Maandag 31 maart Fianarantsoa - NP d'Andringitra
De RN7 wordt steeds smaller en er is minder en minder verkeer. We rijden in anderhalf uur de 56 km naar Ambalavao.
Het NP ligt zo'n 50 km van Ambalavao en er is geen hotel of restaurant. Maar er is wel een "gîte" wordt ons uitgelegd in het Ambalavao kantoor van WWF. In de gîte kunnen we slapen en als we eten meenemen dan vinden we lokaal wel iemand die dat voor ons wil klaarmaken. Als we dit aan Alain uitleggen blijkt dat laatste niet nodig want Alain kookt graag. Dus gaan we eerst gedrieen boodschappen doen op de markt. 6 bekertjes rijst voor 3x2 maaltijden (Alain moet ook eten). Een stuk vlees, wortels, uien, aardappelen, brood.
Ons plan was om naar een nieuw park te gaan -Anza - en daarna door te rijden naar het nationale park d'Andringitra. Maar ons Frans is niet goed genoeg om Alain altijd te begrijpen. Achteraf kunnen we wel reconstrueren waar het mis ging. Punt is dat we niet naar Anza blijken te gaan, maar direct naar Andringitra. Geen probleem; dan wandelen we vanmiddag daar.
Over de 50 km naar het park doen we 3:30 uur (de Renault is nou eenmaal geen 4x4). Op vier plaatsen moeten we tol betalen (Fmg 1500). De gîte is prachtig en wij zijn de enige gasten. Lemurs spelen in het gras en klimmem in de goten. De hostess spreekt Engels. Een van de gidsen ook en die huren we voor een middagwandeling van 14:00-18:00.
Mooi landschap, open met redelijk puntige kam aan de westzijde. Een rivier en stukjes regenwoud. Veel orchideeen en zonnedouw. We zien wat vogels, slangen, hagedissen en een bidsprinkhaan. Franklin, onze gids, is 33 en woont met vrouw en twee kindertjes in het gehucht. Zijn Engels is als ons Frans: als hij wat vertelt begrijp je het meestal wel omdat er altijd wel een of twee woorden zijn die de zaak weer richting geven. Maar als je hem iets vraagt begrijpt hij het vaak niet. Maar hij is goed op de hoogte van het park en kijkt goed uit zijn ogen. We spreken 's avonds met hem af dat we morgen een hele dag met hem op stap gaan.
De "technical advisor" van WWF is een Amerikaan die hier vanavond is om de inauguratie van het zonnepaneel te vieren. Daardoor is er nu electrisch licht. Hij legt uit dat de weg vroeger 8 uur vergde (alleen met 4x4) en dat het gehucht volkomen geisoleerd was. Nu komen er touristen en het dorp heeft een waterleiding uit de bergen.
In het dorp is gisteren een man gestorven. Uit naburige dorpen komen mensen in hun beste gewaden om rouw te betuigen. Morgen zal een zebu worden geslacht als offering waarna het vlees wordt uitgedeeld en opgegeten. Zebu wordt hier alleen bij begrafenissen gegeten. Iemand kan van honger sterven en de dag daarop krijgen zijn naasten te eten.