Hallo, ik ben Mori en ben een helemaal zwarte Boskat. Officieel heet ik Cio Cio San's Cento Moriano omdat ik de honderdste kat van die Cattery ben. Ik ben, net als mijn zusje Yentl, geboren op 15-04-1999 en mijn ouders zijn Mezoezah's Eljar (a 09 23) en Mungo Castle's Cariad (ns 09 23).
Sinds juli 1999 woon ik dus samen met mijn zusje bij Cat Nettery. Eigenlijk kwamen Michel en Annette voor haar, maar toen ze mij zagen waren ze verkocht. Daarom zijn we met z'n tweeën naar Groningen gekomen. Gezellig hè? Trouwens, mijn stamboom of kittenfoto's kan je hierachter vinden.
Ik vind het hier hartstikke leuk, ik kan lekker spelen met Velvet, Yentl of een andere kat. Ook kan je leuk spelen met een echt kattenspeeltje of een plant. Alhoewel dat laatste niet door de baasjes gewaardeerd wordt. Maar spelen met een medekat is toch leuker dan iets anders hoor.
Hier zie je me samen met Velvie, mijn speelmaat. Alhoewel ik 2 maanden jonger ben dan hem kan je wel zien dat ik groter ben dan hem! Ik ben voorbestemd om een hele grote, imponerende zwarte kater te worden. Verder heb ik nog een hele leuke hobby en dat is samen met het vrouwtje mee onder de douche!
Nou, 'onder' is niet het goede woord. Ik blijf veilig achter het douchegordijn en wacht totdat ze klaar is, dan kom ik kijken en speel met het wegstromende water. Dat is dan heel leuk en je wordt er niet zo nat van. Ook wil ik dan graag geknuffeld worden. Meestal mag ik na het douchegebeuren mee naar de slaapkamer, dat is helemaal fijn!! Dan ga ik luid snorrend op het sprei staan te trappelen. Je leest het al: ik ben een gelukkige kat!
De slaapkamer is ook leuk. Niet te lang, maar 's ochtends even op bezoek of nog een knufje voor het slapen gaan, dat vind ik wel wat. Voordat de baasjes gaan slapen gooien ze me er altijd uit. Als ik niet meer geaaid wordt ga ik namelijk hard mauwen voor de deur. Daar worden ze weer wakker van en dat vinden ze niet zo prettig geloof ik. Dus word ik er preventief maar alvast uitgelaten.
Meestal ben ik de lieveling van het bezoek. Die begroet ik namelijk altijd er hartelijk en blijf er de hele tijd omheen hangen. En maar zwaaien met die pluimstaart. Poezen kunnen ook best kwispelen hoor!
Hier zie ik voor het eerst sneeuw (met een heleboel van de andere jonge katten overigens). Zulk raar spul is dat, het dwarelt naar beneden, is koud en smaakt naar water. Bovendien verdwijnt het als je het pakt. Dat vereist gewoon nadere studie.
En tijdens zo'n onderzoek moet je 't
natuurlijk van alle kanten bekijken.
maart
2003
Februari
2004
Zomer
2005, eindelijk eens een mooie duidelijke foto!!