Mijn ervaringen met de Chinese driekielschildpad.

Als eerste dient opgemerkt te worden dat het een gemakkelijk diertje is dat, benevens de vereiste basiszorg, weinig zorg vraagt. In een juiste omgeving zal die snel zijn plaats vinden, verander je die omgeving vindt die direct weer een nieuwe plaats en zet je hem weer terug in zijn oude omgeving gaat ie daar weer door alsof er niets gebeurt is. Dit kun je zovaak doen als dat je wilt, altijd weer terug op de oude stek met zijn zelfde favoriete plaatsjes. Per exemplaar kunnen die plaatsjes wel sterk verschillen, ook het gedrag tegenover soortgenoten blijft altijd het zelfde.

Eén enkel exemplaar zal het altijd goed doen met een normale verzorging. Veel extra's aan voorzieningen zijn dan ook niet zo nodig, gewoon de standaard voorzieningen aanhouden en het dier voelt zich op zijn gemak. Het enige probleem waar ik van gehoord heb is dat een volwassen vrouwtje zeker een zandplaats nodig heeft, al is er nooit een mannetje bij geweest, ze zal toch eieren gaan leggen die uiteraard niet bevrucht zijn. De legnood die zal ontstaan zonder een plaats om eieren af te kunnen zetten is niet leuk om mee te maken, het dier zal haar nagels en voetzolen tot blaarvorming kapot krabben op alle hoeken waar ze bij kan komen.

Met twee Chinese driekielen wordt het al wat anders  Zijn ze van hetzelfde geslacht dan zal er met de jaren een machtsstrijd ontwikkelen om de dominantie in de groep te bepalen, dit kan bijna geen kwaad daar het geen doorbijters zijn. Er sneuvelt in zo'n geval wel eens een nagel of een staartpunt.

Bij vrouwtjes onderling zie ik alleen maar dat de zwakste de slechtste plaats in de bak overhoudt of zich tijden niet laat zien, door ingegraven in het zand zich te verstoppen voor de ander. Als ze dan weer honger krijgt komt ze vanzelf wel weer te voorschijn, ergens een mooi systeem want deze zal mooi aan het gewicht blijven, iets wat bij deze schildpadden al moeilijk genoeg is daar ze alles eten wat ze te pakken kunnen krijgen.

Bij mannetjes kan het bepalen van de rangorde slechter verlopen. Het ene mannetje dat overheerst wordt kan plotseling volkomen futloos gevonden worden met een angst voor alles wat er op hem afkomt. Dan is het zaak om de bokken te scheiden zeg maar, want deze situatie kan het einde van het leven betekenen voor het dier als dat zich te lang voortzet.

De ideale situatie is volgens mijn ervaring mannetje en vrouwtje bijeen in een paludarium van gewone afmeting. Om twee paartjes bij elkaar te doen moet er al een hele ruimte zijn met veel schuilplaatsen en hoekjes waar ze elkaar niet zien. Als er in zulke combinaties bevruchte eieren worden gelegd die niet gewenst zijn dan kunnen die vernietigd worden. Het is maar wat je verlangt van je schildpadden, wees wel gewaarschuwd dat ze in staat zijn eieren uit te broeden op plaatsen die niet gecontroleerd worden en dan zit je natuurlijk plots met van die leuke kleine schildpadjes die groter en groter worden.

Een punt is wel dat het ene mannetje een sterke voorkeur ontwikkeld voor een bepaalt vrouwtje en daar ook altijd aan blijft hangen. Bij vrouwtjes heb ik dat niet gemerkt, die vinden ieder mannetje goed of wijzen hem af zoals haar humeur van het moment dat bepaalt.

Samen met een andere soort waterschildpad werkt volgens mij alleen in een hele grote vijver en dan nog met schildpadden die uit hetzelfde herkomst gebied komen. De exemplaren die ik ken die met anders soorteigen waren samen gevoegd hadden altijd wel een kwaal, afgebeten staart tot zelfs vergaande vormen van schildrot, die waarschijnlijk ontstaan was in oude bijtwonden. Vissen doen het daarentegen weer heel goed bij C.reevesii, ik vindt zelden een aangevreten vis alleen af en toe een vis die in de zandbak is gesprongen. Dode vissen worden wel direct geconsumeerd wat een natuurlijke voedselbron oplevert mits er geen kwalijke stoffen in zitten zoals bijvoorbeeld koude tuberculose, wat bij goudvissen nog al eens voorkomt.