Ben jij het die dit
leest? Heb je net je astrakan muts afgezet, en vallen nu je zwarte krullen
warm naar het papier? Slaat het licht van deze bladzij op in de
goudspikkels van je ogen, glimlach je gelukkig, nu je merkt dat ik dit
weet, en breng je ook je donkere lippen zo dicht bij de woorden dat het
lijkt of je ze gaat kussen? Leg je, toch even onzeker, je vinger tussen de
bladzijs, druk je het boek tegen je borst, waar het ritselt door het
bonzen van je hart? Ben je nòg mooier nu, kijk je door het raam? Wees
gerust: dit is werkelijk voor jou geschreven.
Hans Warren,
Verzamelde Gedichten. (Amsterdam: Bert Bakker, 2002).