Dyslexie tendeert familiegebonden te zijn, en familieleden van dyslectici hebben vaak andere taalproblemen. Dyslexie komt vaker voor bij jongens dan bij meisjes, en er zijn sterke aanwijzingen dat het erfelijk is. De kans dat een jongen dyslectisch wordt als zijn vader het ook is, is wellicht 50%. Dit is iets lager voor meisjes. De resultaten van grootschalig onderzoek bij tweelingen suggereren dat de gevoeligheid voor spraakklanken, gemeten door het gevoel voor rijm te testen, correleert met fonologische leesvaardigheden. Genmarkers op de chromosomen 1 en 15 zijn geïdentificeerd in dyslectische families, en een connectie met chromosoom 6 in het gebied van het menselijk leucocyte complex verklaart wellicht een veel gerapporteerde associatie tussen dyslexie en auto-immuniteitsziekte. Er zijn ook ontwikkelingen op neurologisch gebied. Er zijn aanwijzingen die wijzen in de richting van de perisyvanische gebieden, en na onderzoek op overledenen werd een ongewone symmetrie van het plenum temperale met corticale dysplasie en littekens gevonden.