Zondag 30 maart Manakara - Fianarantsoa
Vroeg. We moeten om 5:30 op want de trein gaat om 6:45. Nou ja, hij gaat uiteindelijk om 7:10. In Manakara is ook een landingsbaan. De trein rijdt er schuin overheen.
Het blijkt drukker dan gisteren maar dat komt voornamelijk door al het heen en weer gesjouw van mensen en bagage. Voor een paar centen kun je je bagage afgeven aan een porter en die plaatst het dan op een treinplaats voor passagiers de gelegenheid hebben naar binnen te gaan.
Dit is duidelijk de trein naar de grote stad toe. De handel op ieder station
is niet langer voor prive in de trein. Het gaat nu om grote hoeveelheden. Tassen
vol mandarijnen, sinaasappels en bananen worden gekocht. En ook kippen en
eenden. De trein ligt na vier stations hardstikke vol fruit en andere waar. We
kopen mandarijnen, sinaasappels, bananen, avocado's en nog drie soorten vruchten
die we niet kennen.
Achter op de trein staat ook een auto met chauffeur van een Frans koloniaal die zelf met vrouw en gids in de 1e klas zit. De weg naar Manakara is dezelfde weg als naar het nationale park die wij niet konden nemen. De trein is dan de enige mogelijkheid om aan de oostkust te komen en vise versa.
Er zaten een eend en een haan in een rieten mand die van boven bij elkaar was gebonden. Al vrij spoedig moest ik de haan vangen omdat hij was ontsnapt - en op zoek naar de eigenaar in de trein. Daarna heb ik haan en eend nog eens geholpen door de bagage die op hen werd gegooid wat opzij te leggen. Maar uiteindelijk was de haan al dood toen iemand met krukken zijn kruk in de bagage plaatste, kennelijk op de eend, want die kwekte nog.
Naarmate we Fiana naderen wordt de trein voller en voller. Mensen betalen bij voor de 1e klas omdat de 2e klas niet te harden is. De mand met sinaasappels die zo zorgvuldig werd neergezet wordt inmiddels gebruikt als kruk. We ruiken de sinaasappels. Het regent een groot deel van de dag.
Ons fruit blijkt OK. De voetbal met puntjes blijkt vol te zitten met pitten in een lichee-achtige gelei. De pruimen/kersen lijken wel wat op kruisbessen. De mandarijnen en sinaasappels zijn heerlijk zuur. De avocado's zijn rijp, net als de bananen. Dan zijn er nog een soort appeltjes, die vrij hard zijn maar smakelijk en dan nog twee die op durians lijken. Maar die proberen we morgen wel.
Chez Dom is dicht, dus geen e-mail aan Emile's jarige dochter. We eten bij een soort Chinees restaurantje waar de soep belangrijker is dan het hoofdgerecht. Op weg naar het hotel worden we plompverloren aangesproken door een "juffrouw" die naast ons komt lopen en je hand pakt. Directer kan niet.