Donderdag 3 april Ambalavao - NP Isalo
De RN7 blijft nog 2:30 uur erg goed, en hij is erg leeg. Maar tien auto's komen ons tegemoet. Het landscahp verandert. Eerst naar een savanne, dan naar een prairie. Het gras is nog erg groen en hier en daar grazen zebu. Dit is het land van de Bara - zebuherders.
Ergens op de hoogvlakte moeten we stoppen voor een militaire controlepost -
omgekeerde eg op de weg en grote geweren. Ons wordt verzocht om een van de
militairen een lift te geven. Alain signaleert "nee" en als ik dat zeg is er
verder geen discussie over. Later legt Alain uit dat sommige militairen geen
echte militairen zijn, zelfs niet met kalasnikovs en in tenue. Het kunnen ook
rovers zijn.
Inmiddels heb ik behoorlijk koorts en allengs begint mijn neus ook te lopen.
Na 2:30 uur verandert de RN7 in een zandweg voor 40 km. De sporen spreiden zich uit over een breed terrein en iedere keer dat het splitst moet Alain de beste kiezen. Dit kost 1:30 uur. Op een enkel huis na woont hier niemand.
Nationaal park Isalo is helemaal ingesteld op touristen, zo aan de RN. Een enorme keus uit gidsen. Op een of andere manier eindigen we met Jules, waarschijnlijk omdat hij wat Engels spreekt. Niet goedkoop hier: 50k voor een dagdeel. We besluiten vanmiddag naar de Pscine Naturel te wandelen met Jules, ondanks mijn koorts. Qua inspanning valt het wel mee en de zon zit achter wolken.
Isalo is een zandsteen rug, goeddeels kaal. Maar er loopt een rivier in die uit een bron komt en daaromheen is het groen als in een regenwoud. De poel is een sprookje. Zwemmen is heerlijk (ik kan mijn hoofddoek omknopen tot een lendendoek) en door het koele water zakt ook mijn koorts. Er is niet veel leven. Wat rupsen, libelles, een klein slangetje en een enkele vogel is alles wat we zien.
We missen de zonsondergang vanwege de wolken. In het dorp kan ik aspirine kopen.