<< Dag 04
Dag 05 Woensdag 27 april 2005 - Trabzon - Uzungöl
Dag 06 >>
Doordat wij gisteren al
naar het Sumelaklooster zijn geweest is er ’s ochtends gelegenheid de stad
Trabzon te verkennen. Hans en ik maken daar dan ook uitgebreid gebruik van.
We doen dat aan de hand van de Lonely Planet die een stadswandeling heeft
beschreven. Hierbij steken we ook de kloof van de Tabaktane-rivier over. De
stad is hier geheel overheen gebouwd. Nu met het mooie weer op deze zonnige
ochtend echt om van te genieten. Hier zijn nadrukkelijk veel Byzantijnse
invloeden in de architectuur. Ook zijn er nog een tweetal kerkjes te
bewonderen. De ochtend sluiten wij beide af op het centrale plein om hier
geld te wisselen, maar vooral voor een kopje koffie en bij het hotel een
kebab. Het spectaculaire van de dag moet nog komen. We vetrekken vroeg in de
middag en bezoeken uiteraard de Aya Sophia of Haghia Sophiakerk, gelegen aan
de zee. Voor de foto’s tref ik het uitstekend. De zon schijnt volop, en de
lucht is diepblauw. Dat is vaak anders aan de Zwarte Zee.
Aya Sophia.
Deze
klassieke basiliek, met een aparte klokkentoren, is gebouwd in de 13e
eeuw op het hoogtepunt van de macht van de Comnenen en is momenteel een
museum. Het was eerst een kloosterkerk, die in de buitenwijk van de stad
stond, op de plaats waar ooit een tempel stond voor de god Apollo. Na de
Osmaanse verovering bleef het een tijdlang een kerk, maar werd later een
moskee. Hierbij werden de fresco’s bedekt met een keiharde pleister en
nadien witgekalkt, omdat de Islam geen afbeeldingen van personen toeliet.
Alleen Allah kan personen en dieren scheppen. De Turken gebruikten tenslotte
de kerk als een militaire opslagplaats (dat deden ze ook met de Acropolis in
Athene, die toen ontplofte) en rond de eeuwwisseling als hospitaal. De kerk
is nu vooral bekend door de magnifieke fresco’s die te vinden zijn op de
muren en de zoldering aan de binnenzijde van de kerk, maar ook de boven de
ingang gemaakte fries, die boven een driebogenarcade is aangebracht. De
schilders van de fresco’s waren waarschijnlijk geëmigreerde meesters uit
Constantinopel, maar vertonen
ook invloeden uit Armeense, Georgische, Seltjoekse en Syrische stijlen. De fresco’s verbeelden onder andere Christus
als wereldheerser, met het Boek des Levens in de hand en een zegenend
gebaar. De koepel in beschilderd met de apostels tussen de nissen en de
profeten op de blinde nissen, maar ook zwevende engels. Verder zijn in de
koepelstructuur de 4 pendentieven (Evangeliën van Mattëus, Johannes, Marcus
en Lucas. Maar ook zijn in de kerk het laatste avondmaal, het Lijden, de Hof
van Ede, de Voetwassing, de Wonderbare Visvangst in het meer van Tiberias
etc. etc te zien. De fries is ook werkelijk schitterend en geeft de
geschiedenis weer van Adam en Eva in het aards paradijs. Maar ook is het
Byzantijnse symbool de adelaar (symbool van Marcus) te zien, almede de
paradijsboom, de Engel als Paradijswachter voor een mooie toegangspoort, een
gevleugeld fabeldier en een centaur met pijl en boog.
Na het bezoek aan de Aya
Sophia vervolgen we onze weg in oostelijke richting langs de Zwarte Zee. Op
veel plaatsen wordt er gewerkt aan een nieuwe snelweg die in Turkije van west
naar oost langs de gehele kust van de Zwarte Zee komt te lopen. De steden en
dorpen zijn, gezien het vochtige klimaat van de Zwarte Zee, vanaf de
zee gekeerd en de simpelste manier om
de snelweg aan te leggen is gewoon op het
strand. Ik denk niet dat zoiets in Nederland zou kunnen zo van Hoek van
Holland naar Den Helder. Het traject hier is vele malen langer. Al snel gaat
de route in zuidelijk richting. Maar voordat wij afslaan
rijden we nog, tot mijn verrassing, door Arakli. Via mijn werk ken ik iemand
die hier is geboren. Stoppen wil ik niet omdat ik de groep niet wil
ophouden, maar de foto’s die ik uit de rijdende bus maak worden later terug
in Nederland met ontroering ontvangen. Vanaf de zee, tot onze bestemming,
rijden we langs de Solakli-rivier door grote theeplantages. Een bezoek aan
een theefabriek zit er niet in
omdat de eerste oogst van dit jaar nog moet
komen. Deze vallei baadt zich in een weelde van het voorjaar. Alles is mooi
groen en er is veel bloesem te zien en de rivieren stromen nog met alle
geweld. Hoe zal dat eruit zien in het najaar? Onze bestemming voor vandaag
is het mooi gelegen bergmeer van Uzungöl. Deze plaats is bij ons westerse
toeristen nog helemaal niet bekend, maar geniet binnen Turkije faam als
vakantieoord. We overnachten hier in een prachtig houten hotel, waar op het
terrein kleine houten huisjes met eigen douche en toilet staan. Het hotel
heeft zijn eigen restaurant en een theetuin. Het is nog vroeg in de middag
als we aankomen en dan heb ik de gelegenheid om het meer in mijn eentje om
te lopen. Heerlijk die rust en de mogelijkheid om het bezoek aan het
Sumelaklooster en de Aya Sophia in gedachten nog eens te beleven. Wat zou ik
hier toch meer studie van willen maken en tijd in willen stoppen. Het
ontbreekt me echter aan tijd en goed documentatie. Maar ’s avonds komt toch
wel een culinaire klapper. Het hotel heeft voor forel gezorgd. En niet zo’n
beetje ook: twee stuks voor iedereen en echt niet van die kleine. Heerlijk
gebakken en om je vingers erbij af te likken. Voldaan ga ik naar mijn huisje
om mijn dagboek bij te werken, mijn foto’s veilig te stellen om kort daarna
heerlijk in slaap te vallen in dit mooie gebied in de bergen die zoveel op
de alpen lijken. Ik ben benieuwd naar wat de volgende dag de wandeling gaat
brengen.
|