Vrijdag 28 maart   Rond Fianarantsoa

We worden wakker in een wolk. (Het is hier nog boven de 1200 m.) Omdat we nog steeds een bank nodig hebben - teneinde in Toliara Alain te kunnen betalen - moeten we vandaag in Fiana beginnen. Anders waren we vandaag met de trein naar Manakara gegaan en morgen weer terug. Maar dan zouden we zondag naar de bank moeten want de trein vertrekt al om 7:00 en de banken zijn dicht op zaterdag en zondag; dus dat kan niet.

Dus onze eerste gang is naar de bank. Deze accepteert inderdaad MC. Maar daarvoor is wel een paar uur nodig. We moeten om 14:30 terugkomen en dan zal alles in order zijn. Dat blijkt ook zo te zijn en gelukkig hoeven we dan niet in de rij met de locals, want die ziet er uit of het twee uur zal duren. Geen wonder dat er wordt gevochten om binnen te komen als de deuren open gaan.

Vandaag blijven we dus noodgedwongen rond Fiana. We vertellen Alain dat voor ons wandelen het belangrijkste is. Dus hij dringt niet aan om naar de thee plantage te gaan en rijdt ons naar Hotel du Lac, 45 minuten van Fiana. We nemen brood en kaas mee en lopen 4 uur in een vallei. Erg rustig. Er zijn natuurlijk wel overal nog mensen te zien die hun land bewerken met zebu, of met de hand in de rijstvelden. Ook gaan er altijd mensen van hot naar her. We halen het niet naar de top van een berg die we op het oog hadden omdat alle paden er omheen lopen. Als je omhoog wilt dan moet je bijna wel door een huis. En we hebben ook niet genoeg tijd. We zijn nog vogels met lange snavels, lange staart, felle kleuren of exotische roep. Het stikt van de libellen en vlinders.

Na ons geld te hebben gehaald bij de bank gaan we 's middags nogmaals op stap. Alain brengt ons naar een plaats vanwaar we naar Ambatumainty kunnen lopen. Dat dorp is beroemd omdat er nog steeds op de traditionele manier aardewerk wordt gemaakt. Zijn aanwijzingen waren "daarheen, er loopt een pad". We hebben het toch nog een paar keer moeten vragen. De tweede keer met veel gelach van Anne en haar broer Tuvu en een hele schare kinderen die al snel toestromen. Het blijkt dat we eerst over de rivier moeten en daarna door een doolhof aan rijstveld paadjes. Ze brengen ons naar de plank over de rivier en we wisselen adressen uit. Verder moeten we alleen. Na een kwartiertje pikken we twee jonge meisjes op en die leiden ons verder. Ze krijgen ieder een 10 eurocent muntje van ons. In Ambatumainty stikt het van de kinderen tussen 4 en 7 en we hebben onmiddelllijk aansprak. Ze kunnen meestal niet knipogen. Gezamenlijk zingen we Alouette. We zien inderdaad wat aardewerk en ik help bij het stampen van de rijst. Iedereen is vrolijk. De terugweg vinden we wat makkelijker. Al met al hebben we toch ruim twee uur gelopen. Onderweg wat hagedissen en slagen.

We gaan terug naar hetzefde hotel en krijgen dezelfde kamer. De plannen voor de komende dagen hangen af van de bereikbaarheid van (nationaal park) Ranomafana. Alain heeft bij Hotel du Lac Italianen gesprokenen die met een 4x4 hebben geprobeerd er te komen. Maar dat lukte hen niet. Daar kunnen we dus niet heen. De keus voor morgen/overmorgen valt dus op de trein naar Manakara. Dan gaan we tenminste toch nog door het regenwoud. Het lijkt erg leuk. Een trein die er tien uur over doet en ook wel eens kapot gaat.

In de stad kwamen we vandaag 4 andere toeristen tegen, allemaal bij Chez Dom internet cafe.

Home            Volgende dag