5/6-10-2007

Mission: De 80 van Maasland ff anders.
Objective: Het maken van een nachttocht van 50km.

Niet-wandelaars verklaren je voor gek en zelf weten we ook wel dat er een steekje los moet zitten om het leuk te vinden om lange afstanden te lopen. Laten we het er maar op houden dat we "ff anders" zijn.
Als "De man van 40 kilometer is mooi genoeg" arriveer ik rond de klok van 20.00u in Maasland om gezellig een nachtwandelingetje te maken. Wanneer het zo uit zou komen zou ik misschien de 80km vol maken. Dit had ik nog nooit eerder gedaan en het was de ideale gelegenheid om het er eens op te wagen.


Het is direct al gezellig in de kantine van MVV. Een voor een arriveren er deelnemers. Met een dweilorkest erbij begint het als een feestje.


Naar mate het starttijdstip nadert, stijgt de spanning. Om even na 22.00u kunnen we gaan en slingeren iets meer dan 200 wandelaars door de straten van Maasland. Ik pik aan bij Ton die in 2006 ook de Kennedymars van Vijfhuizen heeft gelopen. Met ferme pas stappen wij de nacht in.


Het is een mooie nacht. Geen zuchtje wind en de eerste lus van 25km via Maassluis waar we bij de voetbalclub een kop koffie drinken, zit er op voor ik er erg in heb.


Na een kop koffie en een Extrannetje weer op pad en beginnen we aan de tweede lus van 25km. Via een mooi padje voert de route ons richting Schipluiden. Wat is het lekker stil 's nachts! Beetje grondmist hier en daar maar het is genieten. Op het fietspad richting 't Woud bespeuren we weer wat menselijke activiteiten, vroege vogels gaan naar hun werk en dronke droppies slingeren op de fiets naar huis na een avondje stappen in Delft.


Dan komt de zon op. Prachtig gezicht met die mist erbij. Als Ton en ik weer in Maasland komen is het weer helemaal licht.


We zijn bijna aan het eind van de tweede lus en ik laat Ton los, verminder mijn snelheid bij wijze van cooling down. Ik heb ook last van mijn heup dus ik ben klaar met mijn tocht.
Na 50km in precies 10 uur kom ik aan in de kantine van de tennisvereniging waar het goed toeven is met al die luie stoelen.
Ik heb honger want in de nacht was er niet veel te eten onderweg. Een zakjes chips om eventueel zout tekort aan te vullen spoel ik weg met Extran en ik neem nog een broodje ham. Ik zeg tegen Ton dat hij maar verder moet gaan als hij zover is. Zijn tempo kan ik vanaf nu toch niet meer bijhouden.
Zo blijf ik lekker zitten en peins erover na om de auto ergens in de schaduw te zetten om een uiltje te knappen totdat Gery er is.
Ik ga nog een keer naar het toilet en merk dat de beentjes toch nog erg goed zijn. Als ik nu eens op mijn gemakkie het derde lusje van 15km doe? Het is fantastisch weer dus waarom niet?


De eerste 4,5km van de derde lus slingeren door Maasland het wemelt hier van de pijlen van lus 1,2,3,4 heen en terug maar met de route beschijving in de hand gaat dat goed. Ik kom weer langs de tennisvereniging en dan ga ik de polder in. Het feest begint. Hele lange rechte stukken. Ik ga mijn knieen voelen, ze zijn niet meer zo buigzaam als normaal.
In eenzaamheid worstel ik mij naar de wagenrust halverwege. Ik heb het gevoel dat ik flink doorstap maar de kilometers schieten niet op. Nu mis ik mijn iPod met 18,5 uur Status Quo erop. Ik speel wat deuntjes af in mijn hoofd en houd zo het tempo er een beetje in. Al lopend sukkel ik bijna in slaap, straks maar even een Red Bull nemen. Na wat een eeuwigheid lijkt kom ik weer in Maasland.
Telefoontje van Pingu of ik het wel eventjes afmaakt. Dat geloof je toch zeker zelf niet hè, antwoord ik.
Nog 500m tot de tennisvereniging. Daar laat ik mijn kaart stempelen en stop hem automatich weer in mijn zak. Ach dan meld ik me zo direct wel af. Ik zit op het zon overgoten terras, het is warm. Zal ik een biertje nemen? Ik ben er helemaal klaar mee en kijk rond of er niet een plekje uit de zon te vinden is waar ik in afwachting van Gery even mijn ogen dicht kan knijpen.
Zo zit ik wat te soesen op het terras als de achterhoede van de deelnemers binnenkomt. Na de rust gaan ze voor de laatste lus.


Het is net aan 14:00u. Vier uur voor de boeg voor een kinderafstand van 15km! Wat ben ik blij dat ik mijn startkaart nog niet ingeleverd heb. Ik sla twee Red Bull achterover en neem een paracetamol uit voorzorg. Dan trek ik mijn oude wandelschoenen aan die ik "voor het geval dát" meegenomen heb (deze zitten namelijk iets ruimer) en ga ook op pad voor de laatste 15km van wat mijn eerste Kennedymars zal worden.


Maasland! het eind is in zicht.


Het zijn zware kilometers maar gezamelijk slaan we ons er doorheen.




We worden ingehaald met een dweilorkest en de smaak van de overwinning is zoet maar die van de Palm nog beter.
Organisatie en medewandelaars bedankt voor jullie inzet en een voor mij onvergetelijke ervaring.


Mission accomplished!