Home

De wereld op zijn kop

Bedankt John Oomkes voor je artikel over de gebruiksruimte in de Gravinnesteeg waarin je inzicht geeft in de denkwereld van de verslaafde. Hierin wordt duidelijk dat de manier waarop zowel gemeentelijke als landelijke overheden met dit probleem bezig zijn geen soelaas biedt. Wat ook duidelijk gemaakt wordt is dat de gezichtspunten en filosofieën van zieke verslaafde mensen niet de leidraad mogen zijn voor gemeentelijk en overheidsbeleid. Dat is de wereld op zijn kop.

Geef de gokverslaafde een casino, de seksverslaafde een afwerkplaats, de drugsverslaafde een gebruiksruimte, knijp je ogen dicht voor de overlast en reken niemand af op zijn gedrag. Dat lijkt het simplistische adagium te zijn van het hulpverleningscircuit maar ook van het huidige College van Burgemeester en Wethouders dat zich voornamelijk door diezelfde hulpverlening laat informeren en adviseren.

Het moet nu eindelijk maar eens duidelijk zijn: zowel de verslaafden als de binnenstadsbevolking worden niet geholpen door het huidige beleid van pappen en nathouden. Het dagelijks rondjagen van verslaafden door de stad van de ene voorziening naar de andere terwijl ze op deze routes moeten stelen, helen en dealen wordt een steeds zwaardere belasting voor de bewoners en ondernemers van het centrum. Daar verandert de komst van een gebruiksruimte niets aan. Er worden daar straks geen harddrugs verstrekt, in tegenstelling tot wat velen (zelfs verslaafde Joke uit het artikel van John Oomkes) denken.

Dat de verslaafden vaak wilsonbekwame psychiatrische patiënten zijn wordt totaal uit het oog verloren. Aan hen moeten andere alternatieven geboden of zelfs opgelegd kunnen worden. En dat vraagt eerst om een totaalvisie op deze zorg, die het college ook aan de gemeenteraad had toegezegd.

Daarbij komt dat de hulpverlening deze groep steeds andere, meer gestapelde en grotere voorzieningen aan wil bieden. Ook haar schoorsteen moet immers blijven roken. Deze voorzieningen moeten gemakshalve wel in het centrum van de stad gerealiseerd worden, het liefst op A-locaties. De ´natuurlijke biotoop van de verslaafde´ heet dat in hulpverleningsjargon.

Het gevolg van deze aanpak is dat de verslaafde steeds meer mag denken dat hij niet ziek is en dat zijn gedrag niet echt afwijkend is. Gemeente en politie ‘knijpen een oogje dicht’ en maken zelfs gebruik van de hand- en spandiensten van deze mensen. Gebruik van en handel in harddrugs worden oogluikend toegestaan. Hun territorium wordt met hulp van de politiek uitgebreid en onttrokken aan de bewoners van de wijken waarin de voorzieningen zich bevinden. Openbaar gebied wordt aan hun aanwezigheid aangepast (zoals de hekken bij Egelantiertuin, Justine de Gouwerhof, Magdalenaklooster en Wijngaardtuin). Gezagsdragers en hulpverleners laten niet na te herhalen dat ´dit alles nu eenmaal bij de grote stad hoort´.

Die vanzelfsprekendheid zien wij niet. Wij vragen aan de gemeenteraad: roep deze ontwikkelingen een halt toe. Geef niet toe aan het onwrikbare voornemen van B&W om ´iets´ voor deze groep te doen zonder zicht te bieden op wezenlijke verbetering. Geef liever een signaal af aan de landelijke politiek waar de inzichten rond deze problematiek trouwens ook aan het schuiven zijn. Neem geen verantwoordelijkheid voor een toekomstig echec van een ingrijpend politiek besluit. En voorkom een situatie waarvan men zich achteraf moet afvragen ´hoe het toch allemaal zo heeft kunnen komen´.

Namens het HAD

(Haarlems Actiecomité tegen Drugsoverlast)

Kees Rol.