<< Dag 05
Dag 06 Donderdag 28 april 2005 - Uzungöl, bergwandeling
Dag 07 >>
Vannacht goed geslapen
en niets gemerkt van de vele regen die is gevallen. Nu is het droog, maar
zal dat wel zo de hele dag blijven? Ik ben als eerste bij het ontbijt en Jan
komt er al snel bij. Hij ziet er niet zo florissant uit. Hij blijkt zich
helemaal niet goed te voelen. Ik geef aan dat hij gewoon vandaag niet mee
moet gaan met de groep. We blijven hier vandaag toch en krijgen voor de
bergwandeling een gids mee, zodat hij
dan de hele dag rust kan houden. Jan
weet echter van geen wijken en besluit mee te gaan. We vertrekken in twee
busjus om aan het einde van het dorp echt de bergen in te gaan. Direct na
het verlaten van de geasfalteerde weg wordt het hobbelen in de busjes en dat
is Jan echt teveel. Goede raad is duur en Jan stapt uit om toch eindelijk
toe te geven. Volgens Jan ligt de oorzaak bij airco in de bus en de
wisselende weersomstandigheden met grote hoogteverschillen. De wandeling
gaat over een grindweg langs de rivier in het bos omhoog. Je ziet hier
diverse planten die nu in het voorjaar in bloei staan. De omgeving en de
flora lijkt veel op de Alpen. Zo zie je er onder andere Primula’s en
Cyclaam. Het blijft niet droog en de regen gaat langzaam over in natte
sneeuw. Op het moment dat wij iets te nat worden komen wij bij de busjes aan
die ons vooruit waren gereden. Zo kunnen wij even droog worden. Intussen
gaat de natte sneeuw over in echte droge sneeuw en al
gauw valt er een heel
pak. Eén voordeel heeft het, wellicht zitten er vandaag mooie kerstfoto’s
bij. Een deel van de groep besluit weer door te lopen, maar een ander deel
besluit met de busjes verder te rijden voor zover dat mogelijk is.
Uiteindelijk komen wij op een soort alpenweide uit bij een soort
nederzetting. Ook hier is de gelijkenis met de Alpen frappant, alleen een
moskee past niet in dit beeld. De alpenweide heten hier yayla.
De yayla’s.
Dit gebied behoort tot één van de mooiste berggebieden van Turkije met de
bijzonder vriendelijke en gastvrije Laz-bevolking die hier woont. Veel van
de mensen uit de bergdorpjes hebben familie in Nederland en als ze horen dat
je Nederlander bent is het ijs dan ook snel gebroken. Je ziet in de
zomervakantie zelfs hoog in de bergen Nederlandse auto’s rijden, van mensen
die hun familie komen opzoeken. De yayla-dorpjes, met prachtige houten
huisjes voorzien van een lelijk golfplaten dak worden alleen in de
zomermaanden bewoond door semi-nomaden, die hier hun vee hoeden en bijen
houden voor de honing. De rest van het jaar brengen zij in lager gelegen
dorpjes door. Het landschap roept associaties op met de Alpen: bloeiende
weiden hoog boven de dichte bossen die de onderste hellingen van de bergen
rondom het Uzungöl-meer omgeven. Je kan hier genieten van de schitterende
uitzichten op de bijna 4000 meter hoge, besneeuwde toppen van het Kaçkar
gebergte aan de horizon.
Volgens het programma
zijn we nu op het punt waar eigenlijk de wandeling zou moeten beginnen. Het
pad is echter onzichtbaar en er is hevige sneeuwval en het loopt tegen
lunchtijd. Goede raad is duur. De achterklep van het busje gaat open, daarop
wordt de picknick neergelegd en kunnen we zelf ons brood klaarmaken. Nou dat
is weer een ervaring erbij zo met een dik homp brood picknicken in een
sneeuwbui. Na de picknick dan maar terug naar het hotel. Het klinkt als een
mislukte wandeling, maar desondanks heb ik erg genoten. Wie mag dit
meemaken? De middag beneden aan het meer van Uzungöl gebruik ik om lekker
rustig de buurt te verkennen. Ik kan dan nog een paar prachtige foto’s maken
van de mooie flora. Het avondmaal is weer als gisteren, heerlijke forel en
dan opnieuw twee stuks, in het restaurant waar men de kachel hoog heeft
staan. En dat in een land als Turkije.
|