Zaterdag 12 april RS Ankarana - NP Montagne d'Arbre
Net als na de vorige zonnesteek word ik wakker zonder smaak. We vertrekken vroeg met Brigitte en nog een andere kokkin. Bij de splitsing van de RN6 naar Diego / Montagne d'Arbre wachten we op een 4x4 die uit Diego komt met voorraden en spullen. De ander kokkin gaat met deze auto terug naar Diego en wij rijden door naar het park. De weg wordt steeds slechter, temperatuur daalt en het groen neemt toe. Tot 1960 deden ze hier experimenten met geimporteerde bomen (en ook krokodillen).
De gîte is vol maar Olivier heeft een tent en matjes voor ons, dus we kamperen in het bos. Mijn smaak komt terug als ik de avocado ragout van Brigitte proef; met een beetje prei en citroen en zooo verschrikkelijk rijp!
Hier in het noorden bouwen mensen andere huizen dan in het zuiden. In het
zuiden, bij het Merina volk, was het steevast van leem en meestal twee
verdiepingen. Geen schoorsteen, de rook van het houtskoolvuur moet maar door de
ramen naar buiten. Hier in het noorden zijn de huizen van hout en bamboe; een
enkele verdieping, met een vloer net een stukje boven de lemen grond. De daken
zijn van palmbladen en de rook zoekt zijn weg daardoorheen.
NP Montagne d'Arbre is een verademing. Het is hier net in de 20C, er is een constante bries en alles is groen. Dit is een echt regenwoud met regen, buttresstrees, epiphyten, veel soorten planten en bladeren op alle niveaus.
Na de lunch rusten we een uurtje en wandelen dan 4:30 uur. Twee buitjes geven aan hoe het hier altijd is: net in of net uit een wolk. We zien wat kameleons, papagaaien en een koekal. Met blote benen door het hoge natte gewas is vragen om moeilijkheden. Allebei ontkomen we niet aan de bloedzuigers. Het zout dat ik daarvoor speciaal heb meegenomen ligt in de tent. Dan rest niets dan om te wachten tot ze vol zitten met bloed en vanzelf loslaten. Omdat ze in hun speeksel iets hebben dat bloedstolling tegengaat, blijft de wond daarna lang doorbloeden. Olivier heeft daar wel een middeltje tegen, door een lokale plant te wrijven en te kneden en dan het sap over de wond te knijpen.
Op de tergugweg nemen we een niet-begaan pad, waarvoor we door een rivier moeten. We zien de sporen van everzwijn en ree.