WILDE HAREN

Het was één van de eerste mooie lente dagen in april. Het zonnetje scheen, het was aangenaam warm en overal om je heen zag je de mensen er op uittrekken. Langzaam maar zeker begon het bij mij ook weer te kriebelen....het motorvirus. Ik had al lang geen motor meer gereden. Het moet zeker zes jaar geleden geweest zijn. Om eerlijk te zijn durfde ik niet meer zo goed. Op weg naar mijn werk ben ik een keer onderuit gegaan met de motor omdat ik voor een kind moest uitwijken wat plotseling overstak. Ineens had ik me gerealiseerd hoe kwetsbaar ik was op de motor. En hoe voorzichtig je zelf ook bent..er kan altijd iets gebeuren door een ander. Toch kreeg ik weer de kriebels bij het zien van al die motorrijders. Voorzichtig stapte ik op de motor..gewoon om even te weten hoe het voelde. Nou..even starten dan...meer niet...plopplopplop..prachtig geluid..wroemwroem..even gas open..kan het niet laten.. Zal ik een rondje...of toch niet... Ach...ik doe het gewoon! Bibberend stapte ik op. Motorpak aan, helm op. Doe je voorzichtig mama..,stemmetje van mijn dochter. Ja mama doet voorzichtig probeerde ik zelfverzekerd te zeggen. Koppeling op, tik in eerste versnelling...kom maar beesie we gaan een ritje maken. Eerst reed ik een stukje door de wijk, dat ging een beetje stug... maar het viel me nog niet tegen. Toen durfde ik de dijk wel op. Tik, eerste versnelling, tik, tweede, derde, vierde..gaat lekker..tik..vijfde versnelling...kon zowaar de spanning een beetje loslaten en genieten. Er reden veel motorrijders op de dijk, ik probeerde vooral niet op te vallen met mijn klungeligheid. Stak stoer mijn hand op als ze me tegemoet kwamen. Zo reed ik al slingerend met de bochten mee een stukje dijk af. Bij de sluizen zou ik draaien en terug gaan. Maar bij de sluizen aangekomen zag ik daar een aardig clubje motorrijders staan. Ik ga hier dus echt niet keren, dacht ik bij mezelf. Ik sta echt voor schut als ik hier afstap om mijn motor om te draaien. Dus stak ik mijn hand op bij het passeren, en reed zonder gezichtsverlies door. Een eindje verder kon ik een afslag nemen om in dat zelfde straatje vervolgens de motor te keren en terug te rijden. Ik kreeg al aardig de smaak te pakken. Ik voelde de druk van de rijwind tegen me aan en snoof tegelijkertijd de lucht van vrijheid op. Heerlijk...zo voelde het..ik wist het weer. Van de dijk af was het nog een paar straatjes door voordat ik weer thuis was. Thuis aangekomen deed ik de motor uit, mijn helm af en schudde mijn wilde haren los.

4 april 2005

terug naar beginpagina