CUBACUBA
25 mei t/m 16 juni 2004
Waarschuwing:
Dit
is geen standaard reisverslag; dit verslag geeft wel een goed beeld van onze
belevenissen, de activiteiten van pooiers, amateur-hoeren,
drugsdealers en taxichauffeurs...en minder van de bezienswaardigheden...
Het verslag is ook leuker als je ook houdt van Jiskefet en Hans Teeuwen.
Dinsdag 25 mei, dag
1
Wij schrijven
het jaar 2004, dinsdag 25 mei om precies te zijn. Zoals verwacht een vertraging
op Schiphol met onbekende oorzaak. De vertraging is maar liefst 30 minuten.
Via de wat ongebruikelijke route:
De service aan
boord van ons Martinair toestel wordt gewaardeerd met een 6½. Zowel alcohol als
earphones – zoals de Engelsen dat zo mooi zeggen – zijn tegen betaling.
KUT FILMS
Maarrrrr wel
2x koffie
Also, 18.20u
Onze
bestemming is Cuba; de folder van Evenementsreizen zegt hierover het volgende:
“Het land
van Castro, sigaren en suikerriet. Fidel Castro, rum, sigaren, salsamuziek en
nog veel meer! … daarnaast kenmerken Castro, rum, sigaren en de opzwepende
muziek dit land”.
19.05u de
service aan boord is geherwaardeerd en komt nu uit op een mooie 7½. De reden:
GRATIS BIER !
Verrassing
1:
saucijzenbroodje!
Verrassing
2:
sneeuw?
En nog
een gratis biertje…. Aaaaaaaaaahhhh lekkerrrrrrr
We
schrijven 3u pm Cubaanse tijd.
19:15u
Aankomst op Varadero airport. We waren het enige vliegtuig.
Transfer
naar ons hotel voor 10 USD
Telefoon:
werkt niet
Hoteltelefoon:
werkt niet
Alle
internationale verbindingen werken niet
Maarrrrr
bier in de hotelbar kost slechts 1 USD
Ook nog
daarbij een gratis modeshow en salsa.
Even na
23u (05.00u Nederlandse tijd!) maar naar bed gegaan.
Woensdag 26
mei, dag 2
We
schrijven het jaar 2004, woensdag 26 mei, voor ons beter bekend als dag 2.
Na een
flinke maaltijd zijn we klaar om de wijde wereld in te trekken. Om 7.45u zitten
we in de bus, die ons in 3 uur tijd naar Havana gaat brengen.
10.15: we
komen door de tunnel en stappen uit de bus. Meteen staan er 36 opdringerige
Cubanen om ons heen om een casa particular aan te smeren. Allemaal
negeren en snel doorlopen naar een plein. Daar worden we eerst lastig gevallen
door twee Cubaanse dames die ons ook wel een casa konden aansmeren. Vervolgens
nog twee jongens die niet meer wisten over Amsterdam dan coffeeshops en
Centerparcs (?). Jaaa, de gunja is goed in Europa, veel beter dan die in Cuba,
want daar is het maar zo zo…
Na een uurtje
rondzwerven vonden we eindelijk ons casa uit de Lonely Planet bij Julio. Ok, 2e
keus, want de 1e keus was een of ander bouwval :D
15u:
·
Vlucht geboekt naar
Santiago op maandag
·
Nog geen auto
geregeld
·
Planning in de war
Maarrrr wel een lekkere tosti met Ham en kaas een schnitzel en een biertje (schuimloos, maar dat zijn we al gewend).
Daarna op zoek naar een of ander stadion; het bleek een atletiekstadion te
zijn. Vervolgens richting Plaza de la Revolución. Onderweg
komen we nóg een stadion tegen, ditmaal een overdekt basketbalcomplex.
Stond niet eens op de kaart!
Het is inmiddels half 5 en we hebben het helemaal gehad: dussss taxi naar
huis voor 5 dollar. Maar helaas: de taxichauffeurs weten niet eens waar onze
straat is, dus die moeten nog 4x in de Lonely Planet kijken of hij nog wel goed
rijdt. Thuis aangekomen een paar biertjes gedronken op ons balkon. Ondertussen
kijken we wat er zoal langsloopt. We noteren:
·
Basketbalwedstrijd
·
Domino
·
Diverse schoolmeisjes
ofwel uniformen (blauw, beige)
Om 19.00u
staat het eten klaar. Zwarte bonen, rijst en een kippenpoot plus een
tomatensalade. En een glas multivitamine (waarschijnlijk sinaasappels + mango).
Na het eten
een wandeling naar de zee en vervolgens richting Parque Central, waar we bij
hotel Inglaterre onze eerste Cubaanse cocktails in de vorm van een mojito en
cuba libre drinken. Vincent wordt nog diverse malen lastig gevallen door een of
andere (verslaafde) hoer. Julio had al gezegd dat – àls we vrouwen naar huis
zouden meenemen – wij in een aparte kamer moesten. Haha. Dus deze mevrouw maar
links laten liggen en onverrichterzake ons mandje opgezocht voor een
verkwikkende nachtrust.
Donderdag 27
mei, dag 3
We schrijven
het jaar 2004, donderdag 27 mei, ook wel bekend als dag 3. Onder het genot van
een koel drankje en de zoete ritmische klanken van het Caribisch ensemble zijn
we aan het bijkomen van een lange ochtend.
Het begon
allemaal om half 8 toen we badend in het zweet wakker werden na een lange nacht
slaap. Voor het eerst sinds we in Cuba zijn hebben we geen hoofdpijn. Na een
uitgebreid ontbijt met mango, banaan, guave, gebakken eieren en koffie en een
preek van Julio van zeker een half uur over Cuba en Castro, gaan we richting het
Capitolio. Daar worden we overspoeld door sigarenverkopers maar we zijn
eigenlijk op zoek naar internet. Internet à 6 dollar per uur, zonder MSN, maar
met registratie van naam, land en een handtekening. Met onze prepaid kaart
kunnen we een uurtje internetten.
Na het Museo
de la Revolución gaan we richting Tacón; de “gezellige” buurt van Havana.
Gezellig over de markt, “cigars cigars”, gaan we naar – “Amigo,
do you want cigars?” – een terras alwaar we het verslag van vandaag
begonnen zijn.
We vervolgen
onze weg door warm en zonovergoten Havana.
Via de Calle
Obispo belanden we uiteindelijk weer bij het Capitolio. Daar maar de Lonely
Planet erbij gehaald om te kijken wat we nog meer kunnen wegstrepen. De tours
door de sigarenfabriek zijn afgelopen, dus dat wordt niks. Dan maar naar het
Museo del Ron, ofwel het rummuseum. Helaas moeten we de hele weg weer teruglopen
– lekker slim! Net op tijd voor de volgende tour. We weten nu ook hoe rum
gemaakt wordt: eigenlijk best simpel. Na afloop in de Havana Club bar gezeten
onder het genot van een heerlijke mojito. We zaten er nog geen 5 minuten of de
muzikanten speelden alweer hun deuntjes. Met een paar foto’s rijker en een
dollar armer gaan we er weer vandoor.
Voor de derde
keer lopen we over de Calle Obispo, nu richting Capitolio. Tegen een uurtje of 6
zitten we weer heerlijk op ons balkon te genieten van een koud biertje. Tijd om
onze huurauto te gaan regelen. Verhuurbedrijf gebeld; helaas geen Peugeot 106 à
55 dollar per dag, maar alleen een Toyota Corolla à 80 dollar. Met wat korting
komt het uit op 72,50 dollar per dag. Nou ja, het is vakantie zullen we maar
zeggen. We worden netjes thuis opgehaald om op kantoor de financiën te regelen.
We kunnen niets anders zeggen dan dat het een prima auto is: groot, automaat,
airco, cd-speler. Gewoon goedddddd!
Dat geregeld;
daarna de auto op een bewaakte parkeerplaats gezet. Dat kost 1 dollar bij het
wegzetten en 1 dollar bij het ophalen. Verder is het heel normaal dat je de
autosleutel afgeeft. Julio had
aangeraden om de auto bewaakt weg te zetten, want door de beperkte import zijn
auto-onderdelen schaar. Reservewielen zijn dus een gewild object.
Inmiddels is
het 19:45u en we moeten nog douchen en eten. Alletwee even snel gedouched en
maar richting de buurt waar we ’s middags op een terras hadden gezeten. We
zijn een aardig eind op weg als we (alweer) worden aangesproken door een of
andere mafkees met zijn vrouw. Hij maakt ons wijs dat hij honkbal leraar is. Hij
weet ons mee te lokken naar een paladares (privé eethuis) onder het mom
van “het beste restaurant in Havana”. In ruil voor maar één biertje…
Eenmaal binnen wilde zijn “vrouw” ook wel wat drinken, maar eigenlijk wilde
hij dat we eten voor haar zouden betalen. Ja doeiii, dat doen we dus niet. Na
hele verhalen over marihuana en coke en “…marihuana takes you to the
mooooooooooonnn” weten we van hem af te komen door 5 dollar te betalen voor
“his hungry wife”. Als hij 10 minuten later terugkomt, terwijl wij net aan
onze kreeft, salade en rijst zitten, begint hij wederom te brabbelen in het
Engels. Dit keer zo onverstaanbaar dat we het vermoeden hebben dat die 5 dollar
rechtstreeks naar een lijntje coke of whatever is gegaan.
Na het eten
zijn we gaan rondlopen, op zoek naar een gezellig terras. Bij de kathedraal
slagen we daarin. Juist op het moment dat we eindelijk eens een sigaar willen
kopen, is de sigarenverkoper die de hele avond al rondloopt verdwenen! Word je
de HELE dag lastig gevallen met sigaren, wil je er EINDELIJK één kopen, KAN
het niet HEBBEN WIJ WEER!
Maargoed, op
zoek naar wat meer vertier, lopen we voor de zoveelste keer door de Calle
Obispo. We beginnen al aardig moe te worden van alle opdringerige personen, tot
nu toe vooral MANNEN, maar zo rond een uur of 11 komen de VROUWEN dan ook in
actie. “Amor, amor, do you want amor?” klinkt het meerdere malen. Daar loop
je dan met je goeie gedrag. Maarrrrr we hebben een lumineus idee: iets waar we
in Nederland ook heel goed in zijn: FOTO’S MAKEN ! Ze wisten niet wat hun
overkwam toen we met hun op de foto gingen! Haha, helemaal verbaasd liepen ze
door en wij lagen compleet in een deuk. We zijn al genoeg genaaid vandaag, dus
tijd om terug te slaan.
Een paar straten verderop probeert weer een mafkees ons aan de drugs te helpen. Hij wist ook nog wel een goede discotheek: 12 Apostolos (maar daarover meer). Een beetje besluiteloos over de invulling van de avond staan we tussen de “pooiers” en “hoeren” van Havana. “You come to the bar and I have for you two ladies”.
Nog meer
uitspraken:
“You want fucky fuck?”
“Chupa chupa! Very good!”
We kunnen er
wel om lachen, want beetje bij beetje beginnen we het nachtleven van Havana te
begrijpen.
Als deze
vriendelijk aangeboden meisjes slaan we af. Als het zo moet, laat dan maar.
Verderop in de straat worden we echter weer vastgeklampt door dollargeile
meiden, die je ongegeneerd in je kruis grijpen en vragen of
“you like to fucky fuck?”. “I do a very good chupa chupa”.
Nou nee, sorry maar vandaag niet.
Inmiddels werkt de smoes ”ik ben getrouwd” ook al. Na deze afwijzing was het
alleen nog maar “You don’t like the fucky fuck?”. Haha WHATEVER !
Eigenlijk
willen we toch naar de 12 Apostolos, maar we laten ons weer overhalen om naar
een echt goede discotheek te gaan. 25 dollar entree is ons toch ook wel een
beetje te veel van het goede. We duiken een snackbar in, bestellen een biertje
en raken aan de praat met twee gasten. Met hun vertrekken we in een taxi naar de
12 Apostolos, een openlucht disco/bar aan het water. Erg gaaf, maar niet zo heel
erg groot. We betalen de entree voor onze gastheren en gedurende de avond ook
nog wat biertjes. Amper binnen worden we al omringd door hoeren, want dat zijn
het! Amateur-hoeren.
Ze doen de
grootste moeite om tegen je aan te rijden en voor een paar slokken bier heb je
aan aandacht geen tekort. Op zich goed voor je zelfvertrouwen, alleen jammer dat
je zelf niet echt kan kiezen. Big mama regelt het allemaal, en zodoende kreeg ik
een 14-jarig meisje op me af, die nog duidelijk in de leer was. Zo hadden we de
hele avond genoeg aandacht. De muziek was goed overigens; commerciële hiphop.
De pilsners smaakten ook goed, zeker voor de prijs van 1,25 dollar. Om 3u was
het mooi geweest; met de taxi naar huis en lam naar bed voor een korte
verkwikkende vier uur durende nachtrust.
Vrijdag 28 mei, dag
4
Hedenmorgen,
28 mei 2004, worden we ruw uit onze slaap gewekt door Julio die zich afvraagt of
we nog willen ontbijten. We schrijven 8:30u.
Even na 10 uur
gaan we richting de auto, op weg naar onze volgende bestemming: Vinales. Julio
heeft alvast gebeld naar een kennis die ook een casa particular heeft, dus
onderdak is geregeld (gelukkig)
De ongeveer
180 kilometer leggen we af in een uur of vier. Onderweg valt ons vooral op dat
er nogal wat voorwerpen danwel dieren op en langs de weg lopen/liggen. Vooral
veel honden, maar ook geiten, kippen en ander pluimvee. De veelal slechte wegen
voeren ons door het steeds wisselende landschap. Van strand en zee, velden met suikerriet,
palmen en grappig uitziende bergen (mogotes). We vinden ons onderdak zonder ook
maar één keer verkeerd te rijden. De rest van de middag chillen we wat onder
de sinaasappel- en mangobomen die in de tuin staan.
Na een uurtje
relaxed in de “moestuin” te hebben gezeten, hebben we een wandeling door het
dorp gemaakt op zoek naar een bank om wat traveller cheques te cashen. Dit
gedaan onder toeziend oog van een gewapende bewaker… Daarna
terug voor het diner. Dit was in het gastenboek van de ‘casa’ al volop
geprezen en dat bleek dan ook terecht. De gebruikelijke zwarte bonen en rijst
ontbraken niet, maar verder ook zelfgemaakte patat, enorme kippenpoot en grote
hoeveelheid fruit (deels uit eigen tuin). De smaak was ook nog eens erg
goed…Na het eten kregen we het advies om de auto naar een bewaakte parking te
brengen. Volgzaam als we zijn gaan we op zoek. Eerst rijden we totaal verkeerd,
maar leken bleken we de ‘bewaakte’ parking voorbij te zijn gereden. Er komt
een mannetje met een groot kapmes die zegt dat hij het in de gaten zal houden.
Wij betalen 1 dollar… daarna komt er een ander zeggen dat we beter ergens
anders kunnen gaan staan….also wij weer op weg naar een straat best wel
achteraf en donker maar ook daar iemand die zegt de plek te bewaken. Kosten 1
dollar… We waren er weinig gerust op, maar wel weer een mooi verhaal
natuurlijk, behalve als je je auto op vier stenen en zonder wielen terugvindt…
Daarna vroeg (22u) naar bed.
Zaterdag 29
mei, dag 5
Na een
heerlijk lange nacht in een redelijk koele kamer ontwaken we door het alarm van
Tim’s gsm. We schrijven 7.30u, dag 5 is begonnen…. En hoe?!! Er staat
een enorm ontbijt te wachten met zoveel fruit als we normaal in een maand nog
niet eten!!! Ook weer koffie van koffiebonen uit eigen tuin. We krijgen het
allemaal zelfs nauwelijks op. Na het ontbijt komt er een mannetje om ons op te
halen voor het paardrijden. We hadden niet helemaal begrepen dat dit voor ons
geregeld was, maar het kwam mooi uit omdat we het toch al van plan waren. Oder?
Nou, we houden
natuurlijk allebei erg van paarden, maar we waren nog niet zo ervaren (Tim’s 1e
keer, Vincent’s 2e keer). Gelukkig zit er een automatische piloot
op die dieren dus hoefden we maar af en toe iets bij te sturen. Zo cruisden we
wat door de vallei, genietend van de rust, warmte en uitzichten. Vincent’s
paard moest en zou voorop lopen en als Tim’s paard probeerde in te halen werd
hij keer op keer afgesneden :D
Na zo’n 5
kwartier door de velden te hebben gelopen, enkel boeren met ossen tegenkomend
kwamen we bij een boertje waar we even pauzeerden. Hij liet zien hoe /waar tabak
wordt gedroogd en rolde een sigaar (“uit eigen doos”) van wat voor handen
zijnde tabaksbladeren. Daar zit je dan met om half 11 ’s ochtends (met je
goede gedrag) een verse sigaar te roken. Rum erbij? Ach whatever… mooi, mooi,
mooi.
Vervolgens de
terugtocht per paard voltooid en inmiddels zitten we weer op de ‘veranda’
onder de sinaasappelbomen. Er is ons iets verteld over baseball en we vermoeden
dat het de bedoeling is dat we daar om 2 uur heen gaan. Maar ons Spaans is nog
niet zo heel goed, dus het blijft nog even afwachten of dat echt gaat gebeuren.
En ja hoor, 10
voor twee zien we opeens de zoon van de huisbaas – Sosa in een baseball outfit
lopen. Toch goed begrepen (we komen er wel!). Om 2 uur begeven we ons richting
het sportcomplex van Vinales voor de wedstrijd tussen Cayo Levisa en Hotel los
Jazmines.; we vermoeden 3e klasse zaterdagamateurs. De tribunes zijn
redelijk gevuld en onze gastheer Sosa schreeuwt de longen uit zijn lijf. De
wedstrijd zou om 14:15u moeten beginnen, maar tegen kwart voor drie komen de
laatste spelers van de tegenpartij het veld op fietsen.
Cayo Levisa
(waar de zoon van Sosa speelt begint slecht en staat al na de eerste inning met
4-0 achter. Als het na de derde inning 5-0 is, verwachten wij een korte middag;
maarrrr we komen terug tot 5-5 in de 5e inning. Helaas lopen de
bezoekers uit naar 10-6, en een nederlaag is et gevolg. We zijn benieuwd hoe de
sfeer vanavond in het dorp is. We weten niet hoe het bij de kijkers thuis
overkwam, maar hier was het SEN-SA-TIONEEL !!!
Toch weer een
leuke beleving deze middag en we hebben er in Nederland na vandaag weer twee hobby's
bij: het paardrijden en baseball.
Welnu, wij
zijn nu in afwachting van ons avondeten en vooral benieuwd of het iets anders is
dan gisteravond.
Even vergeten
maar wel interessant om te vermelden:
Ennn, op weg
van het stadion naar huis krijgen we nog te maken met HONDEN…
Eerst één,
toen twee, drie, vier totdat er op een gegeven moment een stuk of negen honden
achter ons aanlopen. Zwaar irritant en alle Cubanen maar denken dat wij een of
andere hondenuitlaatservice gestart zijn. Als wij de straat oversteken, dan
volgt de hele zooi; zelfs een schijnbeweging helpt maar even.
Na het eten
brengen we eerst de auto naar de parking. Oja, het eten bestond dit keer NIET
uit zwarte bonen, dit keer WITTE bonensoep. Erg lekker en tevens weer een
overkill aan vitamines. Na een uurtje in de eerste bar gaan we naar het
stadsplein, alwaar de gehele bevolking van Vinales zich heeft verzameld. Wederom
veel hiphop muziek afgewisseld met wat langzame rommel. Recht voor onze neus
staan een paar schoolmeisjes hun danskunsten te showen. En we moeten toegeven:
ze kunnen er wat van!
Toen dit ten
einde liep, zijn we teruggegaan naar de bar, waar we weer belaagd werden door
een “big mama”. Later bleek dit weer een ordinaire koppelpoging te zijn. Hoe
je het verder ook wendt of keert, alle vrouwen (mannen ook) zijn uiteindelijk
alleen maar uit op je dollars! Toch weer een latertje (half 4) en morgen moeten
we om half 9 op….
Zondag
30 mei, dag 6
Piep, piep,
piep, de wekker! Vandaag gaan we terug naar Havana. Het plan is om lifters mee
te nemen, naar goede Cubaanse gewoonte. Ook willen we Las Terrazas bezoeken,
officieel bekend als Reserva Sierra del Rosario.
Normaal
gesproken staat het hele dorp vol lifters, maar vandaag is er niemand te
bekennen. Even buiten het dorp staan toch weer mensen te liften. We nemen een
oude vrouw en haar kleindochter mee naar Pinar del Rio. In Pinar probeert een
jongen op een fiets ons weer accommodatie aan te smeren. We geven flink gas en
zien hem niet meer terug. Aan het begin van de Autopista A-4; de snelweg tussen
Pinar en Havana, nemen we de volgende lifters mee. Een vrouw wenkt ons en meteen
erna komen er nog twee mannen naar onze auto rennen. Het lijkt erop alsof ze
blij zijn dat ze kunnen meerijden. Onderweg kom je de raarste dingen tegen:
·
Onder alle viaducten
zitten wel mensen (te wachten)
·
Paard en wagen
·
Fietsers, zowel op de
vluchtstrook als de linkerbaan.
Borden kom je
niet tegen, dus we mogen blij zijn dat we die lifters in de auto hebben zitten.
Dat blijkt wel als we bij de “afslag“ naar Las Terrazas komen. De ingang is
aan de andere kant van de (snel)weg, en via de linkerbaan steken we de snelweg
over. Vangrails kennen ze toch niet. Bij de Terrazas zien we een koffieplantage
en we bezoeken de Bãnos, natuurlijke poeltjes en watervalletjes waar blijkbaar
op zondag alle Cubanen heengaan, want het is er behoorlijk druk. Even verderop
in het dorp Soroa zou ook nog een “grote” waterval moeten zijn, voor drie
dollar inclusief één consumptie gaan we er kijken. Het stelt allemaal weinig
voor…
Hierna rijden
we in één keer door naar Havana en wonder boven wonder vinden we zonder
verkeerd te rijden het huis van Julio. Daar dumpen we onze spullen en brengen de
auto terug naar het verhuurbedrijf.
Op amper 100
meter van ons doel rijden we per ongeluk een straat in waar éénrichtingsverkeer
is. Een politieagent op de motor ziet dit en gebaart dat we achteruit moeten. Op
de volgende hoek staat de volgende agent. Waarschijnlijk zijn er aan het eind
van de maand nog niet genoeg boetes uitgeschreven en een boete van 30 dollar is
het gevolg.
’s Avonds
voor de afwisseling een lekker pizza gegeten. Ook hadden we grootse plannen om
die vervelende gasten met hun geweldige aanbiedingen flink in de maling te gaan
nemen, maar het was aan de vroege kant en de meesten waren blijkbaar nog niet
aan het werk. Wel komen we de man tegen die alles heeft (“Hello my friend, I
have everything”). Nooit geweten dat zo iemand in Cuba woont. Een ander had
ook een redelijk assortiment:
Om 10 uur
liggen we in bed, want morgen gaat de wekker om half 7 voor onze vlucht naar
Santiago de Cuba.
Maandag
31 mei, dag 7
Om half 8
zitten we in de taxi naar het vliegveld. Volgens Julio kost dit 12, 13, of 14
dollar, maar zeker niet meer dan 15 dollar. Wij betalen 20 dollar en zijn voor
de zoveelste keer genaaid.
Na het
inchecken door de controle. Uiteraard worden we gefouilleerd. Nog geen 50 meter
verder, we lopen door een tunneltje, worden we nog een keer gefouilleerd. Alsof
we in de tussentijd nog wat wapens of whatever hebben kunnen bemachtigen.
Maarja, veiligheid op nummer 1.
Ons vliegtuig,
een echte YAK-40 waar toch zeker 30 mensen in kunnen vertrekt netjes op tijd.
Geen propellervliegtuig, maar een heuse straaljet. We hebben nu mooi even tijd
om de planning voor de komende week te maken. De oorspronkelijke planning liep
al iets anders dan we dachten, dus we zijn benieuwd wat het nu weer wordt:
dag 1
aankomst in Varadero
dag 2 Havana
dag 3
Havana
dag 4 Met de auto naar
Vinales
dag 5 Vinales (in de
buurt van Pinar del Rio)
dag 6 terug naar Havana
dag 7 Vlucht naar
Santiago de Cuba
planning:
dag 8 Hele dag in
Santiago de Cuba
dag 9 Bus naar Baracoa
(07.30u)
dag 10
Tour of iets in Baracoa
dag 11 Bus naar Santiago de Cuba
(14.15u)
dag 12 met de trein naar Santa Clara
(6.25u)
dag 13 Trinidad
dag 14 Dagje strand of tour in
Trinidad
dag 15 Bus naar Varadero (14:40u)
De planning
ziet er weer strak uit. De vraag is echter wat ervan terecht komt aangezien we
dit dagelijks uitgebreid bespreken…
Also, we gaan
weer even door met het verslag. De vlucht was voorspoedig, de catering viel wat
tegen: glas cola + water en een snoepje. Je zal maar Caribbean airlines
stewardess zijn…
Eenmaal geland
en voorzien van backpacks scoorden we een taxi (met meter ). We waren
reeds gewaarschuwd dat de taxichauffeurs pogingen zouden doen om je naar een
andere casa te brengen om zo commissie op te strijken, maar niets van dat alles,
dit was een fatsoenlijke taxidriver (es gibt auch nog anstelltige leute auf
diese Welt) die by the way wel met zeer hoge snelheid door de smalle straten
raasde, maarja daarvoor ben je dan ook autocoureur…
De door Julio
aangeboden casa (van gastheer William) viel niet tegen: grote kamer en dito
badkamer in een 140 jaar oude koloniaal huis.
Na het
inchecken de stad in. Eerst geld halen, daarna internetten. Voor het eerst bleek
de Lonely Planet onjuist te zijn; de twee aangekondigde locaties hadden geen
internet. In hotel Casa Grande was wel internet maar helaas zeeerrr traag,
superirritant en in 1,5 uur slechts enkele berichten verstuurd.
Vervolgens op
een terras gaan zitten al waar we enkele lieftallige dames voor semi-hoeren aan
zagen, maar later toch gingen twijfelen en waar vervolgens een gast in het
Engels tegen ons aan liep te kwekken over van alles en nog wat (zus in
Nieuw-Vennep bijvoorbeeld). Wij dachten uiteraard dat hij geld wilde en waren
argwanend, maar vooralsnog heeft het er alle schijn van dat hij echt alleen op
een gesprek uit is… we hebben nog wat met hem afgesproken vanavond dus we
zullen zien…
Ook kwam er
iemand een euromunt wisselen voor een dollar. De eerste transactie met een
Cubaan waar we financieel voordeel uit haalden! Nog een flinke wandeling gemaakt
en genoten van een prima maaltijd bij William thuis (wèl rijst met bonen, maar
verder iets van stew met aardappelen èn véél fruit).
Na het eten
terug naar onze vriend die ons een brief zou geven voor zijn zus in Nederland
omdat de Cubaanse post niet erg betrouwbaar is. Hij was al aanwezig op de
afgesproken plek, maar hij had de brief nog niet. Ook wilde hij direct naar een
bepaalde kroeg (later bleek dat een ontmoetingsplek voor … uiteraard: hoeren).
Wij hielden liever zelf de controle en bestelden eerst een biertje. Het gesprek
was direct al anders dan ’s middags en na enkele minuten vroeg hij of we
meisjes mee mochten nemen in onze casa. Op dat moment wisten wij hoe laat het
was. Toen we zeiden dat we daar helemaal niet op uit waren was hij minutenlang
stil. Waarschijnlijk dacht hij na over een “Plan B” maar dat was er
blijkbaar niet. Op een einde te maken aan de lastige situatie zeiden wij dat we
liever met z’n tweeën wat verder rond wilden kijken en toen ging hij er
gedesillusioneerd vandoor. Die slag was ons, haha!!
Toen we die
pooiers zat waren zijn we op het terras van het Casa Grande Hotel nog wat gaan
drinken. Daar mogen al die mannetjes niet komen, dus heb je wat rust. Wel goed
uitzicht op het park dus discussie wie hoeren zijn en wie niet. Later nog een
beetje vage en lege kroeg in, maar toen we daar voor de zoveelste keer werden
lastiggevallen, dit maal door een clown, was het echt mooi geweest. Terug
naar Casa William en lekker slapen.
Dinsdag
1 juni, dag 8
We schrijven
het jaar 2004, dinsdag 1 juni, ook wel bekend als dag 8. Voor ons helaas ZWARTE
dinsdag. Terwijl de donkere wolken zich boven de baai van Baracoa samenpakken en
de stroom weer eens is uitgevallen, zitten wij hier op het dakterras ons dagboek
bij te werken.
Vandaag willen
wij het met u hebben over struikrovers; die komen voor; die bestaan.
Op het
programma staat Castillo del Morro en het eilandje Granma. Vol goede moed
stappen wij om half tien de straat op. Om nog iets van de omgeving op te pikken,
omzeilen we de drukke taxistandplaats op het plein, in de hoop om op een later
tijdstip alsnog een taxi te bemachtigen. Al snel raken we uit het centrum en
daarmee ook de gebaande toeristenpaden. Er zit weinig anders op dan door te
lopen en ondanks de warmte hebben we er weinig moeite mee. Het kasteel blijkt
verder dan gedacht en na alle suburbs achter ons gelaten te hebben, komen we op
een vrij stille weg die ons voert langs o.a. de cementfabriek van Santiago.
Afgezien van
de warmte lijkt niets ons tegen te houden, totdat plotseling de rugzak van Tim
zijn schouder wordt getrokken door één van de gasten die we kort daarvoor
voorbij zijn gelopen. Terwijl zijn twee maten mij met stenen bekogelen, rennen
en fietsen onze struikrovers weg. Verwoede pogingen om hun rennend bij te houden
blijken zinloos, omdat ze van de berg af fietsen. Een paar honderd meter
verderop verdwijnen ze in het struikgewas.
Maar wat
bevond zich eigenlijk in die rugzak? Ja ja, wie sage Ich das jetzt. In diesem
Backpack befandet sich Zwei Kameras, ein Envelop mit, ja, 20 dollar, und die
Lonely Planet über Cuba. Dabei noch eine Rolle Toiletpapier und ein Schlüssel.
Erg klote dat
we door deze actie zo’n 130 foto’s kwijt zijn, waaronder de foto’s van het
stappen in Havana en Vinales, het paardrijden in Vinales, sigaren roken en rum
drinken, mooie landschappen, het orkest in de Havana Club bar, honkbal, palmboom
schudden en nog veeeeeel meer. Nutteloos voor de struikrovers, maar zeer
waardevol voor ons.
Kwaad en
enigszins bang doorzoeken we de struiken waar ze in gingen. Uiteraard vinden we
niks.
Er rest ons
niks anders dan verder te gaan, en op een later tijdstip naar de politie te
gaan. Het kasteel was leuk, maar de stemming was gedrukt en hevig zwetend zoeken
we een taxi om ons naar het politiebureau te brengen.
Tot zover deel
1; het is inmiddels half 3 en het enige dat we op dit moment nog willen in
Santiago is een politierapportje met daarin beschreven de gestolen goederen,
zodat we dit aan de verzekering kunnen sturen. Appeltje eitje zou je denken. Ha
ha, in Nederland misschien wel ja, maar NIET in Cuba. Hier nemen ze kleine
criminaliteit ZEER serieus.
Geheel volgens
Cubaanse (politie) traditie, zullen we de gebeurtenissen vanaf 14:30u en 19:48u
tot in detail beschrijven.
Gewapend met
onze paspoorten arriveren we op politiebureau nummer 1. Na enkele malen
doorverwezen te zijn, komen we in een kantoortje met op de deur iets van
“onderzoek criminaliteit met geweld”. Daar bevinden zich drie bureaus uit
het begin van de vorige eeuw; een typemachine uit dezelfde tijd, een
gedetailleerde kaart van Santiago en twee personen. Met veel gebaren en het
woord “roberia” maken we duidelijk wat er gebeurd is., want Engels kennen ze
hier niet. Een bediende begint met het typen van een formulier en even later
wordt ons verteld dat we 5 minuten moeten wachten. We denken dat er iemand wordt
gehaald die Engels spreekt.
Na een tijdje
wordet er gebaard dat we mee moeten komen. Met de brief nog half in de
typemachine, lopen we met typemachine en al naar beneden, alwaar een arrestanten
Lada staat te wachten. Na 10 minuten wordt de typemachine weer uit de auto
gehaald en gaan we met twee agenten (voorin) , de bediende en wij (slachtoffers)
achterin op weg naar….. politiebureau 2.
Hier zullen ze
dus wel een Engels sprekend persoon hebben. Als eerste worden onze paspoorten
ingenomen door een andere agent. We mogen eerst mee naar binnen, en na een
rondje door het hele gebouw mogen we toch maar in de wachtruimte plaatsnemen.
Terwijl wij hier zitten te wachten, zien we onze paspoorten van hand tot hand
gaan, en diverse malen het gebouw rond.
Na ongeveer
een half uur mogen we weer plaatsnemen in een andere politie Lada. De agenten
uit bureau 1 waren al lang weg, naast de nieuwe hulpagent, namen in de wagen ook
plaats twee andere agenten, wij noemen ze Jackson en Malone. Jackson, hoogste in
rang, grijs en door de wol geverfd. Malone, met een coole zonebril, verder jong
en onstuimig.
Na een korte
rit komen we bij een hotel. Een engels sprekende medewerkster is onze tolk en we
leggen haar uit wat er gebeurd is. Jackson laat ons via de tolk weten dat we de
plaats van het delict gaan opzoeken om eventueel de struikrovers in de kraag te
vatte. Zonder Jackson, maar met Malone aan het stuur en de hulpagent ernaast
(met onze paspoorten) scheuren we met piepende banden en met snelheden tussen de
70 en 100 km/u door de straten en buitenwijken van Santiago.
Aangekomen op
de “crime scene” proberen we met handen en voeten duidelijk te maken wat en
hoe het precies gebeurd is. De hulpagent maakt een uitgebreide situatieschets,
daarbij geholpen door Malone. Toen alles naar tevredenheid was uitgetekend
begaven we ons weer met hoge snelheid terug naar de stad, onderwijl nog
rondkijkend naar de daders (uiteraard tevergeefs). Het eerste punt dat we toen
aandeden was politiebureau 3 alwaar voor de zoveelste keer onze
paspoorten werden bestudeerd. Daarna weer naar het hotel waar een verhoor van
zeker een uur volgde. We kregen daarbij hulp van Alberto, een entertainer uit
het hotel en aardige kerel die de Engelse taal behoorlijk machtig was.
De hulpagent
wilde o.a. het volgende weten: NAW, leeftijd, huwelijkse staat, opleiding,
werkgever + adres, beroep, aankomst in Cuba, luchtvaartmaatschappij en plaats
van aankomst, diverse verblijfplaatsen in Cuba en dit alles van Tim èn Vincent.
Daarna echt alles over de diefstal: wat er gebeurde, hoe de struikrovers er uit
zagen, wat ze aan hadden, hoe de fietsen er uit zagen, waarom wij daar waren en
nog veel meer (terwijl wij de details nauwelijks meer wisten…) Toen de details
over de gestolen spullen, zoals kleur, merk, waarde (ongelofelijke bedragen voor
een Cubaan) etc. (details: welke kleur had het boeken welk merk sleutel). Al met
al werd het een verslag van 2 kantjes, plus het hele verhaal opnieuw met
gegevens van Vincent.
Toen dit
eindelijk klaar was (al na 19.00u, intussen hadden wij William gebeld dat we te
laat waren voor het eten) gingen we naar buiten, waar bleek dat Malone er met de
auto vandoor was. De hulpagent was verbaasd maar blijkbaar overtuigd dat hij
terug zou keren, gingen we ongeveer 10 minuten staan wachten. Toen Malone echt
niet kwam, liepen we maar terug naar het bureau. Daar gingen we in een groot
type lokaal zitten en begon de hulpagent als een bezetene te typen. Ook dit nam
geruime tijd in beslag, maar het resultaat mocht er wezen. Een brief in tweevoud
die afgegeven zou moeten worden aan het Immigration Office. Waarom dat precies
is begrijpen we nog altijd niet, en aangezien het alle info bevat die de
verzekering zal willen hebben laten we dat maar zitten en nemen we de brieven
mee naar NL.
Om iets van
20:30u komen we eindelijk thuis, volkomen gesloopt (lichamelijk en
geestelijk)… daar staat echter een uitgebreid banket te wachten en vervolgens
een goede nacht slaap. Morgen naar Baracoa waar we de ellende van Santiago
zullen proberen te vergeten…
Woensdag
2 juni, dag 9
Tsjaa, na de
dag van gisteren moeten we vandaag om 6 uur ons nest uit om de bus naar Baracoa
van 7.30u te halen. Na een vlug ontbijt (zonder eieren) staat om 6.45u de taxi
klaar. Dit was waarschijnlijk de meest oude auto waar we ooit in hebben gezeten
(Peugeot nog wat). Het blijkt een vriend van William te zijn en zo probeert
iedereen via via toch aan een paar dollars te komen. Onze taxichauffeur staat
trouwens – als het goed is – vrijdag weer op ons te wachten als we
terugkeren naar Santiago (3 dollar)!
De 5 uur
durende busreis, in een overigens ijskoude bus, voert ons eerst langs het
plaatsje Guantanamo, waar we nog hopen dat we iets kunnen zien van de
Amerikaanse marinebasis aldaar. We zien hier weinig van; de weg daarna brengt
ons door bergen, oerwoud, cactussen, palmbomen, je kunt het zo gek niet
bedenken. Onderweg natuurlijk een paar keer stoppe, omdat de chauffeur even een
praatje moest maken, danwel omdat enkele dames een paar trossen bananen in de
verkoop hadden.
Tegen half
één rijden we het busstation van Baracoa binnen; dat wil zeggen dat de bus
achter een hek rijdt, dat vervolgens snel op slot gaat. De reden: tientallen
Cubanen die deze nieuwe lading toeristen (zeker 10) graag een slaapplaats willen
aanbieden. Wij zijn erg blij dat we via William al een adresje hebben, en bij
aankomst zien we dan ook al iemand staan met een bord met onze namen er groot
op. Heel handig! We pakken onze rugzakken en gaan per fietstaxi (1 dollar). We
komen in een leuk klein huisje, en met een schitterend groot dakterras, met
uitzicht op de berg Yumuri en de baai van Baracoa. Aan alle kanten sieren
palmbomen de horizon. In één woord: SENSATIONEEL.
’s Middags
hangen we een beetje rond op het strand van Baracoa. Na nog geen 10 minuten
kondigt de eerste mafkees zich al weer aan. Hij maakt muziek en treedt op in de
plaatselijke bar Trovar (het blijkt dat hij inderdaad de zanger is), maarrrrr
zijn werkelijke bedoelingen worden al snel duidelijk: je raadt het al… of twee
gasten geen zin hebben in een mooie chica! Hij doet verwoede koppelpogingen om
ons ‘s avonds naar “zijn” kroeg te krijgen, maar na ons antwoord: “we
hebben in Nederland al een vriendin” geeft hij de moed uiteindelijk op. Ook
het gegeven dat elke Cubaan toch zeker 4 à 5 chica’s heeft, maakt op ons geen
indruk.
We verlaten
het strand en gaan maar weer per fietstaxi richting centrum. Onze chauffeur
trapt zich de longen uit het lijf en is blij met de fles water die we hem geven.
We gaan een biertje drinken op een terras….dat hebben we wel verdiend. Op weg
naar huis stappen we binnen bij “Casa del chocolate” waar we een
traditionele kop warme chocolademelk naar binnen werken (specialiteit van
Baracoa).
Het eten is
erg lekker, vis in kokosmelk, en vooral héél veel (hebben we al een keer
gezegd dat het weinig was?)
’s Avonds
bij een of andere openlucht bar gezeten, maar de woensdagavond in Baracoa is
geen topavond om te stappen. Morgen misschien studentenavond??? We zullen
zien…
Donderdag
3 juni, dag 10
Deze dag
begint weer eens met een ontbijt dat zijn weerga niet kent. Ongelofelijk toch
wat een bergen eten onze Cubaanse gastgezinnen ons dagelijks voorzetten. Na
hiervan zoveel mogelijk weggestouwd te hebben, begeven we ons eerst naar de
bank, alwaar we de enorme rij wachtenden mogen passeren (vaag). Daarna naar het
hotel op de berg om twee scooters te huren. Na het overleggen van paspoort en
rijbewijs begeven we ons op weg richting Playa Maguana. De wegen zijn hier en
daar erg slecht, maar het is desondanks een feest om tussen de palmen door te
cruisen.
Na een uurtje
toeren bereiken we het strand, dat via een zandpad moet worden benaderd. Direct
komen er twee mannetjes op ons af, de één gaat kokosnoten voor ons regelen, de
ander komt aanzetten met een langoest, een zeer bizar uitziend wezen, een soort
kreeft. Hoewel we totaal geen honger hebben komen we met hem overeen dat hij
deze zal verwerken tot een maaltijd, die wij om 12 uur op het strand zullen
nuttigen (voor 16 dollar). De kokosnotenman klimt in een palm en gooit vier
kokosnoten naar beneden die hij even later openhakt, waarna wij ze kunnen
leegdrinken (“who needs water when there is coco milk”).
Daarna laten
ze ons even met rust en kunnen wij genieten van het stille strand (enkel een
paar zoutwaterkippen) en de 1,5 liter kokosnoten. Later komt één van de
mannetjes nog met ons praten, maar het enge dat we begrijpen is het verhaal over
de “cobo” (schelpdier) dat goed voor de potentie is.
Om twaalf uur
precies wordt de lunch opgediend (op een badlaken in de schaduw van een palm).
Behalve de langoest is er nog rijst, sperziebonen, banaan en de nooit
ontbrekende bak fruit. Een flinke kluif, maar een geweldige ervaring.
Na wat
“kokostoten”, “kokoslingeren” en bamboewerpen op het strand hervatten we
onze tocht. We rijden eerst terug naar onze casa om wat losse dollars en een
fotorolletje te halen. Daar wachtend komt een motoragent langs en blijken we
weer in een eenrichtingsstraat te staan (verkeerd om), maar een boete kunnen we
net voorkomen…
Na het tanken
rijden we richting Maisi (vroem vroem). Onderweg trekken we veel bekijks en we
moeten dan ook regelmatig op onze tuter drukken. Het zijn hier ook niet van de
slimsten. We koersen al af op het eerste strand, maar dat blijkt niet de moeite
om er te gaan liggen. Later vinden we een tweede en worden weer eens belaagd
door de plaatselijke bevolking die een zeer divers assortiment producten
aanbiedt, zoals daar zijn:
We geven 6
dollar uit voor 2 armbandjes, 2 potjes cacaocrème en 2 halve liter kokosnoten.
Daarna spoeden we er maar weer vandoor omdat ze ons toch niet met rust gaan
laten..
Om een uur of
vier zijn we terug in Baracoa, waar we de scooters inleveren. Na enkele
pilseners zijn we alweer aanbeland bij het diner: gamba’s (en soep, rijst,
aardappel, tomaat, fruit, gebak, mangosap en koffie, maar dat is logisch).Na het
eten genieten we een tijdje van het mooie uitzicht vanaf ons dakterras. Daarna
gaan we weer richting centrum. We komen uit bij het plein voor de kerk; de
plaats waar we ’s middags ook gezeten hebben. Na een paar cocktails verkassen
we naar de openluchtbar. Het is er drukker dan gisteravond. Na de gebruikelijke
vrouwelijke aandacht; wat bier en een fles rum (3 dollar), soms goede muziek,
houdt de muziek er rond een uur of twee mee op. Gelukkig heeft er nog iemand een
gitaar. Onder het genot van live-muziek houden we het nog een uurtje vol. Dan is
het mooi geweest…
Vrijdag
4 juni, dag 11
Na een kort
nachtje slapen zit ons verblijf in Baracoa er weer bijna op. Vanmiddag gaan we
met de bus terug naar Santiago.
Nog even wat
wetenswaardigheden over verkooptechnieken, prijzen en koopwaar:
Yirelsi en
Cesar zwaaien ons helemaal uit, en als we bij het hek naar de straat komen, zien
we dat er al een fietstaxi op ons staat te wachten. De taxichauffeur vertelt dat
hij eigenlijk geen toeristen mag meenemen en dat hij daar een boete van 1000 peso's
voor kan krijgen (ongeveer 40 dollar). De bus vertrekt zoals gewoonlijk stipt op
tijd. Onderweg stoppen we zeker een keer of vier omdat er weer (vooral) fruit
wordt aangeboden langs de weg (en schelpenkettingen speciaal voor Tim).
Aangekomen in
Santiago staat William alweer op ons te wachten, samen met zijn maatje de
taxichauffeur. Wat een service! Het is alsof we maanden zijn weggeweest, zo blij
is Maria Elena als we hun huis binnen stappen. We kunnen ook meteen aan tafel;
we worden weer aardig verwend!
Na het eten
nog een rondje door de stad…weinig boeiend; we hebben het hier allemaal al
gezien…
Zaterdag
5 juni, dag 12
Vandaag staat
er weinig op het programma. De lezers thuis zullen denken: is dat niet elke dag
het geval? We moeten in ieder geval geld halen; we willen even internetten, het
museum El Carnaval bezoeken en genieten van het uitzicht op het dak van het Casa
Grande hotel. Ook maar vast een kaartje kopen voor de bus, want je weet maar
nooit hoe druk het is.
Aan onze lijst
met vervoersmiddelen voegen we vandaag de Cocotaxi toe. Naast het vliegtuig,
auto, fiets, scooter, bus, lopen èn
paard dus ook in een Coco gezeten. Nu nog een trein en een boot en dan zijn we
een heel eind…
Het
carnavalsmuseum stelt niks voor, een paar kamers met oude foto’s en wat
muziekinstrumenten. Binnen 10 minuten staan we weer buiten, maarrr we komen nog
terug voor de show om 4u. Dit drie kwartier durende spektakel was leuk om te
zien en een mooie afsluiting van ons bezoek aan Santiago. Nu nog even wachten op
het eten, dan klaarmaken voor de busreis van 11 uur naar Trinidad.
Inmiddels is
ook onze casa in Trinidad gereserveerd. Ze zullen weer klaarstaan met een bordje
met onze namen! Mooi welkom na een nacht in de bus. Na een laatste heerlijke
maaltijd ZONDER fruit, en een hartelijk afscheid van William en Maria Elena,
staat onze taxi naar het busstation alweer klaar.
Met zeven
mensen in de bus vertrekken we naar Trinidad. Op het busstation hadden we nog
een fles water besteld. Het duurde redelijk lang voordat het water arriveerde,
bleek dat de goede man al rennend was teruggekomen om niet te laat te zijn. Een
uur nadat de bus was vertrokken, waren wij ook vertrokken. Santiago was toch
niet wat we er van verwacht hadden; daarbij nog de beroving, dus we zijn er niet
rouwig om dat we deze stad achter ons laten…
Zondag
6 juni, dag 13
Na een nacht
met veel stops, maar ook redelijk wat slaap, komen we om 6:45u aan op het
station in Trinidad. De opdringerigheid valt mee, maar we zijn evengoed blij dat
onze nieuwe hostess alweer op ons staat te wachten. Het huis is enorm groot, met
een prachtige tuin en een dakterras. Ook dit is zeker weer een aanrader voor
andere mensen.
Na een goed ontbijt
gaan we op verkenningstocht door het stadje. Vanwege het tijdstip (9u) is het
nog erg rustig op straat en tevens lekker koel. Het valt ons op dat we hier
bijna niet worden aangesproken op straat, wat ook wel weer eens lekker is. In
hoog tempo lopen we de route die in onze reisgids staat. De eerste klim brengt
ons tot 180m hoogte; hier staat een zendmast opgesteld. Het uitzicht is
sensationeel; aan de ene kant kijken we uit op de Caribische zee, en aan de
andere kant op de Topes de Collantes en de Valle de los Ingenios.
De
“bewaker” van de zendmast, met zijn twee honden, vertelt ons vol
enthousiasme over de omgeving en alles wat we vanaf deze hoogte kunnen zien. Na
afloop van deze geheel belangenloze toeristische uitleg, dalen we af naar het
centrum. Daar zijn inmiddels de hele hordes met toeristen aangesleept, en
marktkraampjes worden opgebouwd. Voor één dollar kopen we een sombrero, ofwel
een HOE-HOED, waar we heel erg blij mee zijn. Dit kunnen we mooi gebruiken op
onze tweede tocht per paard, die we voor morgen geboekt hebben. Het blijkt dat
er nog een Nederlands stel in ons casa zit; leuk dat we eindelijk ook andere
toeristen spreken!
Per cocotaxi
gaan we naar het 12 km verderop gelegen strand van Ancòn (4 dollar). De
taxichauffeur vraagt hoe laat we naar huis gaan en blijft de hele middag op ons
wachten (!?) En dat voor 4 dollar!! Het strand is relaxed en vol met Cubanen die
hier voor hun eigen lol zijn. Slechts een enkele keer worden we aangesproken
voor een boottocht of een vismaaltijd. Een simpel “nee” is voldoende om van
ze af te komen. Dit is veruit het meest relaxte strand waar we geweest zijn.
Verder werken we aan onze huidskleur; met als doel om aan het eind van de
vakantie egaal bruin te zijn. Dit zal nog een aardige opgave zijn, gezien de
diversiteit aan kleurtinten die we in de afgelopen 12 dagen hebben opgedaan.
Bij het
avondeten maken we nader kennis met onze Nederlandse buren (onze casa heeft 3
kamers). Het zijn Fred en Edith, een stel van ±36 met veel reiservaring en
gevoel voor humor. We zitten meteen enkele uren aan tafel!! Daarna gaan we naar
het plein bij de kathedraal alwaar we nog een Nederlands stel ontmoeten. Met
z’n allen is het erg gezellig en vliegt de rum er doorheen. We besluiten dan
ook om flessen te kopen omdat dat minder kost (14 dollar per fles). Na een
tijdje stopt buiten de muziek en gaan we voor 1 dollar een club binnen (Casa de
la Musica). Daar treden danseressen op alsmede een goochelaar/clown. Het blijkt
ook de plaatselijke nichtenclub te zijn, maar dat terzijde.
Na afloop van
de show wordt er gedanst, vanwege de 2 flessen rum die er inmiddels doorheen
zijn gegaan, ook door ons. Bovendien is er weer de gebruikelijke aandacht van
chica’s.
Best wel lam
gaan we rond half 3 naar huis, en na op straat de laatste koppelpogingen
ongedaan te hebben gemaakt en een brood te hebben gekocht, komen we thuis en
vallen om 3u snel in slaap.
Maandag
7 juni, dag 14
Terwijl buiten
de wolken optrekken na een echte tropische regenbui, terwijl we luisteren naar
de vrolijke klanken van 50CENT, zitten wij in onze kamer in Trinidad. Vandaag
willen we het opnieuw hebben over paardrijden. Bij mij aan tafel is aangeschoven
Bill Lee, cowboy. Bill, wat de kijkers thuis graag willen weten: paardrijden, is
dat niet gevaarlijk?
“Welnu, mits
je stevig in het zadel zit en de touwtjes goed in handen hebt; je verder goede
schoenen en een lange broek draagt, met één hand je sombrero vasthoudt, haha,
dan kan er weinig verkeerd gaan.”
Haha, dat
geloven we graag ja!! Maar daarover later meer, we beginnen de dag met Tim’s
alarm, dat hij zelf niet eens hoort afgaan…je kunt wel zeggen dat we brak
zijn. Maargoed, we verwachten om 9u opgehaald te worden voor het paardrijden dus
ff douchen en ontbijten en dan zonnebril en sombrero op en niet piepen. Dat gaat
echter niet op voor Fred en Edith, die zelfs met hard kloppen op de deur niet
wakker te krijgen zijn (12u opgestaan blijkt later).
We worden
opgehaald met paard en wagen (weer een vervoersmiddel erbij). We blijken met
vier andere toeristen te gaan, 2 Schotten en 2 Israëlische meiden (erg
gezellig).
Al gauw zitten
we weer op de paarden, ditmaal heeft Tim duidelijk het leidende paard. Ook
hebben deze paarden een 2e versnelling wat af en toe best leuk is. De
tocht per paard is overigens niet zo boeiend qua uitzicht. Na een klein uur
stoppen we en parkeren de paarden. Na ergens wat gedronken te hebben gaan we
lopend een nationaal park in richting waterval. De wandeling duurt een half uur
of zo en eindigt bij een leuke waterpoel met kleine waterval. We zwemmen er in
het koude water en rekenen op deze manier eindelijk af met onze kater/hoofdpijn.
Een stel meiden met lef springt van een 15 meter hoge boomstam af om een mooie
vrije val te maken. Wij durven niet, gelukkig blijkt later als één van de
springsters nauwelijks nog kan lopen…
Op de terugweg
kletsen we wat met de Israëli's die stewardessen bij El-Al blijken te zijn maar
toch best wel slim zijn en een hoop van de wereld hebben gezien. Wat gegeten
(incl. mango) en dan de paarden weer bestijgen. Die hebben er allemaal niet meer
zin in. Bij een rivier aangekomen waar we op de heenweg droog doorheen kwamen,
liep Vincent’s paard direct diep het water in. En wat krijg je dan? Juist,
natte voetjes!!! Tim ff later ook.
Dat was het
weer wat betreft het paardrijden. Als we net thuis zijn barst er onweer los. In
plaats van te schuilen staan we in onze zwembroek in de tuin, scheelt weer een
douche.
’s Avonds
met Fred en Edith op zoek naar de Canchachara bar, waar ze de gelijknamige
cocktail schenken, met onder andere honing, limoen en rum. Helaas is de toko
gesloten vanavond. Fred en Edith willen ook nog een bandje zien van een
stelletje 80-jarige muzikanten. Ze schijnen erg goed te zijn, maar ook zij
spelen vanavond niet. Uiteindelijk belanden we weer bij de trappen naast de
kerk. Daar zien we even later ook Vered en Odelia, onze Israëlische
vriendinnen. We houden het bij één fles rum, die niet eens helemaal leeg gaat.
Wel hebben we nog die Canchachara cocktail gedronken, en die bleek erg lekker te
zijn. Jammer genoeg is het lang niet zo druk als gisteren. De muziek stopt al
vroeg en even na half één wordt het terras leeggeveegd. Morgenochtend nog even
verzinnen wat we gaan doen, misschien even naar het strand of nog een ritje door
de Valle de los Ingenios.
Dinsdag
8 juni, dag 15
Vandaag
schrijven we het jaar 2004, 8 juni, voor ons ook wel bekend als dag 15 en tevens
de laatste dag van onze rondreis. We staan vroeg op omdat we nog wat willen doen
voordat we de bus in gaan. Na onze laatste traveller cheques te hebben gewisseld
nemen we de cocotaxi naar de vallei Los Ingenios. Het is best een flinke rit
maar op zich wel de moeite. We beklimmen een toren die is gebouwd om in vroegere
tijden de omgeving in de gaten te houden in verband met slavenopstanden. Het
uitzicht is weer eens sensationeel. We zien ook nog de stoomtrein voor
toeristen. Als we terug komen in Trinidad vervelen we ons nog een tijdje voordat
we uiteindelijk de bus in kunnen (14.30u).
Er zitten weer
eens heel weinig mensen in (wij + Israëli's, die ons blijven achtervolgen, en
nog een stuk of vier). Voor de rest weinig over deze busrit te vertellen. Het
duurde erg lang, we stoppen erg vaak en komen pas ff voor negenen aan in
Varadero.
We checken
snel in en zijn vanaf dat moment SUPER TOERISTEN. Die zijn vooral te herkennen
aan het plastic bandje om hun pols. Dat geeft recht op gratis drank en eten, de
hele dag door. We spoeden ons dan ook naar het restaurant om ervan te
profiteren. Het eten is prima en het is prettig om zelf de hoeveelheid te kunnen
bepalen.
Daarna een
uurtje in de bar wachten op de Israëli's die toch maar besloten hebben om in
een goedkoper hotel te logeren. Even voor de statistieken: ook in Varadero zijn
de vrouwen precies hetzelfde als in de rest van Cuba: we zitten namelijk nog
geen uur als een meisje van de “Animacion” al komt vragen of we mee gaan
naar een disco… Als ze er zijn gaan we nog op een terras wat drinken en daarna
op een nette tijd naar bed (0.30u).
Woensdag
9 juni, dag 16
Vol goede
sportieve moed zetten we de wekker op half 8. We gaan hardlopen op het strand!
Wie zijn hier nou de mafkezen. Twintig minuten vinden we wel een mooie tijd voor
de eerste keer. Het blijkt ook zeker genoeg om hevig zwetend onder een koele
douche te stappen.
Na het
uitgebreide ontbijtbuffet – ZONDER MANGO in welke vorm dan ook – zoeken we
op het strand een plekje in de schaduw. Om 10 uur gaat de Animacion
beginnen met aerobics. Wij doen natuurlijk niet mee, maar we kijken wel graag
naar 6 strakke Cubaanse vrouwenlichamen. Half 11: volleybal. Zeer
recreatief maar wel aardig om een uurtje te doen. Ondertussen informeren we
alvast of we niet 2 tegen 2 kunnen spelen. No problem, de rest van de week
zullen we wel met William – de animator – gaan volleyballen. Hij is
superfanatiek en loopt te schelden en tieren op de recreanten die wel eens een
bal missen! Na een paar setjes 2 tegen 2 betrok de lucht voor een enorme
regenbui. 
Tijdens de
regen zitten wij bij de bar wat te kaarten met de Israëli's. Stewardessen
blijken toch niet zo slim te zijn, want het duurt een eeuwigheid voordat ze
kunnen toepen. Ook ontdekken we meerdere faciliteiten, want we vinden een bar
waar we hamburgers en pizza’s kunnen eten. Aan het eind van de middag nog op
het strand gelegen en thuis met wat hotelshampoo een paar shirts “gewassen”.
Door alle
biertjes, pinas colada’s, cuba libre, wijn etc. en veel eten zijn we zo duf
als wat. Tijdens de Cubaanse show vallen we bijna in slaap. We proberen nog een
leuke bar te vinden maar om twaalf uur gaat het licht toch echt uit.
Donderdag
10 juni, dag 17
We hadden
gisteravond al besloten om de ochtendsessie hardlopen voorlopig op te schorten.
Het is toch zonde om tijdens je vakantie om half 8 van je wekker wakker te
worden…bovendien krijgen we met het volleybal genoeg beweging. Dus staan we om
kwart voor negen op en gaan we richting ontbijt. De rest van de dag houdt niet
zoveel bijzonderheden in. De variatie zit vooral in het eten, de tegenstanders
bij het volleyballen en de mix van lekkere drankjes. Vaste ingrediënten:
aerobics kijken, volleyballen, bier drinken, chillen, weer volleyballen,
zwemmen. Ook nog: mailtjes gestuurd, gezeild (weinig wind), Vincent gevoetbald.
Na die zware
dag laten we ons het diner goed smaken. Tijdens het potje klaverjassen dat
volgde begon ook de salsashow. Zoals gebruikelijk werden al gauw mensen uit het
publiek gehaald om mee te doen. Wij hadden daar weinig zin in en besloten een
andere bar op te zoeken… Tussendoor nemen we nog afscheid van de Israëli's
die morgen vroeg de bus naar Havana (en dan vliegen) nemen. We willen dan graag
nog stappen, maar onze “date” met de animacion meisjes gaat niet door. Dus
zelf maar op zoek, wederom als supertoeristen: Vincent in rood Hawaï shirt, Tim
met Baracoa geluksketting om… We vinden een tent met 10 dollar entree
inclusief gratis drank. Het valt echter tegen omdat er alleen irritante
toeristen en milfen in die toko zijn. Niet al te laat keren we huiswaarts.
Vrijdag
11 juni, dag 18
Het begint nu
iedere dag wel heel veel op elkaar te lijken…we komen ietwat brak ons bed uit.
Te laat om te gaan hardlopen. Na het gebruikelijke ontbijt volgt het
gebruikelijke zwemmen naar de boei, het dagelijkse aerobics kijken en dan de
standaard ochtendsessie volleybal. Het is verder niet zo zonnig maar warm genoeg
om in de zon te slapen. We eten hamburger èn pizza, spelen nogmaals volleybal
en verliezen bijna een set van de Cubanen… Om wat fitter te blijven
drinken we heel weinig alcohol (2 kleine bekertjes bier en 1 pinas colada tot
19u, een record). De beperkte hoeveelheid alcohol overdag lijkt te helpen, want
na de Caribbean show zijn we nog best wel fit. Het is een feit dat we al te lang
hier zijn, want we kunnen het verloop van de show aardig voorspellen. Dans,
zang, voorstelrondje en dan de polonaise…
Na de show
maken we ons op voor een avondje disco. Het halve hotel gaat mee, de twee meiden
van de animatie voorop met een of ander vaag verhaal over tickets en politie.
Het komt er op neer dat wij gewoon 10 dollar betalen om binnen te komen (all
inclusive) en dat zij waarschijnlijk gratis + commissie naar binnen mogen. Na
het gebruikelijke stramien van de Cubaanse dames, die het liefst willen dat we
even 10 dollar voor hun op tafel leggen, gaat de band spelen. Met de nodige
alcoholische versnaperingen achter onze kiezen gaan we nog dansen ook. De
bandleden plus aanhang proberen cd’s te verkopen aan het aanwezige publiek.
Wij kopen er ook maar één voor 8 dollar. Je hebt er meteen weer vrienden bij!
De animacion is er opeens vandoor na een heel vaag verhaal over de politie. Het
zal wel! Vrijdag-milf-avond sluiten we af met een biertje om een uur of half 3,
met een daverend salsa concert in kamer 2203. Mede mogelijk gemaakt door de cd
die we hebben gekocht en onze vindingrijkheid qua instrumenten, Het bureau doet
goed dienst als trommel en een glas zorgt voor de juiste pongggg pongggg. We
denken eraan om een salsaband op te richten in Nederland hahaha.
Zaterdag
12 juni, dag 19
Tsja, wat
kunnen we eens vertellen over vandaag:
’s Avonds
Ballet Aquatique; helaas was het echt pokkenweer, iedereen zat droog, maar de
show was in en om het zwembad: niks aan het handje!
Daarna met de
taxi naar de Cuevas del Pirates, sjezus, gewoon weer een complete show. Alle
shows, salsa en slechte goochelaars beginnen ons nu wel een beetje te vervelen.
Dan maar heel veel drinken, bier en rum-sprite. Lekker hoor! Er werd ons verteld
dat er iets van een nachtbus reed, maar na 10 minuten wachten toch maar met de
taxi naar huis. Paar dollar meer of minder: lekker belangrijk. Het is 3 uur we
gaan slapen…
Zondag
13 juni, dag 20
De dagen
lijken hier allemaal op elkaar dus niet zoveel boeiends te melden.. we worden
echt brak wakker maar voor de rest verloopt de dag vrij standaard:
stage 1 :
wakker worden en ontbijt
stage 2 : ochtendsessie volleybal
stage 3 : zwemmen en chillen
stage 4 : lunch + muziek
stage 5: siësta
stage 6: middagsessie volleybal
stage 7 : biertje in de bar (lobby)
stage 8 : douchen en diner
stage 9 : band gevolgd door show
Als variatie
gaan we nog een stuk over het strand lopen. Omdat de Cubanen op zondag vrij
hebben is het druk. Opvallend: meer mensen in zee dan op het strand! Voor de
rest doen de Cubanen hetzelfde op het strand als de rest van de wereld. Ook gaan
we op souvenirjacht maar vinden weinig boeiends.
De show is
ditmaal wat anders dan doorgaans. In plaats van dans, dans, zang, dans, duet,
dans, voorstellen, polonaise met tussendoor veel omkleden, is het nu een soort
verhaal met alle ‘acteurs’ tegelijk op het podium. Best leuk totdat na het
voorstellen mensen uit het publiek worden gehaald om mee te dansen en Vincent nu
de lul is. Tim blijft resoluut zitten…
Maandag
14 juni, dag 21
Deze dag
begint vroeger dan gebruikelijk. We zijn uitgenodigd om te volleyballen bij
Arenas Blancas, een ander hotel waar de lifeguards en animacion een onderlinge
competitie spelen. We hopen hier wat meer tegenstand te krijgen dus gaan we al
vroeg op pad (8.30u). Daar aangekomen blijken de plaatselijke cracks verzameld
te zijn. Het gaat er serieus aan toe. Voor ons blijkt het aanvankelijk te vroeg,
we verliezen 3x een miniset (12 punten), 2x echt kansloos. Pas daarna beginnen
we te draaien en winnen er vier op een rij. Alle tegenstanders zijn dan eenmaal
verslagen en we houden het voor gezien. Terug bij Cuatro Palmas blijkt men ons
te missen bij het volleybal, we worden al snel gedwongen om mee te doen… 
Als al dat
sportieve gedoe erop zitten, eten we een pizza en houden een pauze. Als we weer
uitgeslapen zijn gaan we sigaren kopen. Die blijken echter behoorlijk prijzig
dus geven we veel geld uit voor weinig sigaren. Gemiddeld zo’n 3 dollar per
stuk (nu we het opschrijven vragen we ons af of het wel klopt maar dat
terzijde). De sigaren die voor 1,60 dollar te koop stonden, blijken 2,60 dollar
te zijn. Afzetters! Uit verveling halen we nog maar een hamburger en na wat
lezen, zwemmen en bier komt ook aan deze stranddag een eind. Het laatste diner
smaakt goed, de afsluitende Romantic show is erg kort. Er waren nog plannen om
naar een disco te gaan, maar er waren vanavond geen bekenden van de animacion
dus ze gaan niet. 10 dollar is dan toch teveel geld.
Dinsdag
15 juni, dag 22
Laatste dag in
Varadero, helaas! We staan om 8u op, doen ons tegoed aan een ontbijt, dat al
niet meer zo speciaal is als een week geleden. Om 9u naar het strand. De
gebruikelijke aerobics en aqua-aerobics slaan we af. We spelen nog wel een paar
saaie potjes volleybal en om 11u ons eerste biertje van de dag! Daarna
uitchecken en van de laatste lunch in buffetvorm genieten. Na nog wat mooie
salsaklanken gehoord te hebben gaan we nog een half uurtje in de zonnestoelen
bij het zwembad liggen. Daarna het laatste belangrijke feit van deze vakantie:
Nederland – Duitsland. We gaan op tijd naar de bar om goede plaatsen te
bemachtigen. Als het begint staan er zo’n 20 mensen rond de bar, vooral
Duitsers. Ze blijken er weinig vertrouwen in te hebben maar wij evenmin.
Desondanks is de sfeer goed, en wordt alleen maar beter als iedereen een aantal
pilseners verder is. Helaas scoort Duitsland als eerste en zijn wij wat
stiller…toch blijft het gezellig en krijgen we van de barman een dikke sigaar
aangeboden. Daar doen we de hele tweede helft mee, maar dat terzijde. Gelukkig
scoort Nederland 10 minuten voor tijd en zijn wij weer blij. Als ze nog een
doelpunt zouden maken zouden we het zwembad in zijn gegaan, maar het blijft bij
1-1…gezien de omstandigheden een prima uitslag.
Daarna de
laatste all-inclusive hamburger en cuba libre en de animacion crew gedag zeggen.
Tijdens het wachten op de bus ook nog maar een allerlaatste gratis biertje en
dan zijn we echt op weg naar huis.
Nog even het
vermelden waard, qua inheemse diersoorten zijn we tegengekomen:
Woensdag
16 juni, dag 23
We zijn weer
veilig geland op Schiphol!
