Wat is nu de stand van zaken? Nou, de woonkamer wordt voorzichtig ingericht met de rommel die ik van de Bloemistenlaan heb meegenomen. Behalve wat klein schilderwerk en wat plinten die aangebracht moeten worden is dat dus klaar. Het volgende doel is de keuken. Er is al veel gedaan, dus ik heb de hoop dat ik over een week of zo eindelijk eens een koud biertje kan nuttigen. Denk nou trouwens niet dat ik een onbeperkte hoeveelheid vrije dagen heb; ik werk reeds sinds 3 weken. Pa staat hier dagelijks te klussen en waar dat kan spring ik 's avonds en in het weekend bij.

Natuurlijk gaat alles niet zonder slag of stoot. Menig dalletje is reeds gepakt (maar de vaste lezer van deze pagina zal dat inmiddels wel gewend zijn). Als bijvoorbeeld een laminaatkoning je mooie nieuwe vloer komt leggen, laat de beste man zoveel lijmresten achter dat je twee avonden staat te boenen met terpetine. Dat je trouwens alleen van werken met computers RSI krijgt is ook naar het rijk der fabelen verwezen want inmiddels hebben we zulke dikke RSI-oksels dat elk gewricht kraakt en piept. Het laatste nieuws is dat ik een paar keer per dag gebeld wordt met de vraag of dit Thaïs restaurant Sabaï is. Ik dacht het niet. De KPN wist mij vandaag te vertellen dat dit adres bij hen onbekend is, maar dat mijn nummer (toch reeds 15 jaar geregistreerd bij de telefoniekoningen) inderdaad aan het - overigens gloednieuwe - restaurant Sabaï gelinkt is. Nu moet ik weer een andere afdeling van de KPN bellen om de boel goed te draaien. Volgende keer hopelijk foto's van de verhuizing zelf en van hoe m'n huis er in opgebouwde staat uit ziet.

Dit is het laatste bericht vanuit de Bloemistenlaan. Het volgende zal in de nog naar verf riekende achterkamer van de Moddermanstraat geschreven zijn. Dat zal trouwens nog even gaan duren, want de plannen zijn vandaag drastisch bijgesteld. De afgelopen 5 dagen zijn pa en ik van 's ochtend 9 tot 's avonds 10 aan het buffelen om maar op tijd klaar te zijn voor de daadwerkelijke verhuizing. Doordat er elke keer weer een nieuw k*tklusje om de hoek komt kijken (afvoer van de gootsteen vervangen, hele toilet vervangen, nieuwe plinten, etc) begonnen we in te zien dat we nevernooitniet aanstaande week klaar zouden zijn. Dus, wat is de stand van zaken? Morgen maken pa, m'n broer en ik de slaapkamer af zodat overmorgen de stoffeerkoningen de vloerbedekking kunnen leggen. Ik bel de laminaatkoning dat -ie over 3 weken moet komen leggen. Aanstaande zaterdag verhuis ik al m'n spullen naar de slaapkamer, de rest van het huis blijft voorlopig nog een bouwput. Dat betekent dus geen douche en geen handige appararaten zoals een koelkast. Familie, vrienden en kennissen kunnen dus een hongerige en licht zurig gearomatiseerde Staaf op de stoep verwachten, bedelend om een warm bad en een dito prak.

De term "hard werken" heeft de afgelopen weken een andere dimensie gekregen. Het betekende normaal gesproken de hele dag druk, druk, druk zijn op kantoor, met deadlines werken en vooral een hoop gezeik naar je kop geslingerd krijgen. Nu weet ik ook dat het boren, zagen, stuccen, verfen, bikken, vegen, sjouwen, afstomen, timmeren, breken, metselen en soppen betekent.

We zijn ruim twee weken bezig en langzamerhand begint het ergens op te lijken. Ik zal geen opsomming geven van alle activiteiten, maar probeer je dit voor te stellen: Men neme een vervuild en semi-uitgewoond appartement. Vervolgens wordt alles eruit gesloopt, totdat je eigenlijk alleen nog maar beton ziet. Daarna ga je de boel weer opbouwen en als laatste probeer je het geheel leefbaar te krijgen door te verfen en dergelijke. Speciale hulde gaat uit naar pa die zijn reputatie van ongekroonde doe-het-zelf-koning weer volledig waarmaakt. Met zeldzaam doorzettingsvermogen is hij tot nu toe elke dag in de weer om mijn huis op te knappen. Ik kan met 2 halve linkerhanden slechts assisteren en de simpele breek- en opknapklussen voor mijn rekening nemen.

Vanaf overmorgen ben ik full-time vrij (tot nu toe heb ik in de weekenden, 's avonds en op de feestdagen gewerkt). Dan wordt het doorstomen naar zaterdag de 29ste. Op die dag ga ik over en dan moet in elk geval de slaap- en woonkamer klaar zijn.

It's construction time again! Na twee dagen de beuk erin kan de volgende balans opgemaakt worden: ER MOET NOG HEEL VEEL GEBEUREN.

Vrijdagochtend kwam de CV-koning al langs om een inventarisatie te maken. De beste man kwam zeer rustig en kundig over, niet zo'n blaaskaak als die financiële jongens die ik gesproken heb de laatste tijd. Hij heeft vanavond de offerte doorgebeld en het klinkt gunstig. De rest van de vrijdag hebben m'n pa en ik inpandige kasten lopen openbreken. Het keukenblok en de wc heb ik enigszins weten schoon te maken, genoeg in ieder geval om eens lekker een beer te kappen. Hoogtepunt van de dag was de Starsky & Hutch-actie die we uitvoerden. Tussen de slaapkamer en de hal bleek een deur te zitten die dichtgemaakt was. "We tellen tot drie en dan nemen we een aanloop en dan trappen we hem eruit." Gemakkelijker gedaan dan gezegd, want de deur vloog naar de andere kant van de kamer en pa kon zich nog net aan de deurpost vasthouden anders was hij met de deur meegegaan.

We zijn dus lekker bezig geweest. Een twee uur durende zoektocht naar de gasleiding had als resultaat dat het verlaagde plafond in zowel de hal als de keuken open moest. Ach, heb je tenminste weer wat te doen.

Er worden trouwens veel foto's gemaakt, dus verwacht over enkele weken een gloednieuwe pagina. Je bent gewaarschuwd.

Bij de notaris had ik nogal moeite om mijn aandacht erbij te houden. Het voorlezen van de koopakte is niet dusdanig spannend dat je aan de lippen hangt van degene die zoiets doet. Bovendien waren er genoeg zaken die veel boeiender waren, zoals de ietwat merkwaardige zoon van de vorige bewoner van wie ik nog steeds niet zeker ben of hij alle knikkers op een rijtje heeft. De kantoorklerk was ook al zo'n fuifnummer. Heimelijk keek ik uit mijn ooghoeken om zijn uitgegroeide aspergetanden te bestuderen. Waren zijn lippen nu 2 of 3 keer groter dan die van Mick Jagger? En klonk meneer de notaris niet precies als Fred Emmer? Dit bezoekje aan de dierentuin duurde ruim een half uur, waarna ik formeel eigenaar was van het felbegeerde appartement. Mijn makelaar overhandigde een grote paraplu als geschenk ("Stick it where the sun don't shine", denk ik dan).

Tijdens de inspectie een half uur voor de overdracht bleek dat er nog ontzettend veel ranzige troep in het huis stond. Gelukkig waren daar voorzienigen tegen getroffen, zodat de vorige eigenaar nu voor de kosten opdraait van het verwijderen van de rommel en de vloerbedekking. Vanavond om 7 uur komen de spullenverwijdermensen.

Nog een paar dagen en dan is ondergetekende officieel een "wealthy private homeowner". Naast mij ligt een grote stapel belangrijke documenten van de notaris/bank/makelaar met op elke pagina een paraaf. Dat hele zwikkie gaat woensdag formeel bekrachtigd worden en dan is het Baffi! Ondertussen is Nop over een periode van 2 weken verhuisd. Vanochtend moesten de laatste zware objecten met behulp van een busje van de Auto Peter naar de Kosovaarstraat gebracht worden. Pronkstuk was de koelkast. Met enige angst stonden wij ervoor, bang hem van zijn plaats te halen. Deze angst bleek niet ongegrond. De kolonie huismuizen had over een peiode van 7 jaar de ruimte onder de koelkast als openbaar schuithuis gebruikt, waardoor een interessant palet aan bruintinten tevoorschijn kwam. Kokhalzend verwijderden we de ergste ranzigheid aan de koelkast zelf. De Firaat nam de vloer stevig onder handen.

Rotjongen Freriks is nu verhuisd. Hem resten slechts de fiets en de decoderbox van Canal + om mee te nemen. Deze week zal de "Bever" zijn intrede doen op de kinderzolder.

Mijn vader (zeg maar Staaf senior) heeft met behulp van diverse moderne hulpmiddelen een krachtige plattegrond van de Moddermanstraat in elkaar gebuffeld. Nu kunnen de omliggende woonboulevards nog beter bestookt worden met vragen als: "weet u zeker dat de kersenrode laminaatvloer past bij mijn grenen kastje" (nooit gedacht dat ik zo laag zou zinken).

Paastrauma

Ik had er nog nooit mee te maken gehad. Ik had er nooit behoefte aan. Ik had meubelen. Bovendien begreep ik het verband tussen de tweede Paasdag en meubelen nooit zo. Ik begreep tweede Paasdag eigenlijk niet. Of één Paasdag niet genoeg is.

Aanstaande woensdag krijg ik de sleutel. Driekamerappartement in Leiden. Vijf keer de oppervlakte van wat ik thans bewoon. Er is een duidelijk behoefte aan een inrichting. Daar heb ik me nog nooit in verdiept.

Tweede Paasdag. Verveling slaat toe. Alle zondagdingen gisteren al gedaan. Over twee dagen kan ik verhuizen. Ik heb echter helemaal niks te verhuizen. Oud bed, oud bankje, oud bureautje. Het enige dat mee moet is een enorme stereo-installatie, boeken, cd's en een PC.

Een verschrikkelijk plan komt in me op. Ik ga naar Ikea, kijken of er iets te vinden is voor mijn nieuwe casa. Om mijn naïviteit inzake meubels en tweede Paasdag maar te benadrukken: ik bel naar Ikea of ze open zijn. Een bandje deelt mij trots mede dat dat het geval zal zijn en dat er extra parkeerplaats is georganiseerd. Dat verbaast me, maar ik denk er niet bij na.

Bovenaan de afrit Delft die leidt naar het Zweeds woonparadijs staan we vast; file. Verdacht veel station-/break-/hatchback voertuigen. Ik heb het gevoel dat mede-weggebruikers me grijzend aankijken met de gedachte: 'in die 205 van jou past helemaal niks'. Onderaan de afrit twee verkleumde knapen in Ikea vestjes om de boel in goede banen te leiden. Pirål en Sandö vermoed ik.

Ik word naar rechts geleid, terwijl de Ikea naar links is. Vanaf de weg kan je altijd hun enorme parkeergelegenheid bewonderen. Is die dan helemaal vol? Veel voetgangers in de richting van het blauw-gele pand. Ik begin me te realiseren dat ik een klein inschattingsfoutje heb gemaakt en dat ik hoogstwaarschijnlijk niet even rustig een beetje kan rondsnuffelen. Na tien minuten lopen arriveer ik, met een fors aantal medewandelaars, de draaideur. Daar gaat het fout. Teveel mensen willen tegelijk het paradijs binnendringen. Met al dat fraais binnen handbereik wordt er geduwd en gescholden. Een kind in een buggy raakt klem, een bejaarde valt.

Het blijkt slechts een bescheiden voorproefje van wat zich binnen afspeelt. Ik vraag me opperste verbazing af of al deze mensen binnen twee dagen de sleutel van hun nieuwe woning gaan ontvangen.

Ikea heeft een systeem bedacht om de natuurlijke hebzucht van de bezoekers optimaal uit te buiten. Eenmaal binnen moet je langs alle 25 afdelingen om weer buiten te komen. Terug kan niet, een uitzinnige horde verspert de terugweg. Voort moet het!

Moeders verdedigen zich door hun kind in een driemaal zo grote buggy tegen je enkels aan te rossen. Vaders ademen zwaar door hun snorren. Ik zie mensen op bedden duiken alsof ze nog nooit zo iets gezien hebben. Een Oriëntaals gezin van 38 personen haalt een keuken geheel uit elkaar. Gewonden zijgen ineen op stoelen en banken. Ikea medewerkers worden in een waanzinnig volksgerecht gelyncht als blijkt dat het Kronvik buffet niet meer uit voorraad leverbaar is.

Ik besluit dat ik me zo spoedig mogelijk uit de voeten moet maken naar de veilige haven die mijn auto, anderhalve kilometer van de huidige locatie, is. Ik wil alleen een catalogus, dan zoek ik het thuis wel uit.

Uitgeput en met lege handen arriveer ik in het gedeelte waar de veroverde artikelen op een enorme kar geladen kunnen worden. Vervolgens de hele pokkenzooi en nieuwe Ikea-artikelen in de lease auto en naar het rijtjeshuis in een grijze buitenwijk op transport.

Ik gris een gids uit de handen van een niet oplettend ik-ga-samenwonen kipje en voor zij haar vriend op me af kan sturen, sta ik buiten.

Ga nooit meubels kijken op tweede Paasdag.

03.04.1999

Ik besef ineens dat ik misschien wat weinig concrete info geef. Vandaar nu dit:

En dan heb je een huis gekocht. So? Denk je soms dat je er dan bent. Nee dus, dan begint het gezeik pas goed. Je moet langs allerlei instanties voor een hypotheek, taxatierapport, notarisakte, koopakte. Allemaal vangen ze dik geld en bij allemaal lijkt het wel of ze hun werk niet goed doen. Ik zit nu even goed te dallen vanwege m'n taxatierapport waar geen fuck van klopt, vandaar dat ik hardgrondig brul: "Kunnen ze dan helemaal niets?" Er wordt dik aan je verdient, maar ho maar dat ze iets op tijd en goed voor je regelen. Als je zelf er niet bovenop zit, gaat er echt niets goed.

Dit is de foto die de taxateur heeft gemaakt van het pand:

Het appartement is op de eerste verdieping.

Ik heb een huis gekocht. Het lijkt of ik dit nuchter en zakelijk schrijf, maar in werkelijkheid sta ik met mijn onderbroek op mijn hoofd bovenop het dak van Bronbeek met een fles champagne te spuiten.

Met het mes op de keel werd mij vanmiddag te kennen gegeven dat ik de vraagprijs moest dokken, anders ging de deal niet door en kreeg een ander het huis (en ik moest vandaag beslissen). Wat te doen? Goede raad is duur. Met mijn vader overlegde ik over de telefoon. "De vraag is hoe graag je het huis wil hebben". Tja, wie weet wat voor andere geweldige panden mijn pad nog kunnen kruisen. Het argument dat me deed zwichten was dat als je al nieuwe vloerbedekking legt je al beter woont dan op Bronbeek. Alrighty then! Ik gaf mijn OK door aan de makelaar. Hij zou terugbellen als alles rond was. Natuurlijk deed hij dit niet, dus belde ik om zes uur. Aan de achtergrondgeluiden te horen stond hij in een druk café te vieren dat alweer een sukkel te veel had betaald voor een huis.

Met de wetenschap in mijn achterhoofd dat de vaste lezer nu wel eens een positief verhaal wil, ging ik gistermiddag richting Moddermanstraat (niet ver van het huis van Potje). De zon scheen op m'n kop (voor het eerst sinds een jaar leek het wel). Vervuld van lentegevoelens stapte ik een riant appartement op de eerste verdieping binnen dat compleet uitgewoond was. En om de een of andere reden beviel het me allemaal wel. Na behangen, vloerbedekking leggen, plafonds witten, douche betegelen, en een cv-installatie met combiketel aan laten leggen, zou het er allemaal erg mooi uit kunnen zien (er zaten in elk geval kunststof kozijnen in met een heuse schuifpui die opende naar het brede balkon op het zuiden). Ja, laten we maar een bod doen. We houden contact.

Het was vrijdagmiddag en ik liep fluitend naar huis. Kinderen knikkerden op straat. Lokale middenstand stalde verse groenten en fruit uit. Vrouwen droegen korte rokjes.

Wie inmiddels moe wordt van alle "denied"-verhalen kan beter doorklikken naar www.lekker-gaaf.com, want hier komt er weer een:

Afgelopen dinsdag besloot ik Crap maar weer eens te bellen. Ik had al drie weken geen teken van leven gehad en zoals iedereen inmiddeld wel door zal hebben, wil ik toch wel graag verhuizen. De zus van Manuela Kemp aan de andere kant van de lijn zei dat ze toevallig vandaag een aanbieding naar mij gestuurd hadden. Goh, da's ook toevallig. Het betrof een ruime tweekamertoko aan het Levendaal met een gunstige prijs. Het kostte enige moeite om een afspraak te maken, want òf mijn makelaar kon niet, òf de verkopende makelaar kon niet. Dus zou ik vrijdagmiddag pas kunnen gaan kijken. De details zouden nog naar mij gestuurd worden (ik dacht dat die toevallig al verstuurd waren, maar goed).
Vrijdagmiddag om een uur of twee werd ik door eerder genoemde mevrouw gebeld. Ze klonk zeer onderdanig toen ze zei dat ze "vervelend nieuws" had. Oh, is het al verkocht, vroeg ik maar gelijk. Ja dus. Ze vond het allemaal heel vervelend dat we niet eerder een afspraak hadden kunnen maken. Ze begon zich in allerlei bochten te wringen om haar excuses aan te bieden. Ze vroeg nog of ik een fax had, zodat in het vervolg de aanbiedingen eerder bij mij zouden zijn. Met onderdrukte frustratie mompelde ik dat ik al twee keer een faxnummer had opgegeven, maar dat er maar niets gefaxt werd. Vanaf nu zouden ze dat wel gaan doen.

Ondertussen is de hypotheekrente begonnen een gestage opwaartse beweging in te zetten. Hopelijk blijven de huizenprijzen lekker hoog! (Nee, ik ben niet boos, ik ben een beetje verdrietig)

Vanavond lag een ongeadresseerde enveloppe in de brievenbus. Met enige spanning opende ik hem ("wat zou er in staan?"). De inhoud was nog waanzinniger dan ik had durven hopen:

Beste eigenaar(s)\bewoner(s) van dit pand,
Langs deze niet alledaagse weg ben ik op zoek naar een kooppand in deze buurt van Leiden. Uw pand valt bij mij in de smaak, daarom wil ik graag weten of u uw pand op korte termijn (binnen een jaar) van plan bent te gaan verkopen

Dan volgt een stuk over het uitsparen van makelaarskosten, maar wat helemaal de limit is:

Het pand wat ik zoek, moet wel voldoen aan onderstaande 2 voorwaarden:

• Goed onderhouden (van binnen en buiten)
• Minimale woonoppervlakte: 80m2

Deze mevrouw heeft klaarblijkelijk niet naar binnen gegluurd. Misschien moeten we haar uitnodigen en een rondleiding langs douche (fungus), toilet (ook langs de randjes), keuken (inclusief kaaskorsten) en de diverse grotten geven.

Dinsdag had ik een halve dag vrij genomen om een appartement aan de Oude Singel te gaan bekijken. Ik was gewaarschuwd dat er veel belangstelling was, maar ik was toch niet echt voorbereid op de drukte die ik aantrof. Uiteindelijk was de polonaise die ik met 11 andere voerde wel gezellig, maar toch ook een beetje verontrustend. Er waren al twee biedingen gedaan dus ik moest snel beslissen. Mijn vriendelijk doch enigszins homosueel aandoende makelaar dacht dat het niet voor onder de vraagprijs van fl. xyz.000,- weg zou gaan. We besloten het ludieke bod van fl. xyz.xyz,- te bieden. Hij vond het enig. 's Avonds belde hij mij op met het voorstel om ook nog een bos bloemen bij het bod te doen, misschien dat de verkoper er gevoelig voor was. Whatever turns you on... Donderdagmiddag zouden alle enveloppen geopend worden door de verkoper en degene met de grootste zou het appartement krijgen. Vrijdag belde ik op en kreeg ik te horen dat er een of andere kl**tz*k 15.000 piek boven de vraagprijs had geboden. OK. Op naar het volgende aanbod dan maar weer. Ik beschouw het zoeken maar als een gratis cursus stedelijke woningbouw.

Na een maand vakantie dacht ik, eenmaal teruggekeerd op mijn werk, bedolven te worden onder een stapel faxen van Crab Verhoeven maar de gehele maand december had maar liefst twee mogelijke woningen opgeleverd. De spreekwoordelijke Moddermanstraat zat er weer bij, en een appartementje op de Korevaarstraat. Boven de Videoland, dat wel, maar aangezien de fax al twee weken oud was vrijwel kansloos. Toch maar even gebeld, je kan niet weten. "Nee hoor, die is er nog, wil je kijken?" zo vertelde de oudere zus van Pamela Anderson, Marianne van Crab.

Gezien eerdere ervaringen wantrouwde ik het geheel nogal. "895 Euro's servicekosten?; er heeft recentelijk een junk in gewoond met wat vrienden; ja het Leidse kattenvrouwtje is overleden en toen kwam dit vrij, de 67 katten zijn naar het asiel? nee hoor, die nieuwe startbaan van Schiphol komt niet hierachter!", er moest een reden zijn waarom dit nog niet verkocht was.

De tien minuten die ik heb doorgebracht in het appartement liep ik ietwat paranoide rond. Wat is er mis? Ik kon niks vinden. Bijna teleurgesteld stond ik weer buiten. 65 vierkante meter, drie kamer(tje)s, uitstekende lokatie (zwaaien naar de Hoogvliet), niet te ver van Bronbeek, lage servicekosten, redelijke vraagprijs (voor zover redelijk van toepassing is op de huizenprijzen in Leiden), de grootste collectie pornovideo's na de Jumbo onder je; het was te mooi. Ik moest een bod doen! De makelaar riep wat, en zoals gewoonlijk had ik er weer niets tegenin te brengen.

In plaats van de gebruikelijke denial de volgende dag werd ik pas drie dagen later teruggebeld. "De verkopende partij vindt het een serieus bod maar vraagt bedrag x." zo meldde de makelaar. "Dan bied ik bedrag x+1" riep ik voor het eerst een zelfverzonnen bod. Daar had de makelaar op zijn beurt niets tegenin te brengen. Weer twee dagen later gaat de telefoon. "De verkopende partij gaat akkoord met uw bod!" Verbijsterd realiseerde ik mij dat ik een appartement had gekocht.

Het kan zo makkelijk gaan. Net als je het bijltje erbij neer wilt gooien of nog liever, het rectaal in wilt brengen bij de makelaar, vallen de stukjes van de onnavolgbare puzzel als vanzelf in elkaar.

Inmiddels heb ik een gesprek met een hypotheekadviseur achter de rug ("ik heb niet veel tijd", opende de man het gesprek. Dat wil ik niet horen als ik een kwart miljoen kom halen!), een formulier voor een werkgeversverklaring en we zijn er nog lange niet. Ik wacht op een hypotheekofferte, een koopakte, waarschijnlijk nog drie miljoen formulieren en uiteindelijk zal ik er vanaf 1 april in kunnen. Dat laatste zal het addertje onder het gras wel zijn, dat ik niet vinden kon.

13.01.1999 Op de voorpagina van NRC Handelsblad:

In de week dat Nop een appartement koopt (ongetwijfeld bericht hij binnenkort zelf over dit heuglijke feit) kopt NRC Handelsblad paniekerig dat de huizenmarkt overspannen is en dat huizen slechts nog voor tweeverdieners betaalbaar zijn.

07.01.1999 Op de voorpagina van de Volkskrant:

Beste Staaf, Met tranen in mijn ogen las ik over je avonturen op de huizenmarkt. Natuurlijk moet men zich schamen als het grote geld in de weg staat aan het helpen van een goede vriend met huisvestingsproblemen.Maar je begrijpt dat een doorgewinterde geldwolf als ik voor zo'n bod alleen maar kan zwichten. Het budget zit je helaas niet mee. Op dit moment is woonruimte in de zeer gewilde professorenwijk (nog?) niet voor je weggelegd. Ik weet echter zeker dat die leuke flat van je dromen in de Kooi(leuk zo'n multiculturele buurt, wordt je nog eens uitgenodigd voor een besnijdenisfeest), de Stevenshof (die alimentatie is inderdaad erg hoog buurman) of de Merenwijk (ik had hier toch mijn fiets vastgezet?) binnen afzienbare tijd de jouwe is. Nee alle gekheid op een stokje. Beste Staaf, ik hoop dat het gaat lukken in de professorenwijk. Lijkt mij heel gezellig. Succes met de huizenjacht!

"Juist, ik ga verhuizen!". Het zal nog een tijd duren voordat ik deze woorden met plezier uit kan schreeuwen. Inderdaad, de deal met Pot is niet doorgegaan. Ik ben nog een keer gaan kijken met mijn Crap-makelaar. Terwijl ik gezellig met mevrouw Pot zat te praten over niets, liep de makelaar druk door het pand op muren kloppend, af en toe een scherpe opmerking plaatsend. Buiten vertelde hij mij dat er veel geld in het opknappen van de buitenkant gestoken zou moeten worden en dat de vraagprijs te hoog was. Als ik iets positiefs zei, pareerde hij dit weer met een afzeiker. Later heb ik nog met Pot gesproken over andere bieders en wat die dan op tafel wilde leggen. D'rnet belde hij met de mededeling dat hij een mooi bod had gehad. Zo'n mooi bod dat ik daar niet overheen kon (dat vind ik dan). Kortom, het wachten is op andere aanbiedingen. Voorlopig wordt ik door Crap bestookt met 2-kamers flatjes in een mega-springflat aan de kanaalweg. Ze gaan hun gang maar.

De makelaar denkt waarschijnlijk: "Jij ons denieën, wij jou denieën!" Ik heb dus al drie weken niets meer van ze gehoord. Toevallig hoorde ik van Wiep dat Potje zijn huis gaat verkopen. Na wat gemeel heen en weder ben ik gaan kijken en ik moet zeggen dat wat ik zag me op zich bevalt. Sowieso is het wel "rielekst" om met een bekende te oudehoeren over een huis en een beetje rond te kijken in plaats van dat zo'n hijgerige regenjas je iets probeert aan te smeren. Het betreft een appartement aan rand van de professoren/auditorenwijk, driehoog, je kunt er zo in, misschien wat achterstallig onderhoud aan het buitenwerk van de voorkant. Een grote "MAAR" is de prijs, die is voor de oude Neerlandicus een beetje aan de hoge kant. Ik ga er eens een paar werkdagen over slapen.

Als ik de Langegracht af kom fietsen zie ik ze al staan: 2 mannen, type foute jurist met regenjas. Ik zeg "Makelaar?". Je moet toch wat zeggen, nietwaar. Bij binnenkomst bekruipt me een naar deja vu-gevoel, omdat de eerste indruk me wel erg veel aan een zekere springflat aan de Wassenaarseweg doet denken waar ik ooit gewoond heb. In de lift naar de derde verdieping gaat het gesprek over piepers die trillen. We lopen door donkere gangen waar links en rechts fietsen staan. De verkopende makelaar probeert nog iets door het dakterras aan te prijzen "waar je lekker in de zon kunt zitten". Het appartement zelf is even groot als de ruimte die ik nu heb, alleen goed onderhouden. "Tja, wat moet ik zeggen", is mijn reactie. Buiten vertelt mijn makelaar dat het veel te duur is en dat hij vier jaar geleden voor een derde van de vraagprijs heeft verkocht. Denied!

Na een week in de IT waarin ik een nieuwe applicatie moest debuggen (diep bukken) duizelt het me vrijdagmiddag bij de ABN. Tegenover mij zit een grote walrussnor met twee zegelringen mij de fascinerende wereld van rentepercentages uit te leggen. "Je kunt dus een combinatie nemen van een meegroeihypotheek en een stukje aflossingsvrij en dan in acht genomen dat..." Bij mij zijn de lampen allang uit gegaan. Ik zit glazig naar het beeldscherm te staren. Met behulp van een triest DOS-pakket worden mijn gegevens ingebuffeld en berekeningen gemaakt. Na 45 minuten sta ik weer buiten met een stapel prachtige full colour folders. Op weg naar huis loop ik bij snackbar "De Loser" binnen om een biertje te kopen.
Overigens heb ik uit betrouwbare Bronbeek vernomen dat de Firaat in maart in een andere stad wil gaan wonen.

De eerste keer doet altijd een beetje pijn en overal waar je voor het eerst komt is een soort van ontgroening. Zo is het overal en vandaag was niet anders, want hoe moet ik zorgen dat ik bij de makelaar terecht kan als ik de hele dag werk. Alsof alleen "van dat hele linkse krakerstuig" dat toch de hele dag geen fuck te doen heeft huizen wil kopen. Niet dus. Daarom stond deze goudeerlijke arbeider vanochtend om zes (6!) uur op, om weer bijtijds bij de reeds genoemde "Crap Ver ho-even" te kunnen zijn. Daar stond een grote blonde intake-dame (Manuela Kemp) mij te woord, zodat voordat ik er erg in had weer buiten stond met een koopopdracht op zak. Gelukkig hagelde het, zodat ik af kon koelen.
Naast mij ligt een kleurige map met diverse brochures. We zijn weg.

Door de aktie van Prins (er was zaterdagochtend brand in de kamer van Prins. Net op tijd ontdekten Nop en Staaf het vuur- red.) heeft Staaf een dusdanig dalletje gepakt, dat hij meteen voor vandaag een afspraak heeft gemaakt met een makelaar, alwaar hij zich voor de rest van zijn leven zal gaan binden aan een hondenhok in de Victor Stevenshof. Alsof pyromaan Prins je daar niet zal weten te vinden!!

Uit het dagboek van de beginnende huizenzoeker:

Op de afgesproken tijd vervoegde ik me bij het pand, nauwelijks een minuut lopen vanaf Bronbeek. Het pandje is oud, 1910, maar ziet er grappig uit. Het voldoet aan mijn basis-eisen van drie kamers binnen de gestelde prijsklasse. De verkopend makelaar heeft een puistige jongeman gestuurd om de boel aan te prijzen. Te laat komt mijn betrouwbare makelaar van Crab Verhoeven aansjokken. Hij kijkt naar de kozijnen en daarna misprijzend. Verkopend makelaar heeft bij mij al de reputatie van leugenaar. Hij poogde mij een appartement op de Korevaarstraat aan te smeren als "net in de verkoop" terwijl een vriend van me er twee maanden eerder al was wezen kijken. Uiteraard een hysterische prijs voor drie grote kasten die tezamen een woning zouden moeten vormen. Denied.

Afijn, Bloemistenlaan 24 dus. De voordeur klemt en wilde nauwelijks open. Gedragingen van de beide makelaars en mezelf worden argwanend gade geslagen door een huurder, die thans in het pandje woont. Overal een goedkoop soort plastic op de grond, met rare bobbels eronder. Waarschijnlijk de stoffelijk overschotten van eerdere kijkers die onder het zeil zijn weggewerkt. Mijn makelaar steekt overal een vochtmeter in, waarna hij meewarig het hoofd schudt. Ik zie heel veel klein onderhoud, waarvoor ik allergisch ben en tevens ongeschikt. De achtertuin blijkt half illegaal, maar zolang de gemeente niets zegt kan je erin zitten. De beide slaapkamers boven blijken gereduceerd tot 1 kamer. Beetje jammer, maar "geen punt" aldus de puistige jongeman "Er is eenvoudig een wandje te plaatsen". Ik plaats geen wandjes, ik wil dat dat wandje er staat, zoals omschreven. Ik vind het niks. Eenmaal weer buiten barst mijn makelaar los in een stortvloed van enorme mankementen. "Er zit waarschijnlijk teveel vocht in de bak onder het huis, waardoor draagbalken hoogstwaarschijnlijk verrot zijn, het zink en de schoorsteen zijn geschilderd, waarschijnlijk om mankementen te maskeren, kozijnen zijn rot maar leuk overgeschilderd, er zit een afvalvergruizer onder de plee, die je enorme berg poep moet vermalen tot een drab die dan vervolgens wel door de te kleine leidingen past" De man houdt niet meer op. Met gebogen hoofd onderneem ik de schijnbaar eindeloze wandeling naar Bronbeek.

Toen was er een flat in de Moddermanstraat. Aan de verste rand van de door mij opgegeven postcode, het centrum van Leiden ruim aan het uitzicht onttrokken. Maar wel vier kamers voor een ogenschijnlijk `prikkie´. Een niet onprettig popje van de vijandige makelaar staat me op te wachten. "Er is al een bod gedaan", roept ze me toe. Later kan ik haar blijdschap begrijpen. Dat ze dit ooit nog zou kwijtraken moet inderdaad een forse verrassing geweest zijn. Terwijl ze de sleutel in het slot steekt onder het toeziend oog van mij en mijn onroerend goed vertrouweling zegt ze: " Het is een hele leuke ruimte, tot voor kort bewoond door studenten. Daarom zijn er ook vier kamers in plaats van de normale drie." En verdomd, de deur gaat open en ik sta thuis. Alleen is nu ook het meubilair nog verdwenen. Binnen drie minuten sta ik weer buiten.

Drie kamers in de Hoefstraat. De steeg, die de naam straat niet verdient, ademt een beetje een achterbuurt sfeer uit. Desalniettemin is de ruimte op zich heel geschikt. Mijn makelaar maakt zich onsterfelijk door een eenakter op te voeren naar aanleiding van de `lease-geiser´ die in de keuken hangt. Vervolgens gaat hij er nog dunnetjes overheen door een scheur in een muur te bagatelliseren omdat "het lang niet zoveel werk is als het uitbreken van keuken en badkamer!", iets waar ogenschijnlijk weinig mis mee was dacht ik. Terwijl mijn makelaar het huilen nader staat dan het lachen besluit ik toch een bod te doen. Hij adviseert dik onder de vraagprijs. De volgende dag belt hij met de mededeling dat het pandje voor de belachelijke vraagprijs verkocht is.

De `fully functional babe-layer´ aan het Levendaal bracht mij onmiddellijk in vervoering. De bizar hoge vraagprijs was nog wel omlaag te krijgen volgens mijn makelaar. Bubbelbad, fijn-grind-in-hars op de vloer, typisch vrijgezellenhok dat wegens aan de haak geslagen kip verkocht moet worden om de enorme hypotheek voor de Merenwijk te lappen. Slechts 1 bieder voor me. Die biedt terstond de absurde vraagprijs. Einde verhaal.

Tot slot nog een appartement aan de haven. Schitterend uitzicht. De aantrekkelijk bewoonster leidt ons rond. De vraagprijs is het laatste half jaar met 25% verhoogd. Volgens mijn makelaar alleen goed te maken als zij er blijft wonen voor het verrichten van hand - en spandiensten als je het pandje aan wil schaffen. Daar is het hok echter te klein voor.

Vanmiddag wacht een driekamer appartement op de Lange Gracht. "Er zijn nogal wat gegadigden", zo zegt mijn contactpersoon bij Crab Verhoeven. Op maandagmiddag wordt een polonaise georganiseerd door het pandje, waarna geïnteresseerden in een moddergevecht zullen bepalen wie de eer krijgt de vraagprijs te bieden. De onroerend goed markt maakt je soms heel verdrietig.

25.10.1998
Op Bronbeek wordt veel over verhuizen gesproken. Al jaren slaakt men bij het aanzicht van een volgestapeld aanrecht, een keuken die bezaaid is met uienschillen, kaaskorsten en pleisters en een wc die steeds bruiner wordt, de kreet "Ik heb een maand opzegtermijn". Als de douche steeds harder gaat stinken, pakt men de krant en gaat men driftig de aangeboden woonruimte scannen. Toch komt het er maar niet van. Doordat de gemeente zijn/haar regels heeft aangepast moet men nu ongeveer 33,4 jaar op een wachtlijst staan voordat men in aanmerking komt voor een 2-kamer bouwval in de Leidse Bijlmer. Louche bemiddelingsbureaus rekenen zich rijk aan hongerige werkende jongeren die graag veel willen betalen als het maar klein, vervallen en gehorig is. Dus blijft er maar één ding over... KOPEN. Jawel, je doet gewoon alsof je eindelijk volwassen bent na jaren je studententijd verlengd te hebben en je belt de bank en de makelaar om eens "vrijblijvend te praten". Nop is reeds 2 maanden vruchteloos aan het zoeken. Aankomende week voeg ik mij bij hem. Alsof ik niets beters te doen heb, ben ik van plan om het hele gedoe van het zoeken naar een "passende woning" op deze plek te volgen. Vraag mij niet waarom. Misschien wordt het wel leuk...