De maatschappelijke betekenis en invloed van levensbeschouwelijke instellingen en organisaties (met name de kerk) vermindert. Deze ontwikkeling, de zogenaamde secularisatie, zal zich naar verwachting in de komende decennia voortzetten. Godsdienst en levensbeschouwing zijn in onze samenleving niet langer vanzelfsprekend. Dat wil echter niet zeggen dat de interesse in zingeving is verdwenen. In dat verband hoeft u alleen maar te kijken naar de verkoopcijfers van boeken met levensbeschouwelijke thema's, of naar het aanbod van en de deelname aan de meest uiteenlopende spirituele bezinningsmogelijkheden. Nederland ontkerkelijkt maar blijft religieus. Tweederde van alle Nederlanders gelooft in een God of een hogere macht. De Volkskrant en NRC-Handelsblad nemen levensbeschouwing weer serieus. De psychiater Frank van Ree ziet de natuurwetenschappelijke achtergrond van zijn vakgebied als een belemmering en pleit voor een benadering waarin ook de levensbeschouwing een plaats heeft. Onderzoekspsychologe dr. Helen Schucman heeft over de relatie tussen psychologie en levensbeschouwing een fundamenteel boekje geschreven: Psychotherapie, doel proces en praktijk (1976). Schucman lijkt een praktische invulling te geven aan de begripsomschrijvingen van de theoloog en godsdienstfilosoof Rudolf Otto die, in zijn belangrijkste werk Het heilige, het onnoembare fijngevoelig maar gedecideerd dicht tracht te naderen. De filosoof Rüdiger Safranski spreekt over de grote onttovering: het proces van secularisering, dat niet alleen in de religie maar ook in de kunst zijn intrede heeft gedaan. Maar de wil om te geloven blijft. De scheppende religieuze krachten in de mens manifesteren zich nog steeds. Want de mens wil de moraal, het beslissende tussen goed en kwaad graag in een fundament verankerd zien dat dieper en omvattender is dan hijzelf. Niettemin lijkt het christelijke godsbeeld uitgewerkt te zijn. Wie of wat zal voorkomen dat de mens tot een ééndimensionaal wezen verpietert? Het levensbeschouwelijk palet is anno 2003 bontgekleurd. Vele wegen worden bewandeld naar dat ene doel van innerlijke vrede. Een startpunt is de eigen cultuur waarin je vanaf je eerste dag op aarde bent opgegroeid. Hierin volgen wij Fokke Sierksma: je kan je cultuur niet als een jasje uittrekken. Door een counselprogramma kan je je opnieuw bewust worden van je wortels. Laten we duidelijk stellen dat Jezus als reisgids geen exclusieve plaats inneemt. In onze joods-christelijke-humanistische cultuur wel een belangrijke. Krishna, Boeddha, Mozes, Mohammed, Lao-tze en vele anderen zijn, zij het in een andere cultuur en andere tijd geplaatst, dragers geweest van dit zelfde bewustzijn. En een vurig beleden en geëngageerd atheïsme kan religieuzer zijn dan een uitgeblust of inadequaat theïsme.
De psychologische ontwikkelingen gaan door. Zois daar bijvoorbeeld. Ingeborg Bosch en Jean Jenson met hun Past Reality Integration® (PRI). Je kan echter ook uitgaan van het credo van Gerardus van der Leeuw: Wanneer er twijfel is aan de betekenis van ons leven of aan de zin van de wereld, wil dat zeggen, dat we twijfelen aan God. De onrust van de mensen kan niet anders overwonnen worden dan door deze twijfel heen. Zowel numineuze als traumatische ervaringen (de laatste niet specifiek in pathologische zin), vaak uit de kindertijd, bepalen in grote mate je drijfveren. In vertrouwde omgeving ga je terug naar deze momenten en daardoor krijgen je gevoelens en handelingen van deze levensperiode grond onder je voeten. De wereld is een wereld zonder schuld & angst. Het boekje van Cornelis Rümke Karakter & Aanleg is een van de leidraden.
Ondersteun jezelf met bloesemremedies.