De reis naar Korea van 26
april tot 17 mei 2006.
We hebben er lang over gedaan. We waren het al jaren van plan, maar de kinderen waren te klein of ze hadden geen interesse. Uiteindelijk besloten we dat het in 2006 maar eens moest gebeuren. Van 26 april t/m 17 mei 2006 zijn we op reis geweest. Met z’n 4-en Harry (53/54) & Gery (52), Jolein(23) & Sésiel(20).
Een heel bijzondere ervaring in een fantastisch land.
Het
schema:
Nederland / Hoe kom je op tijd op Schiphol?
Jeju-Island (Honeymoon Island).
Naar Busan de zuidelijke haven.
Nederland / Hoe kom je op tijd op Schiphol?
Woensdag 26 april 2006.
De vertrekdag. We hadden besloten om met de trein te gaan. Jolein werd door Mark gebracht met de auto, dus konden ze mooi de koffers en andere bagage meenemen.
We
houden met alles rekening dus wat zou verstandig zijn als of Jolein of wij het
vliegtuig zouden missen? We zouden op 18.00 uur vliegen en ruim de tijd overal
voor nemen, maar als je eenmaal in de file staat ….We hadden dan ook
afgesproken dat we hoe dan ook zouden gaan. Of wij zonder Jolein of Jolein
zonder ons. Je kunt altijd wel nareizen en op deze manier is het probleem
alleen maar zo klein mogelijk.
Om 18 uur vliegen betekent om 15 uur inchecken dus om 12 uur vertrekken uit Goor.
Omdat we via Hengelo wilden – Sésiel oppikken en minder overstappen – werd het nog een uurtje eerder.
Onze reis naar Schiphol ging vlot maar van Jolein hoorden we al gauw dat ze in de file stond. Op een bepaald moment begon het echt spannend te worden of ze nog wel op tijd op Schiphol zou kunnen zijn.
Al gauw bleek toen dat ze helemaal geen file hadden gehad. Jolein vond het een belachelijk idee om alleen naar Korea te gaan en nam op deze manier wraak.
Vlak voor het vertrek kwam Loes ook nog even langs. Ze had een sollicitatiegesprek in Amsterdam gehad en moest dus nog even langs komen.
Precies op tijd konden we inchecken en uitgezwaaid door Loes en Mark zijn we door de douane gegaan.
Na een paar laatste boodschappen konden we instappen en kon de reis dus eindelijk beginnen.
Ik dacht vooraf dat we over de pool zouden vliegen maar kennelijk was de route over land toch korter. Op het grote videoscherm in het vliegtuig verscheen de route via Hamburg, Stockholm, St. Petersburg, Moskou, Irkoetsk, Novosibirsk, Ulan Bator, Peking, Seoul.
Opmerkelijk dat zo’n reis in een keer kan. Op de minuut af op tijd landden we op Incheon Airport. Het was inmiddels ….
Seoul
Donderdag 27 april 2006.
Onze eerste indruk was …. Waar kennen we dit land toch van? Het leek zo normaal en kwam eigenlijk al bekend voor. Na een poosje kwam het antwoord. Het lijkt sprekend op Catalonië. De omgeving van Barcelona heeft er qua heuvels en de kleuren in het landschap veel van weg.
We werden met een bus van het vliegveld opgehaald en maakten meteen op het vliegveld al kennis met onze reisleider(s). Op het vliegveld had ik al Euro’s in Won gewisseld. € 900 bleek meer dan 1 miljoen Won te zijn. In een klap miljonair en een gigantisch pak papiergeld, want het kleinste biljet bleek 10.000 Won te zijn. (ong. € 9,80)
We
bleken met twee verschillende groepen op het vliegveld te staan, nl. de 14
daagse reis en de 22 daagse reis. Onze reisleider heette Philippe – al gauw
afgekort tot Flip - afkomstig uit België en maakte met z’n rastahaar niet
direct een gladde indruk. Hij bleek geen woord Koreaans te kunnen, maar ja …
wij ook niet.
Met de bus door Seoul tot aan het hotel bleek een vrij makkelijke operatie te zijn. Alleen de laatste 100 meter moesten we met de koffers lopen. Een goede oefening voor wat nog moest komen.
De eerste indruk van het hotel was …. een achterbuurt, maar een schoon hotel en een lekker maar hard bed. Omdat wij als eerste op de lijst stonden waren we bij het verdelen van de kamers ook altijd als eerste aan de beurt. Het was het Sky – hotel.
We spraken af om na een uurtje uitpakken, even gezamenlijk de buurt te gaan verkennen. Geld pinnen, bakker en 7/11 (kleine supermarkt), kortom alles voor de eerste levensbehoeften leren vinden was de bedoeling.
Vanaf het hotel liepen we eerst in de richting van het café waar we later regelmatig terecht zouden komen. Daarna liepen we in de richting van Insadong. Dit is een belangrijk centrum van vooral kunstnijverheid. Allerlei leuke winkeltjes met kunstnijverheid, maskers, houtsnijwerk en helemaal aan het eind een bakker.
Op de hoek van de straat zat een pinautomaat. Alles goed voor elkaar.
Na
een eerste verkenning hebben we wat broodjes gekocht. De meiden moesten
natuurlijk even naar huis bellen. Na een paar keer proberen lukte het. Heel
wonderlijk. Zo ver van huis en toch een prima verbinding.
’s Avonds moesten we om 19.30 uur verzamelen voor het hotel, voor het welkomstdiner.
Dat diner bleek in een restaurantje te zijn in een zijstraatje van Insadong. Eerst dus een zijstraat in dan een restaurant in, een keer rechts een keer links en dan sta je in de benedenzaal van een Koreaans restaurant waar iedereen je aan staat te kijken. We werden naar een bovenzaaltje gebracht een daar stonden tafels en stoelen. Heel belangrijk, want we hadden al heel wat restaurants gezien zonder.
We kregen een uitgebreid Koreaans diner. Heel smakelijk en het eten met stokjes viel ook mee. De Koreanen eten de rijst met de lepel en dat scheelt al een heel stuk.
Voor het eerst hadden we er een beetje zicht op wie onze reisgenoten de komende 3 weken zouden zijn.
Ook Don Roelofs, de directeur van Shilla was ook aanwezig. Hij woont in Seoul en heeft goede contacten met K.S.S.. De meiden hebben hem nog wat vragen over adoptie gesteld en Jolein besloot om ook haar dossier in te gaan kijken. De volgende dag zouden we naar het weeshuis gaan. Spannend!!
Omdat we allemaal moe waren, zijn we niet al te laat vertrokken. Na een poosje in het hotel merkte ik dat ik mijn leesbril was vergeten. Direct weer terug natuurlijk. Alleen welk restaurant was het ook weer? In het donker lijkt het allemaal op elkaar en omdat je vanuit het steegje niet direct het restaurant kon inkijken was het echt zoeken geblazen. Na een poosje zoeken en een paar probeersels heb ik het restaurant gevonden. In mijn duidelijkste Engels heb ik gevraagd of ze een bril gevonden hadden. Ik heb zelfs een bril getekend om te laten zien wat ik bedoelde. Ze hadden alleen niets gevonden. Ik kreeg een kaartje van het restaurant mee om de volgende dag te bellen. De volgende dag bleek dat Philippe hem gevonden had.
Vrijdag 28 april 2006.
Programma:
·
10.00 uur Stadswandeling
·
12.00 Tagpol Park, Insadong
·
13.15 Bezoek War memorial (tot 17.00
·
19.30 Diner
Om 8.30 uur was het verzamelen voor het K.S.S. bezoek. Van
het hotel liepen we eerst via 
de
Japanse ambassade naar de bushalte. Omdat er net wat 
spanningen
tussen Korea en Japan waren over een paar eilandjes, was er extra veel politie
op de been.
Vlak bij de ambassade zat er onder in een metrotunnel een bijzonder luxe bakker. Jolein en Sésiel waren al gauw in die richting verdwenen om even later met broodjes en koffie –cappuccino zelfs - terug te komen.
De bus bleek niet al te vol te zijn. We konden het grootste gedeelte van de reis allemaal zitten. Ook ging het behoorlijk vlot. Na een uurtje waren we op onze bestemming. Nog een klein eindje lopen —eerst in de verkeerde richting –en dan doemt een gebouw op dat ons erg bekend voorkomt. In een klein bijgebouwtje (naast de keuken) werden we ontvangen door mevrouw Kim en de nieuwe directeur. Deze laatste sprak alleen maar Koreaans en gelukkig niet te lang. We werden uitgenodigd om eens rond te kijken en per gezin bij mevrouw Kim op audiëntie te komen.
Na een uurtje waren we aan de beurt. Dat geeft je ook de kans om eens met je reisgenoten kennis te maken. Per slot van rekening deel je nog al wat tijd samen onder soms emotionele omstandigheden.
Toen we aan de beurt waren werden we vriendelijk door mevrouw Kim te woord gestaan.
Het heeft allemaal te maken met de gigantische armoede die hier zo’n 20 – 40 jaar geleden heerste. Sociale verandering met daarbij onveranderlijke, traditionele familiewaarden staan garant voor drama.
Voor de hele groep was het een uiterst positieve ervaring om hier eens rond te kunnen kijken. Ook de kindertjes die er nog steeds zijn, vertederen. We hadden er haast één in laten pakken om mee te nemen. Werkelijk schattig!! , maar ook heel emotioneel als je weet dat die twee van ons hier ook hun leven begonnen zijn.
O ja, nog even expliciet de fantastische aardbeien noemen die ze hier hebben! Geweldig van smaak. Ook de rest van het eten mocht er zijn. Hulde !!
Na
deze morgen ging het weer met de bus terug. Na deze emotionele morgen besloten
we ‘s middags iets luchtigers te ondernemen. De dames wilden winkelen en we
hadden daarvoor het Dongdeamun winkelcentrum op het oog.
Vanaf
het hotel een eindje lopen naar de plek waar een giga-autosnelweg is vervangen
door een leuk kabbelend riviertje met een onuitspreekbare naam. National
Geografic heeft hier een documentaire aan gewijd genaamd “Seoul Searching”.
Onze eerste zelfstandige schreden. Het alternatief was het War Memorial, maar de groep was al vertrokken. Dat was niet spijtig want we hadden meer zin om zelf iets te ondernemen.
Het riviertje loopt verzonken in de stad langs gigantisch grote winkelcomplexen. Deze zijn het best te omschrijven al een Wibra van 2 km lang. Er was bijvoorbeeld een winkel met alleen maar keycords.
Overal zie je de typische vrachtmotoren. Na een poosje kwamen we in een winkelcentrum aan onder Freya-tower vlak bij de hoge Doosan-tower. Alles is hier even groot. Beneden bleek een soort McDonalds te zitten. Hier hebben we ons avondeten maar besteld. Op de terugweg zijn we deels langs het riviertje en deels langs Jongno-street gegaan. Uit eindelijk hebben we nog een cafeetje in de buurt van het hotel bezocht.
De meiden moesten nog naar een internetcafé en hier heb ik de eerste bijdrage aan de weblog geschreven.
Zaterdag 29 april.
Programma:
·
9.30 uur bezoek Gyeongbokkung paleis
·
14.00 fietstocht langs de Han rivier
·
19.00 Diner
Om 9.30 uur verzamelen voor het bezoek aan het Gyeongbokkung
paleis. Dit bleek op loopafstand van ons Sky-hotel te liggen. Even door
Insadong aan het eind linksaf en je bent er. Het bleek net tijd te 
zijn
voor de wisseling van de wacht. Een forse groep Koreanen die er allemaal
krijgshaftig uitzagen kwam de hoek van het paleis om, onder muzikale 
begeleiding
van trommen en toeters die een geluid voortbrachten dat wij normaliter niet
voor muziek houden. Een bezoek aan dit paleis kan ik iedereen aanraden. Er is
veel te zien en eigenlijk heb je te weinig tijd voor alles. De kinderen kwamen
op het idee om foto’s te laten maken in traditionele Koreaanse
prinsessenpakjes. Toevallig liepen wij er net tegen aan toen de opnames gemaakt
werden. Dat gaf ons ook de mogelijkheid om een paar foto’s te maken.
Ze staan er prachtig op.
We kwamen er bij dit paleis achter dat er ook een Koreaans meisje alleen mee reisde, Annerieke. De eerste dagen had ze moeilijk gevonden, maar toen ze door had dat er twee leeftijdgenoten mee reisden, werd het voor haar een stuk gemakkelijker.
Via een Boeddhistische tempel in de buurt zijn we
teruggegaan naar het hotel. Samen met Flip hebben we ons eerste maaltje
Bibimbab genuttigd. Een heerlijk rijstgerecht uit een gloeiend hete stenen kom.
De (3) 
kinderen)
hadden een ander gerecht dat er ook best lekker uitzag. Als je het bij de
traditionele Koreaanse gerechten houdt, kun je hier heel voordelig leven.
’s Middags wilde ik graag naar de Yongsan elektronica markt, de grootse van Azië.
Met de metro vanaf het hotel was het een behoorlijke afstand. Koste maar 900 Won (€ 0,60) pp. Hier kwamen we er achter dat Koreaanse producten heel voordelig zijn, maar alle import erg duur. Koreaanse auto’s zijn bv. goedkoop maar alle andere een stuk duurder. Met name Japanse goederen zie je haast niet. Ik kocht een 2 Giga SD- kaart voor mijn camera voor omgerekend € 36. De helft van de prijs in Nederland. Natuurlijk Koreaans fabrikaat.
Ook de Nam Dea Mun markt hebben we bezocht, vlak bij de historische zuid poort van Seoul. Hier heb je echt het gevoel dat je midden in Azië bent. Veel mensen, veel producten en veel … geuren!!. Je bent er echt helemaal uit. Opvallend is de vriendelijkheid van alle mensen, niet alleen die, die je iets willen verkopen. De sfeer is heel ontspannen en rustig ondanks de enorme bedrijvigheid.
Sésiel vond hier eindelijk laarzen in haar maat.
Toen we aan het begin van de avond weer bij het hotel kwamen bleek dat iedereen weg was. Het Lex-programma voor het bezoek aan Koreaanse gastgezinnen was inmiddels begonnen. Wij hadden ons hier niet voor opgegeven want we hadden de indruk dat het teveel beslag zou leggen op onze schaarse vrije tijd in Seoul. In het hotel waren alleen nog wij met z’n 4-en, Annerieke, Flip en Saskia de andere reisleidster. We besloten om er maar eens een echt Koreaanse avond van te maken, te beginnen met een etentje op de overdekte markt vlak bij Jongno-5.
Aan
een van de kraampjes waren nog een paar zitplaatsen vrij en daar zijn we maar
bij gaan zitten. Flip regelde wat eten en drinken en al gauw werd ons de gang
van zaken duidelijk.
Eten en drinken horen echt bij elkaar. Je bestelt een flesje Soju met een visje en/of een pannenkoek en raakt al snel aan de praat met je buren.
Ze vonden het maar wat raar, al die grote Europeanen met een stel van die jonge Koreaanse meisjes. Toen we voorzichtig hadden uitgelegd hoe dit in elkaar zat, sloeg al gauw de verbroedering toe. Vooral veel heildronken waren het gevolg, samen met kreten als SUPERMAN .... kortom het werd heel gezellig. Een paar van onze Koreaanse tafelgenoten hadden duidelijk wat te veel gedronken en werden vervelend. Ook hier hebben de Koreanen een oplossing voor, want de hiërarchie in de samenleving regelt dit. Een van onze drinkebroeders stelde zich voor als manager en regelde het vertrek van de personen die overlast veroorzaakten. Ook hier op de markt kun je je aan Karaoke te buiten gaan. Voor ons geluk met alleen Koreaanse ondertitels dus … we kennen de tekst niet en de muziek al evenmin.
Op de terugweg nog even een cafeetje gepikt. Ook Don Roelofs kwam daar ook nog even langs.
Nog even een opmerking over Flip. Ik heb zelden iemand getroffen die zo goed groepsprocessen waarneemt. Altijd had hij precies in de gaten wat er in de groep speelde. Bij onverwachte problemen was hij altijd de man met de creatieve alternatieven en oplossingen. Hij had vroeger vooral actieve fietsvakanties begeleid en Korea was voor hem geheel nieuw. Voor Don zette hij mn. de mogelijkheden voor actieve vakanties op een rijtje.
Na dit laatste adres was het tijd voor het hotel. Waar was dat ook al weer?
Zondag 30 april.
Programma
- 14.00 Lotus Lantern Festival
Het is feest!! Boeddha is jarig en dat vieren wij blij. Don had voor ons uitnodigingen geregeld voor de aftrap van de grote “Lantern-parade” in het Dongdeamun stadion. Met de metro vertrokken we naar het stadion. In de metro zagen we al talloze, in fraaie traditionele kleding uitgedoste dames, allemaal op weg naar het feest.
In het stadion konden we eerst de generale repetitie
bijwonen en daarna de opvoering van een show rond de verjaardag van Boeddha.
Het fijne ervan hebben we niet begrepen. Leuk was dat wij werden 
verwelkomd
als “de boeddhistische” afvaardiging uit Nederland. Allemaal even staan en
juichen.
Het
was een heel indrukwekkende show met veel publieksparticipatie (zwaaien met ons
papiertje en dansjes) en veel kleur. Wij zaten in het roze vak.
Wij bleken behoorlijk de aandacht te trekken van de aanwezige media. Steeds dook er weer een filmploeg voor ons vak op om die rare westerlingen vast te leggen.
We moesten op tijd vertrekken omdat we gereserveerde plaatsen hadden bij de nachtelijke lantarenparade. Via onze eerdere ontdekking (het McDonalds restaurantje vlak bij) waren na een poosje flink doorstappen op tijd bij het Tapgol park.
De parade duurde enige uren maar verveelde geen moment. Een gigantisch aantal mensen met de vreemdste gewaden aan, maar allemaal in een aanstekelijke, vrolijke stemming.
Aan het eind werden wij uitgenodigd om ook mee te lopen. We bleven eigenlijk liever kijken maar het bleek een enorme eer te zijn om mee te mogen lopen.
Na een groot podium gepasseerd te zijn, met TV studio-achtige aankleding (dit bleek later het podium van de rechtstreekse uitzending te zijn) , liep de stoet naar het eindpunt bij een andere tempel.
Het was inmiddels al laat en de hoogste tijd voor ons bezoek aan ons vaste café. De volgende dag was het vroeg opstaan.
Jeju-Island (Honeymoon Island).
Maandag 1 mei.
Programma:
- 6.15 uur Vertrek naar Gimpo Airport
Om
6.15 uur moesten we verzamelen voor het vertrek naar Jeju-island (Jeju-Do).
Eerst lopen naar het metrostation (300 meter) dan 20 km met de metro, met
onnoemelijk veel haltes.
Het was erg rustig in de metro. Ook heel fris en schoon. Nu zijn de koffers op wieltjes handig. Je kunt er nog een tas bovenop gooien en het hele spul achter je aan trekken. Ook via de roltrappen neem je de bagage moeiteloos mee.
Op Gimpo airport aangekomen ging alles heel vlot een efficiënt. Binnen de kortste keren waren we de bagage kwijt. Alleen Jolein had een probleem met haar aanstekers. Eigenlijk is het raar, je mag ze niet meenemen in je handbagage, maar ook niet in de overige bagage. Wat verboden is is duidelijk, maar wat wel mag niet. Toen ik ook nog een foto maakte van alle schermutselingen bleek dat ook weer niet te mogen.
Voor de tweede keer vliegen en weer met Korean Air. We vlogen een uurtje voor dat we op Jeju weer aan de grond kwamen. Op Jeju werden we met een bus afgehaald. Eerste stop was een restaurant, het was inmiddels etenstijd geworden.
Ik moet zeggen een bijzonder uitgebreide maaltijd met een aantal specialiteiten van het eiland. Vis, zeevruchten maar ook varkensvlees. Natuurlijk kimchi maar gelukkig wel afzonderlijk.
Na het eten vertokken we voor een tour over het eiland. Het
eerste punt was Misteryroad. Een weg die de 
wetten
van de zwaartekracht lijkt te tarten. Zonder motor 
rijdt
de bus de berg op en water lijkt ook al de verkeerde kant op te stromen.
Natuurlijk is het gezichtsbedrog maar wel leuk om te zien.
Daarna de plaats waar Hendrik Hamel zo’n 400 jaar geleden aan land spoelde. De Koreanen hebben hier het schip nagebouwd en er een plaats van gemaakt waar dit feit herdacht wordt. Binnen in het schip is ook nog een overzichtstentoonstelling van de successen van het: Koreaanse voetbal elftal onder leiding van Guus Hiddink in gericht. Guus heeft er ook zij eigen (plastic) standbeeld, vlak naast de boot van Hendrik Hamel. Opmerkelijk de boot heeft als naam Hendrik Hamel maar de echte boot heette de Sperwer.
Hier kon je ook nog een eindje langs de zee lopen. Op verschillende plaatsen zaten oude vrouwtjes zeedieren te verzamelen. Opmerkelijk is het grote aantal kromme oude vrouwtjes.
Overal kom je ze tegen.
De derde stop waren de watervallen op een plek die ik niet goed heb kunnen terugvinden. De brug op de homepage van Shilla staat hier. Via allerlei houten vlonderpaden kon je een kloof in waar op verschillende plekken watervallen te bezichtigen waren.
De laatste stop was een geweldig mooie Boeddhistische tempel. Overal mocht je in en van alles mocht je foto’s maken. Je houdt je natuurlijk wel aan de normale fatsoensnormen, maar opvallend is dat de Koreanen gewoon hun gang gaan ongeacht de buitenlandse belangstelling.
Vooral het veelvuldig knielen en weer op staan doet me denken aan het “rijke roomse leven”. Zo groot zijn de verschillen eigenlijk niet. We leven alleen in een andere tijd.
Tenslotte het hotel. We kwamen in het Nammimotel in Seogwipo. Ik moet zeggen een fraai hotel met mooi uitzicht over de vissershaven. De vloer was hier opvallend warm. Echt wennen. Ik vond het te warm en niet echt aangenaam. Later bleek dat je bij de portier de temperatuur kon laten instellen. Voor iedere kamer afzonderlijk.
’s Avonds besloten met algemene stemmen om eens een Koreaanse Barbecue te nemen. Ook een vismaaltijd was mogelijk maar je kunt nu eenmaal niet anders.
Flip had iets geregeld. Lekker eten. Vlees met allerlei groentes rijst etc. en natuurlijk konden we ons dagelijkse portie kimchi weer verschalken.
Na een wandeling van ± 1 km naar het centrum van Seogwipo kwamen via het postkantoor en de plaatselijke pin-automaat in een cafeetje waar we onze avonden op Jeju zouden afsluiten. Opvallend is de houding van Koreaanse vrouwen in vergelijking met Europese. Heel afwachtend en weinig ondernemend. Aan het eind van de avond waren we zo ver dat Jolein de bediening maar had overgenomen en de Koreaanse eigenaresse goedkeurend de stand van de nota bijhield.
Dinsdag 2 mei.
Programma:
9.00
Vertrek Hotel
·
Kustweg (Duikende vrouwen)
·
Udo eiland
·
Ilchulbong (krater)
·
Seongeup Folk Village
·
Pizza diner
De
vissende vrouwtjes van Udo stonden op het programma maar het weer was te
slecht. Het was wel warm maar er stond te veel wind waardoor er waarschijnlijk
geen vissende vrouwtje te bezichtigen waren.
Flip kwam met een alternatief: de Manjang Cave. Dit is een grot gevormd door een vulkaanuitbarsting van duizenden jaren geleden. Er is een tunnel van zo’n 25 km lengte gevormd die voor een deel te bezichtigen is.
Sésiel bleek veel last van haar knie te hebben waardoor ze niet de hele ondergrondse tocht heeft gemaakt. De grond was nogal oneffen. Een heel bijzonder natuurlijk fenomeen.
Bij een winkeltje hebben we onze “stenen opa”gekocht. Een beeldje dat alleen op Jeju voorkomt. Het biedt bescherming …. zegt men.
Het tweede bezoek van die dag was een vulkaan vlak bij de afvaart naar Udo, Sunrise Peak genaamd. Je kon helemaal naar boven lopen ( 200 meter hoog) om dan … naar beneden te kijken. Dat leek ons een nogal zinloze bezigheid. We zijn in het dorp gebleven, nog wat winkels en een kleine tempel bezocht. ’s Middags weer lekker Bibimbab gegeten. Als dessert werd er een vrucht opgediend. Vooral Jolein reageerde hier zo enthousiast op dat de buschauffeur - die ook bij ons aan tafel zat – direct een tweede portie bestelde. De vrucht noemden ze een bèh. Het ziet er uit als een grote appel maar de smaak is heel lekker fris. In Nederland heb ik zoiets nog nooit gezien.
Derde attractie was een folkvillage waar de oorspronkelijke woningen van Jeju geconserveerd worden. Aan het begin van het dorp stonden nog een tweetal “oude mannen” vlak voor de oude poort van het dorp. Sommige huizen bleken nog gewoon bewoond te zijn.
Een aardig staaltje recycling bleek uit de toiletten in dit dorp. De toiletten komen uit in de varkensstal. De varkens schijnen dol te zijn op menselijke uitwerpselen. De uitwerpselen van de varkens worden weer gegeten door de muizen. Zo gaat er niets verloren.
De daken van deze huizen zijn van stro. Om de 2 a 3 jaar moet dit vernieuwd worden. In dit oude stro zitten dikke larven die voor de Koreanen een ware delicatesse zijn. Ze worden zorgvuldig verzameld om verkocht te worden.
’s Avonds zijn we op verzoek van de meiden maar eens pizza’s gaan eten. Het verhaal van de larven had zijn werk gedaan. Nadien weer verzamelen in ons café om alles goed weg te spoelen.
Woensdag 3 mei.
Programma:
·
Vrije dag: opties
·
Wandeling langs de kust
·
Mount Hallasan (± 5 uur)
·
Gogconsan (± 1 uur
Een vrije dag. Er waren verschillende opties: met de taxi naar Udo om nog een glimp op te vangen van de vissende vrouwtjes, met Flip mee voor de beklimming van Mount Hallasan, de hoogste berg van Zuid Korea (1950 meter), maar we besloten om het maar eens een dag kalm aan te doen. We hebben op ons gemak de haven eens bekeken (vissersboten met enorm veel lampen aan boord) en een tochtje door de bergen naast de haven. Lekkere sinaasappels gekocht onderweg en nog even gekeken bij een museum voor moderne kunst. Tenslotte kwamen we uit bij de overdekte markt in Seogwipo. Hier hadden ze ook Beh’s te koop. Bij een van de stalletjes hebben we eet-stokjes (metalen) gekocht.
’s Middags lekker gegeten. Wij dachten dat we een kleinigheidje hadden besteld, maar dat bleek een uitgebreide maaltijd te zijn in een heel westers en modern ingericht restaurant.
Prima eten! ’s Avonds hebben we maar eens een patatje gehaald, tegenover het postkantoor.
Na het traditionele bezoekje aan de kroeg keerden we weer te rug naar het hotel. De meiden hadden intussen in het internetcafé gezeten.
Boseong.
Donderdag 4 mei.
Programma:
- 10.00 Vertrek met eigen bus naar het vliegveld
- Vliegen naar Kwangju
Vandaag
gaat het weer terug naar het vasteland. We hebben het eigenlijk op Jeju wel
zo’n beetje gezien. Er is niet veel historie en meeste bezienswaardigheden heb
je ook in 3 dagen wel gezien. De reis gaat eerst met de bus weer terug naar het
vliegveld.
We werden heel vlot weer van onze bagage afgeholpen. Na een halfuurtje vliegen kwamen we aan op het vliegveld van Kwangju. Nooit van gehoord, maar hier bleek het fameuze Guus Hiddink stadion te staan. Natuurlijk moest dat even bezocht worden, maar eigenlijk was er niet veel te zien. Even ontstond er paniek bij onze gids toen hij opeens de drie jongsten (Jolein, Sésiel en Annerieke) midden op het voetbalveld ontdekte, terwijl hij nog zo gewaarschuwd had dat de grasmat hier beslist niet betreden mocht worden. Ze bleken het netjes gevraagd te hebben aan de terreinknecht die even verderop druk bezig was het gras te maaien.
De bus – van meneer Park - was voor ons gezelschap net groot genoeg. Iedereen kon zitten alleen voor de bagage hield het niet over. Achterin moesten ze de koffers tegenhouden wanneer er geremd werd.
Na het stadion gingen we op weg naar Boseong, de stad van de theeplantages. Opvallend goede wegen in Korea! Vrij veel 4 baans snelwegen waarop het niet eens erg druk is. Ook hebben ze hier snelheidscontroles, maar wel iets anders als bij ons.
Boseong bleek een kleine plaats te zijn met een prima hotel. Een paar straten verderop bleek een grote supermarkt te zitten, met lekkere broodjes en ook van die lekkere aardbeien.
Het was al tegen de avond dat we ons in het hotel geïnstalleerd hadden. Na een bezoekje aan een eethuisje en een pilsje in het plaatselijke café konden we ons opmaken voor de volgende dag.
De cafés zijn eigenlijk ingesteld op mensen die komen eten en drinken. We hebben dan ook altijd iets uit te leggen. Ze hebben hier eigenlijk keuze uit twee verschillende soorten bier. De namen weet ik niet meer en er zit wat betreft de smaak ook niet veel verschil in. In Boseong werden we naar een afzonderlijke kamer geleid waar we met de hele groep samen konden zitten. Een grote pul bier van 3, 4 of 5 liter in het midden en we redden ons wel. Af en toe werd er iets eetbaars gebracht. Heel gezellig allemaal.
Vrij 5 mei.
Programma:
·
9.15 uur Vertrek naar de Theeplantages
- 16.00 uur Vertrek naar Baeksyunsa Tempel (Gangju)
Vandaag gaan we naar de theeplantages in de buurt. Vanaf het
hotel was het een stukje lopen naar de achterkant van het station. Via een
lange loopbrug liepen we over alle sporen naar de andere kant van het
emplacement. Daar kocht Flip buskaartjes voor de hele groep. Na een poosje kwam
de bus. We leerden toen dat het aantal passagiers in een bus altijd met één
uitgebreid kan worden. Het gevoeld dat sardines in een blikje moeten hebben
kwam over ons. Echt een heel bijzondere ervaring om met zoveel mensen in een
bus te zitten / hangen / staan. Ik schat dat zekere 80 mensen aan boord waren.
Het bleek voor de Koreanen een feestdag te zijn. Velen hadden met ons het plan
opgevat om eens naar de theeplantages te gaan. We waren dus niet alleen. Na een
rit van zo’n 15 minuten waren we al bij de theeplantages. Het was nog een
stukje lopen maar na nog eens 15 minuten stonden in een landschap dat je alleen
maar van de Lipton reclame kent. Allemaal kleine haagjes, kronkelend langs de
heuvels. Alles 
precies
evenwijdig aan elkaar. Heel mooi. Hier viel ons weer de angst bij de Koreaanse
vrouwen op, voor een teveel aan zonlicht. Grote zonnekleppen, ook wanneer er
bijna geen zon is zoals vandaag. Sommigen weten dat ook nog te combineren met
een monddoekje tegen de vuile, stoffige lucht uit China. Je krijgt dan heel
rare beelden.
Na een uurtje zijn we nog even naar een naastgelegen plantage gelopen en hebben daar groene thee gedronken.
Vanaf dit punt kon je ook de wandelroute zien die op andere reizen ondernomen werd. Door een dal kun je vanaf de theeplantages naar de kust, naar het strand lopen. Er moet daar zelfs een groene thee sauna zijn. Wij hebben echter voor vanavond iets bijzonders op het programma staan.
Bij de bushalte aangekomen voor de terugweg bleek dat het verkeer intussen aardig drukker geworden was. In beide richtingen stond een file en onze bus zal daar ook ergens in. Wachten dus. Na het gebruikelijke koppen-tellen bleek dat we Simon kwijt waren. Niemand wist waar hij zat. We hebben nog uitgebreid in de directe omgeving gezocht, maar later bleek ook dat hij al een bus eerder was vertrokken.
Na
een poosje uitrusten in het hotel vertrokken we aan het eind van de middag met
de bus van meneer Park naar de Baeksyunsa tempel bij Gangju. We reden ongeveer
een uurtje vanaf Boseong en na een stuk je berg op gereden te zijn, moesten we
het laatste stuk lopen.
Bovenop deze berg bleek een oude Boeddhistische tempel te staan. Vanavond werd de verjaardag van Boeddha gevierd. We werden eerst rondgeleid in het tempelcomplex inclusief een cursus bidden op z’n Boeddhistisch verzorgd door meneer Park, waarna we werden uitgenodigd voor een etentje bij de monniken.
In een bijgebouw van de tempel kregen we een uitgebreide Koreaanse (vegetarische) maaltijd. Best smakelijk. De monniken bleken deze bijzondere feestdag ook op gepaste wijze te vieren. Nooit eerder had Flip Boeddhistische monniken vis zien eten laat staan dobbelen en alcohol drinken. Het werd heel gezellig, maar wel was het heel moeilijk om gesprekken te voeren want het Engels van de meeste Koreanen – en deze monniken ook – is heel beperkt en uiterst moeilijk te verstaan. Later bleek er ook nog een vrouw rond te lopen die perfect Frans sprak. Omdat ons Frans beduidend minder is geworden schoten we daar ook niet veel mee op.
Nadat we geholpen hadden met het aansteken van de lampions vertrokken we weer. In het cafeetje onder de blauwe regen hebben we nog even nagepraat.
De weersvoorspelling voor morgen is slecht, het gaat regenen.
Naar Busan de zuidelijke haven.
Zaterdag 6 mei.
Programma:
·
11.45 uur Vertrek naar Station
- 12.20 – 17.23 Treinreis naar Busan.
Het klopt. De weersvoorspelling komt helemaal uit. Het
regent en niet zo’n beetje ook. Gelukkig is dit toch een reisdag, want we
moeten maar een klein stukje naar het station lopen waar we de trein naar Busan
nemen. Zonder al te veel ongerief kwamen we op het station aan en al gauw zaten
we in de trein. Ze hebben hier een heel leuk systeem. Als je een treinkaartje
koopt zit daar meteen 
de
plaatsreservering in. Je kunt als groep dus altijd bij elkaar zitten. Ook kun
je de trein nog aan je eigen wensen aanpassen. Je kunt de bank nl. omdraaien.
Twee banken tegenover elkaar of allemaal achter elkaar, alles is mogelijk.
De hele dag regende het. Het landschap ging daarom een beetje aan ons voorbij zonder dat het tot ons doordrong. Overal zag je het water van de bergen lopen en zich een weg banen naar kleine beekjes, die weer uitmonden in grotere beekjes enz.
Zo’n 5 uur duurde deze reis langs de Koreaanse zuidkust. Uiteindelijk kwamen we aan op het station van Busan. Bij de uitgang was het weer even verzamelen. Jolein kwam nog raar te vallen omdat het aardig glad bleek.
Met een 3 tal busjes weden we vervolgens naar Hyundae – beach gebracht. Daar stond ons hotel. Intussen was het al weer redelijk droog geworden.
Ons hotel in Busan was een zgn. ‘love’ hotel. De Koreanen hebben nl. een heel strak stelsel van waarden en normen. Voor alle voor- en buitenechtelijke escapades hebben ze speciale hotels. Je huurt hier een kamer per uur. De entree is helemaal afgeschermd met een gordijn waar je met je auto zo onderdoor kunt rijden, maar van buitenaf ben je niet zichtbaar. Een echte hotel lobby is er niet. Achter een gordijntje zit iemand die de zaak bestiert.
Dit hotel was aan de buitenkant voorzien van neon versiering en van binnen voornamelijk roze. Ons bed was deze keer hard en rond. Verder was er TV, video en internet aanwezig.
Onze rondleiding in de buurt leverde al snel de gebruikelijke bakker pinautomaat en 7/11 op. ’s Avonds bleek dat er een groot aantal restaurants in de buurt waren. Moeilijk om een keuze te maken. Favoriet bleek “down-under”te zijn. Een heerlijke maaltijd spareribs van de Australiër een paar straten verder, maar voor de komende avonden zat er ook genoeg in de buurt!
Ook het gebruikelijke café bezoek bleek hier prettig te kunnen plaatsvinden. Vlak bij het hotel zat een leuke kroeg waar we snel iedere avond op weg naar het hotel de dag doornamen.
De eerste dag bleken we opeens in het gezelschap van een andere groep van Shilla te zijn. Ook op Jeju hadden we dat al gehad, maar hier in Busan liepen er opeens Nederlands pratende Koreanen voor ons op straat. Een heel rare gewaarwording. Zij vonden ons net zo’n bijzondere ervaring als wij hen. In het café hebben we later de kennismaking hernieuwd. Erg leuk om uit zo’n andere groep ook eens de ervaringen te horen.
In Busan kwamen we achter de verslaving van Simon. Hij moet nl. iedere dag een …. ijsje. Hoewel…. Laat het verkleinwoord maar weg. Liefst een hele tobbe vol. In Busan legden we daarom na het eten even aan bij een ijssalon. Iedere avond werd dat een vast ritueel. Liefst met een zo groot mogelijke groep en een zo groot mogelijke portie ijs voor Simon.
Zondag 7 mei.
Programma:
10 uur
vertrek naar
·
Jakalchi Fishmarket (11-12)
·
Gukje Market (… - 14.30
·
Busan Tower (15-16 uur)
·
19.30 Diner
De
volgende dag stond een bezoek aan de Jagalchi vismarkt op het programma. Vanaf
het hotel is het bijna een uur met de metro. Ik meen zo’n 36 stations, gelukkig
zonder overstappen. Ook de metro is op een geweldige manier uitgevoerd. Zonder
complicaties deze hele stad (onder)door zonder vertraging of oponthoud.
De geur van de markt was al op afstand waar te nemen, maar het blijft desondanks een fascinerend schouwspel. Een enorme verscheidenheid aan vissen en visproducten kun je hier aantreffen. Schelpdieren, vissen, octopussen, kreeften en krappen, allerlei zee wormen (al gauw piemelvis gedoopt).
Het is daarnaast natuurlijk een bijzonder schouwspel. De mensen die er lopen hun gedrag en hun vervoermiddelen.
Na het bezoek aan de markt zijn we op eigen gelegenheid naar de Gukje markt geweest. Een soort shopping district waar we T-shirts, tassen etc. konden in slaan.
We hebben – tegen onze gewoonte in – eens een bezoekje aan McDonalds gebracht. (kan ook iets vergelijkbaars zijn). Omdat het allemaal een beetje rommelig verliep had ik geen overzicht over camera’s en tasjes. Toen ik naar buiten liep werd ik op mijn schouder getikt door een Koreaan die mij op de videocamera wees die we vergeten waren. Typisch Korea! Ze zijn hier zo eerlijk, echt fantastisch.
We
zijn aansluitend nog even naar de Busan Tower in het Yong Du San Park gegaan.
Een uitzichttoren op een berg hoog boven Busan. Een fantastisch uitzicht over
de haven.
In het park zaten een paar oude vrouwtjes te zingen en te drinken. Er stonden al aardig wat flesjes Soju. Op eens lag er een languit op de grond. Onverstoorbaar gingen de anderen door met zingen. Na een poosje begon het gevallen vrouwtje weer te bewegen, vervolgens te zingen en daarna krabbelde ze weer op om weer een dansje te doen. Dat schijnt hier vrij normaal te zijn.
Aansluitend hadden we weer de lange rit naar het hotel voor de boeg.
’s Avonds kozen we een ander restaurant, nu eens Indiaas. Ook dat was een succes te noemen al waren de gerechten voor een paar van ons wat te scherp.
In het café kwamen we de andere groep weer tegen.
Maandag 8 mei.
Vrije
dag opties:
·
Wandeling Geumjeong Fortress
·
Beomeosa Tempel
- Busan Aquarium
Een
vrije dag. Keuze uit een wandeling van een paar uur of zelf er op uit trekken.
Omdat we al genoeg gelopen hadden kozen we voor een bezoek aan het aquarium van
Busan. Dat lag vlak bij ons aan het strand. Hier zaten verschillende dingen in
die ik nog nooit eerder gezien had. Best heel interessant.
’s Middags besloten we weer naar de Gukje markt te gaan. We hadden nog niet alles gezien in die buurt. Het aantrekkelijke van een dergelijke buurt is het oriëntaalse karakter. Smalle straatjes, veel mensen, de geuren de enorme verscheidenheid aan koopwaar,… je bent echt in een heel andere wereld.
Tenslotte werd het tijd om weer naar het hotel te gaan. Omdat we ‘s middags al wat hadden gegeten hadden we niet zoveel zin meer in een uitgebreid diner. We hebben het maar eens met een paar broodjes gedaan.
’s Nachts bleek je hier om 2 uur ‘s nachts nog bij de bakker terecht te kunnen. Echt 24-uur economie.
Gyeongju de oude hoofdstad.
Dinsdag 9 mei.
Vertrek
10 uur naar Gyeongju (Bus)
Naar de volgende plaats. Met een paar busjes gaan we naar Gyeongju. Vertrek weer om 10 uur dus we kunnen het kalm aan doen.
De buschauffeurs blijken formule 1 aspiraties te hebben. Het tempo ligt hoog. We zijn dan ook vlot op de plaats van bestemming. Grappig zijn de tolhuisjes op de snelweg. De laatste bij Gyeongju lijkt op tempelgebouwen.
In Gyeongju worden we ondergebracht in hotel Liebe. Prima hotel, ik verdenk ze er van dat ze Duits kunnen. De automaat op de 5e verdieping geeft hier blijk van. Opmerkelijk is de gewoonte om de 4e verdieping over te slaan. Het Chinese karakter voor “4” lijkt veel op dat voor “dood” , en daar hebben ze dus een hekel aan.
Na onze intrek in het hotel te hebben genomen hadden we ’s
middags een fietstocht door de rijstvelden. Omdat de omgeving vrij vlak is kun
je hier prima fietsen. Eerst ging de tocht langs het park met de koningsgraven,
maar al gauw zaten we tussen de rijstvelden. Kim bleek haar snelheid iets te
hoog te hebben en/of de bocht verkeerd te hebben ingeschat waardoor ze languit
in de rijstvelden verdween. Ook een paar anderen 
maakten
een buiteling, maar het bleef allemaal beperkt tot een paar onbeduidende
schrammen.
’s Avonds wandelden we naar een restaurant voor het zgn. Koningsmaal. Een traditionele maaltijd een koning waardig. Je begint met plaatsnemen in een lege zaal. Schoenen natuurlijk buiten laten en op een kussentje op de ‘ondol’ (vloerverwarming) zitten. Ik had kennelijk de pech om niet boven een hete lucht kanaal te zitten maar recht boven het vuur. Na een poosje was het mij veel te warm. Het eten was lekker maar niet echt iets bijzonders. Je gaat ook heel snel aan iets exotisch wennen. Ook hier was weer een café in de buurt waar we op een rustige manier de dag door konden nemen. Ook hier hadden we weer internet op de kamer.
Woensdag 10 mei.
Programma:
·
10 uur Vertrek naar Bulgugsa tempel
·
Wandeling naar (3km) Seokkuram Grotto
- 18.00 vertrek naar Outdoor Korean Traditional Music & Dance Performance
Vandaag op het programma: 10 uur vertrek naar Bulgugsa Tempel , wandeling naar Seokkuram Grotto. Een van de absolute hoogtepunten van de reis. Veruit de mooiste tempel van Korea en de mysterieuze Boeddha in de grot. Ik had mij al voorgenomen om mn. deze Boeddha te zien. De dag begon echter met regen. In Busan was het zonnig maar hier, een paar kilometer verderop regende het.
Met het plaatselijke openbaar vervoer gingen we eerst naar de tempel. Na een rit van zo’n 20 minuten waren we op onze bestemming. Nog een wandeling van 10 minuten en we konden het terrein van de tempel betreden. De entree prijzen zijn hier maar een paar euro. Wat in Korea ook heel prettig is dat het niet vol staat met allerlei opdringerige souvenirverkopers. Vlak voor de tempel stond een kiosk waar je voor een paar cent een plastic jas kon kopen. Zelfs in mijn maat!!.
Na een poosje in de tempel rondgelopen te hebben begon het droog te worden en nam het bezoekersaantal ook snel toe. Regen is soms een voordeel want ’s middags was het er veel drukker. Rond het middaguur liepen terug naar de bushalte om aan de overkant van de weg iets te gaan eten. Deze keer weer Bibimbab. Smaakte prima.
’s Middags gingen we naar het Boeddha beeld. Volgens onze inlichtingen was het een korte tocht (3 km) heuvelopwaarts. Sommige mensen gingen met de bus naar boven, maar wij besloten te gaan lopen. Achteraf gezien niet zo’n goede keuze. Het was langer en steiler dan wij vooraf hadden vermoed. Gery kwam onderweg in ademnood en ging samen met anderen weer terug. Ik ben (met Jolein en Sésiel) verder gegaan. Iedere bocht denk je weer dat het eind net voorbij de volgende bocht ligt. Het viel tegen.
De grot was echter heel mooi. Weliswaar was alles achter glas en liepen we tussen een dozijn schoolklassen langs het beeld. Foto’s maken was verboden, maar als buitenlander begrijp je niet alles en heb je ook voldoende krediet om iets te doen wat eigenlijk niet mag. Ik heb zo’n 5-tal foto’s gemaakt en daar zaten best mooie tussen. Terug ben ik maar met de bus gegaan.
Beneden aangekomen zijn we overgestapt op een andere bus en weer terug naar het hotel.
’s Avonds zouden we om 18 uur naar een “Outdoor Korean Traditional Music and Dance Performance”vertrekken, bij het Bomun Lake. Vanwege de weersverwachting was dit onderdeel verplaatst naar morgen.
We gingen dus op zoek naar een restaurantje in Gyeongju. De eerste keuze was het tentje waar wij de eerste dag in deze plaats ook hadden gegeten. Omdat er voor Flip niets vegetarisch beschikbaar was gingen we verder. We liepen door een wijkje van de stad waar opeens een huizenblok lijkt te ontbreken. Ook hier – midden in de stad – koningsgraven! De mensen leven hier bovenop / vlak naast 1000 jaar oude grafheuvels.
We vonden een Japans restaurant, waar ze niet alleen voortreffelijk eten hadden, maar ook nog eens voortreffelijk Engels praatten.
Na nog een bezoekje aan de supermarkt gebracht te hebben voor Simons dagelijkse dosis ijs sloten we de dag af in het café.
Donderdag 11 mei.
Vrijdag
opties:
·
Tumuli Park
·
Anapji Pond
- National Museum
Een vrije dag en fantastisch mooi weer. Ik wilde graag de historische plekken uit deze oude koningsstad zien.
Op loopafstand lag het Tumuli-park met daarin een 30-tal grafheuvels. Eén van deze grafheuvels is geopend en voor publiek toegankelijk. De dode koning ligt momenteel ergens anders. Heel mooi om te zien. De hele structuur van het oude graf – een houten kamer met daaroverheen stenen afgedekt met zand - is heel mooi te zien. In vitrines binnen in het graf zijn replica’s te zien van de sierraden en gebruiksvoorwerpen die gevonden zijn.
Na
dit graf liepen we naar het oude observatorium temidden van de resten van de
oude stad. Alleen stenen die de funderingen aangeven zijn overgebleven.
Verderop ligt de Anapji Pond, een meer waarin een groot aantal restanten van
het oude paleis dat hier ooit heeft gestaan, zijn teruggevonden. Een klein deel
van dit paleis is opnieuw opgebouwd, maar het grootste gedeelte niet. Toch
krijg je zo een goede indruk van de enorme gebouwen die hier zo’n 1000 jaar
geleden hebben gestaan.
De volgende stop lag aan de andere kant van de weg, het nationaal museum. Dit museum geeft een overzicht vanaf de eerste neolithische rotstekeningen tot de meer recentere geschiedenis van Korea. Veel aandacht voor de vondsten in de koningsgraven.
Er was een afzonderlijke expositie over de leeuw in de versiering van graftombes. Grappig in een land waar helemaal geen leeuw voorkomt.
Op de terug weg heb ik de mooiste foto van de hele reis gemaakt. Het overzicht over de ruines van Gyeongju met de blauwe bergen op de achtergrond.
’s Avonds gingen we met de bus weer een heel eind in dezelfde richting als de vorige dag. Bij een meer was een aantal hotels en eettenten aangelegd. Uit de laatste groep kozen we een eettentje. Deze keer een pittig vlees menu. Het was niet al te heet en best smakelijk. De voorstelling bestond uit een optreden van een traditionele Koreaanse dans/ zang groep. Het duurde een klein uurtje. Omdat de accu van de filmcamera leeg was hadden we hiervan geen opnames. Ik heb wel een paar foto’s kunnen maken.
Met de bus terug en nog even naar de kroeg.
Andong.
Vrijdag 12 mei.
Om
10 uur verzamelen en
·
met de taxi naar het station.
·
Trein naar Andong (11.12 – 13.10 uur)
De behulpzaamheid van de taxichauffeurs hield niet over. Je
moest zelf maar zien hoe je je spullen aan boord kreeg. Uiteindelijk bleken er
meer taxi’s nodig te zijn. De hotelreceptie hielp ook nog met een extra auto
dus we waren uiteindelijk snel bij het station. De auto van het hotel was
echter ook weer snel vertrokken. Ik had mijn jasje er nog niet eens uit kunnen
pakken of de auto was al weer weg. Hoe los 
je
dat nu weer op? Heel simpel! Flip belde Don Roelofs. Deze belde het hotel en na
een minuut of 10 kwam het autootje weer aanrijden. Ze hadden 
alles
in een tasje gedaan. Toen ik daar even inkeek bleek mijn jasje er niet in te
zitten. Ik rende dus weer naar de auto om te gebaren dat er nog iets achteruit
moest.
Net op tijd, want ze wilden al weer weg rijden.
Het station was echt Koreaans, grote plasmaschermen en overal internet werkplekken.
Na de treinreis door een typisch Koreaans heuvellandschap kwamen in onze een na laatste plaats aan nl. Andong.
Vanaf het station in Andong moesten we een eindje lopen naar het hotel. Deze keer geen love-hotel maar een gewone, deze keer zonder internet.
Onze eerste excursie in Andong was naar het Soju-museum. Met een aantal taxi’s heen en lopend terug. Het museum gaf een goed overzicht van de plaats die Soju in de Koreaanse maatschappij inneemt. Misschien is die plaats wel iets te groot want ze lusten er wel pap van. Naast de drank was ook de gelegenheden waarbij de drank gebruikt wordt een belangrijk thema. De verschillende feesten (1 jaar, 60 jaar, huwelijk etc.) werden in beeld gebracht. Natuurlijk kon je aan het eind het product proeven. Deze soju bleek heel wat sterker te zijn dan het spul uit de supermarkt. Verschillende mensen namen een fles mee.
Nadat we weer in het hotel terug waren hebben we even wat rondgelopen in de stad. Het postkantoor lag achter het hotel, bakker, pinautomaat en internetcafé …. Alles onder handbereik.
We aten ’s avonds iets uit een soort schotelbraai. Groenten en vlees met een behoorlijk pittige saus. We hadden een forse lading drinken nodig om aan het eind van de maaltijd te komen.
Na het intussen traditionele bezoek aan de ijssalon luidden we de dag uit in het café tegenover het hotel. Tegen 12 uur bleek zowaar iedereen haast aanwezig te zijn. Niet zonder reden want de hele groep was aanwezig om mijn verjaardag in te luiden. Te beginnen met een toespraak van Simon, vergezeld gaande met de overhandiging van een echte fles soju. De meiden bleken inmiddels voor taart gezorgd te hebben, dus het werd redelijk laat die avond en heel gezellig.
Zaterdag 13 mei
Programma
·
10 uur verzamelen
·
Papier museum
·
Hahoe Folk Village
·
± 15 uur Mask dance
·
Masker museum
·
19.30 Diner
Met
het openbaar vervoer ging het de volgende morgen naar het papier museum. Ze maken
hier papier op de traditionele manier. Ieder vel 
wordt
afzonderlijk geschept en gedroogd. De arbeidsomstandigheden zijn haast
middeleeuws. Hier blijkt toch dat Korea er op dit gebied nog lang niet is. Er
was ook een museumpje ingericht met daarin de verschillend traditionele
toepassing. Ook meubels vallen hieronder!
Er waren verschillende mooie objecten te koop maar het probleem is altijd dat je het ook mee moet kunnen nemen. Alleen al deze dag is het rondlopen met een tas met goederen net echt leuk, maar het moet allemaal ook nog mee het vliegtuig is. We voorzien op dat gebied toch al problemen, dus maar even kalm aan met inkopen doen.
Daarna ging het met de volgende bus verder naar Hahoe. Het openbaar vervoer is goed geregeld in Korea. Er zijn goede verbindingen en de treinen en bussen rijden ook goed op tijd. Wanneer je sneller wilt moet je een taxi nemen en die zijn hier ook niet duur.
In Hahoe aangekomen was het al ongeveer middag. We zijn eerst maar eens het dorpje in gelopen. We waren op zoek naar een eetgelegenheid maar we hadden eigenlijk geen zin in een grote maaltijd, maar een broodje of zo. Dat bleek niet aanwezig te zijn. Na een bezoekje aan het maskermuseum even buiten het dorp, was het tijd voor de maskerdans voorstelling. In een soort overdekt amfitheater met in het midden een gat in het dag begon een hele leuke voorstelling. Zonder woorden werd precies uit gedrukt waar het ‘stuk’ over ging. Allerlei verschillende taferelen uit het leven op het platte land, doorspekt met een dosis humor.
Bij het onderdeel ‘publieksparticipatie’ was Simon het haasje. Hij werd – samen met nog iemand anders – uitgenodigd om aan de dansen mee te doen. Hij deed dat op zijn eigen, volstrekt unieke wijze en dat leverde hem dan ook een staande ovatie op. Hij weet zich altijd zo te gedragen dat het net lijkt of hij zich helemaal op zijn plaats voelt en nog nooit iets anders gedaan heeft.
De terugweg naar Andong ging weer met de bus. Aardig vol deze keer maar het was niet zo’n grote afstand.
Zo tegen het eind van de reis merk je wel dat de vermoeidheid aardig begint op te spelen. In het hotel zijn we eerst maar eens een poosje gaan liggen.
’s Avonds hebben we toch maar eens dat Italiaanse restaurantje uit Flip’s reisgids geprobeerd. Een gigantische spraakverwarring omtrent hetgeen we besteld hadden was het resultaat. Allerlei gerechten die ze beslist niet hadden stonden op tafel en omgekeerd.
Wie wat besteld had was volkomen onduidelijk en wie uiteindelijk wat gegeten heeft eveneens. In deze groep was dat eigenlijk alleen maar aanleiding tot de nodige hilariteit. De wijn was goed, maar de rest …. Geen Lonely planet meer de volgende keer.
Op onze weblog heb ik het volgende geschreven:
's Avonds
spaghetti gegeten. Alleen het bestellen van een maaltijd is hier al een
evenement. De dames van de bediening spraken geen woord Engels. Met gebarentaal
hebben we uitgelegd wat we wilden. Toen even later iets geheel anders op tafel
werd gezet, bleek dat ze onze bestelling fonetisch opschreven hadden en daarna
op goed geluk iets op tafel zetten. De tonijnsalade was het toppunt. Uit alle
salades die gebracht werden konden we niet raden wat de tonijnsalade was. Ze
bleken geen tonijn meer te hebben. We moesten maar kiezen uit de salades die er
wel waren, t.w. mista en tonijnsalade. Kafka zou hier een goede dag gehad
hebben.
IJssalon en café tot slot. Het bier smaakt hier prima en ik heb nog geen enkele keer een kater gehad.
Zondag 14 mei
Vrije
dag.
We hadden helemaal geen zin aan nog eens een buisreis en de tempels hadden we eigenlijk ook wel gehad. We zijn maar eens een stuk langs de rivier gaan lopen. Na een poosje realiseerden we ons dat we er wat kleding betreft aardig uitsprongen. De Koreanen gaan juist op zondag uiterst degelijk gekleed. Wij met korte broek en hemdjes vielen aardig op.
Voetpaden
langs de rivier bleken ook niet te bestaan, dus we liepen het grootste deel
langs de (drukke) weg. Ons doel was de langste Koreaanse houten brug, even
buiten Andong. Toen we daar aankwamen bleek er een heel stelsel van fonteinen
op te zijn geïnstalleerd. Als het water spoot, werd je op de brug kliedernat.
Na een poosje op een terrasje aan de rivier te hebben gezeten liepen we de brug
over en kwamen we in een gebied terecht waar oude traditionele gebouwen
bijeengezet waren in het gebied dat als filmset voor traditionele Koreaanse
films werd gebruikt. Er was zelfs een stuk stadsmuur met toegangspoort gebouwd.
Ook andere huizen die zo uit de boeken over rechter Tie leken te stammen waren
het bekijken waard.
Weblog tekst van de dag:
Vandaag was een vrije dag. We hebben een gebied bezocht waar een dorp dat door een stuwmeer zou worden verzwolgen weer werd op gebouwd. Alle gebouwen van waarde worden op een andere plek herbouwd en gebruikt als een filmset voor traditionele Koreaanse films .Het was een behoorlijke wandeling heen, maar terug hebben we een taxi genomen. Een stuk van zo'n 7 km kost 2 euro.
Via een ander terras kwamen we in het Andong Folk Museum terecht. Veel van deze expositie was ook op andere plaatsen te zien, maar ze hadden wel een leuk overzicht van traditionele spellen en gebruiken. Ik zag er een voorbeeld van een soort tweekamp tussen twee partijen waarbij op een soort A-frame iemand de man van de tegenpartij moest overwinnen. Ooit heb ik dat eens op TV gezien.
Op de terugweg bleek het niet mogelijk om een bus te pakken, dus we liepen terug naar ons eerste terrasje en namen een taxi.
’s Avonds hebben we een Koreaanse barbecue gehad. Je kunt kiezen uit verschillende soorten vlees die je met een schaar kon knippen. Snijden doen ze hier niet.
Aan het eind van de dag heb ik nog even een stukje op de ons internetreisverslag geschreven:
Het blijkt dat
verschillende mensen dit verslag volgen. Ook bv. de oma van Annerieke.
Heel erg leuk. Zij trekt veel op met Jolein en Sésiel. Deze drie zijn de
jongste deelnemers aan de reis. Samen met nog een aantal andere zgn.
'nep-koreanen' zorgen ze voor veel verwarring bij de locale bevolking. Die
vinden het maar onbegrijpelijk dat mensen met een Koreaans voorkomen niets van
de taal begrijpen.
Voor vandaag is het wel genoeg. Ik zit in een internetcafé naast het hotel, dat
bevolkt wordt door game-ende, slurpende en rochelende Koreaanse jongeren. Veel
lawaai en de geur is ook ..... heel bijzonder. (Ja, we blijven vriendelijk en
voorkomend).
Terug naar Seoul.
Maandag 15 mei
10.45
uur Verzamelen voor de bus naar Seoul (11 – 15 uur). Vanaf Andong rij je via
snelwegen naar Seoul. Eigenlijk krijg je weinig van het land mee op deze
manier.
Toen de eerste vrachtmotoren weer in beeld kwamen naderden we Seoul.
Teruggekomen in ons hotel bleken alle achtergelaten spullen nog keurig op ons te wachten.
We hadden ons voorgenomen om in Seoul nog een paar dingen te bekijken. De wijk Myeongdon, vlak bij de katholieke kathedraal en een paar van die giga warenhuizen hier.
Deze wijk bleek niet eens zo ver van het hotel te liggen. We liepen in de richting van de kathedraal en al snel zaten we midden in deze wijk. Omdat het al gauw avond werd hebben we hier ook even wat gegeten. Spareribs, ook hier.
Dinsdag 16 mei.
We hadden ons opgegeven voor een bezoek aan de DMZ (gedemilitariseerde zone). De reis naar Panmunjong viel net op de dag van ons bezoek aan het KSS huis. Op deze dag was Panmunjong onbereikbaar omdat er overleg werd gevoerd tussen de oude Koreaanse president en de Noord Koreanen over een bezoek dat hij zou brengen. Het alternatief was een bezoek aan de zgn. derde tunnel. Een door de Noord Koreanen gegraven tunnel met de bedoeling het zuiden binnen te vallen. Gelukkig werd deze tunnel net op tijd ontdekt, althans zo gaat het verhaal.
Onder leiding van Flip gingen we naar een hotel. Daar konden we de laatste formaliteiten regelen. Achter het hotel stond een bus. Ons reisgezelschap van die dag bleek te bestaan uit 7 Nederlanders en nog een 30 tal Japanners.
Op
de heenreis reden we eerst langs de Han rivier en later langs een andere
waarbij de vele wachthuisjes met militairen in het oog sprongen. Constant
hoorden we “No 
Pictures”
roepen.
Al bij de eerste stop bleek het grote verschil tussen beide groepen. Voor de Japanners is het belangrijk ergens geweest te zijn en daar tastbaar bewijs van te hebben. Voor de Nederlanders is het veel belangrijker om ergens te zijn en verder uit te zoeken hoe het daar is.
De gebruikelijke groepsfoto is dus aan de Japanners wel en aan de Nederlanders niet besteed. Bij een brug een 400 meter verder op zagen we een demonstratie. Alle reden dus om eens een kijkje te nemen, maar de Japanners zaten al weer in de bus klaar voor vertrek.
Bij de tweede stop kregen we van een militair eerst op een maquette en daarna vanuit een uitzicht punt een uit leg over de posities van de verschillende legeronderdelen.
Daarna mochten we naar buiten op een soort uitzichtpunt. Je mocht daar wel met verrekijkers naar het noorden kijken maar foto’s mocht je alleen maken van achter een gele lijn die 4 meter verderop getrokken was. Je kon daardoor alleen maar foto’s maken van de achterkanten van de mensen die door de verrekijkers keken. Er was trouwens niets bijzonders te zien. Alleen de enorm grote vlag die je ook wel eens op TV ziet kon je zien.
De
derde stop was de 3e tunnel. We werden met spoed in een treintje
gejaagd – dat ging net naar beneden – en van helmen voorzien. Geen overbodige
luxe trouwens. Het treintje daalde in een later gegraven toegangstunnel af naar
een diepte van zo’n 80 meter. Daar kwam je in een tunnel die niet hoger was dan
1.70 – 1.80. Ik ben 1.76 en stootte constant mijn helm. Volgens het verhaal
wilden de Noord Koreanen via deze tunnel het zuiden binnen vallen. Er konden
60.000 militairen met bepakking door heen per uur.
Even rekenen: 60.000 per uur is 1.000 per minuut is 16,7 per seconde. Grote onzin dus. Je kunt met maximaal 2 personen naast elkaar lopen en zeker niet zo hard als men wil doen geloven.
Aan het eind van de tunnel bleek de zaak met een groot betonblok te zijn geblokkeerd en er stond continue een videocamera op gericht. Er mocht nog eens een Noord Koreaan door heen komen. Het was meer theater dan dat het werkelijk iets voorstelde.
Weer boven gekomen werden we naar een videovoorstelling gebracht. Het museumpje waar deze zaal was kregen we amper te zien. De video bleek een stukje propaganda van de ergste soort te zijn. Omdat ik de geluiden veel te hard vond, had ik mijn koptelefoon (voor de Engelse vertaling) af gedaan. Ik heb dan ook weinig van de wervende teksten mee gekregen.
Daarna moesten we weer als gedwee vee in de bus plaats nemen. De Japanners zaten al. Op dat moment is Simon toch maar eens met onze tolk / reisleider gaan praten. Hij heeft hem uitgelegd dat het voor ons ook leuk moet zijn en dat onze opvattingen over een leuk dagje uit anders zijn dan die in Japan.
We kregen daarop 5 minuten om het museum te bekijken.
Ook het gedrag in de bus was vreemd. We kregen eerst een half uur uitleg in het Japans waarop onze gids in 3 minuten een samenvatting leek te geven. Zo leek het voor ons in ieder geval.
De derde stop was een heel bizarre. De Zuid-Koreanen bleken aan de grens al een station gebouwd te hebben voor de GTV van Seoul naar Pjongjang. Een geweldige hal met veel marmer en een monument met een paar krabbels van George Bush er op. Je kon aan een balie je paspoort laten stempelen. Je moet tenslotte wel kunnen bewijzen dat je er geweest bent.
Binnen mocht je alles filmen maar buiten…. Strikt verboden. Ik ben gewoon vergeten om de videocamera uit te zetten op de terugweg van het station naar de bus. Je had halverwege net uitzicht op een ander fenomeen: de grensovergang in de snelweg Seoul – Pjongjang. Alles staat er al: de tolpoortjes en wachthuisjes en ook de snelweg ligt er al voor een (Zuid-Koreaans) deel. Alleen dat stukje in Noord Korea is nog een probleem. Het heeft meen ik 500 miljoen dollar gekost en niemand weet of het ooit gebruikt wordt.
Van
hier ging het naar een restaurant waar we Bulgobie geserveerd kregen. Lekker!
We lieten ons aan de rand van Myeongdong afzetten en liepen het laatste stukje naar het hotel terug.
’s Middags namen we nog even een kijkje in een muziekwinkeltje vlak bij het hotel. Ik vroeg een paar dingen waarop ze ons naar boven verwezen. Toen bleek dat het grote gebouw vlak bij ons hotel een gigantisch grote muziek markt was. Er zaten wel honderd verschillende muziekzaken met elk hun eigen specialisatie. Wat betreft de prijzen bleek al gauw dat alle Koreaanse producten heel voordelig waren maar de import producten waren erg duur. Amerikaanse trompetdempers (Jo-Ral) waren bijna 2 keer zo duur als in Nederland.
’s Avonds vierden we het afscheidsdiner. Wederom in het restaurantje waar we ook onze aankomst vierden. Vooral Flip hebben we lof toegezwaaid voor zijn niet geringe inspanningen deze reis, de voortreffelijke sfeer en zijn bijzondere opmerkingsgave voor wat betreft het gehele groepsproces.
Een laatste ijsje zijn we gaan halen bij Simon zijn favoriete ijssalon waarop wij ons verzamelden in het ‘stamcafé’. Ook Don Roelofs kwam ons nog even uitzwaaien.
We mogen terugzien op een geweldige tijd met een leuke groep mensen.
Woensdag 17 mei.
7.30
uur vertrek naar Incheon Airport.
Met kleine oogjes stapten we in de bus voor de laatste rit in Seoul.
11 uur vliegen voor de boeg motiveerde niet echt. We hadden nog een paar boodschapje te doen op het vliegveld voor we weer terug gingen.
Jammer … want we hadden nog lang niet alles gezien en het is altijd moeilijk afscheid nemen wanneer je het zo naar je zin het gehad.
Ook bijzonder: Niemand is ziek geworden. In veel landen is er altijd wel enig probleem met de spijsvertering door ander eten. Egypte heeft bijvoorbeeld een reputatie op dat gebied opgebouwd. In Korea hebben we zelf geen enkel probleem ondervonden en ook van de andere leden van het reisgenootschap heeft niemand problemen gehad.
Ik heb iemand horen zeggen dat de Koreanen en de Nederlanders op dat gebied gelijk zijn, we hebben dezelfde bacteriën.