‘ie bovendien al z’n geld heeft verzopen?” Dát zijn de dingen die ik van m’n vader zou willen weten, maar ik krijg maar geen antwoorden.

Of was m’n vader gewoon een vrijbuiter, die de pech had om in verkeerde handen te vallen? Is dat wat hem uiteindelijk de kop heeft gekost?

Of deed ‘ie het gewoon allemaal voor ons – zodat hij met z’n gesteel en z’n gesjacher onze schulden kon betalen…?