Kennis van de indicatoren voor leesvaardigheden en dyslexie heeft tot innovaties (vernieuwingen) in de interventie (behandeling) geleid. Een baanbrekend onderzoek toonde aan dat kinderen die slecht presteerden in een fonologische verwerkingstaak voor dat zij schoolgaand waren, significant (duidelijk onderscheidbaar) baat hadden bij een training in klankcategorisatie door middel van rijm en alliteratie, vooral wanneer dit gecombineerd werd met het leren van letterklanken. Als gevolg hiervan is bewezen dat training op het gebied van fonologische bewustheid gecombineerd met gestructureerde leesoefingen, een effectieve behandeling is voor slechte lezers en geeft betere progressie (vooruitgang) dan training in lezen of fonologische bewustheid alleen.
