LOOPGROEP BLIXEMSNEL 

Contactpersonen:

Vincent Vloemans tel. 040 2484255 E mail: vloemans@zonnet.nl  

B.g.g.: Hans Willems tel. 040 2565068

ARTIKELEN

Bewust ademhalen en loopefficiëntie

Bewust ademhalen kan loopefficiëntie gunstig beïnvloeden - een inleiding

Als jarige looptrainer wilde ik eens met een dorstlessende tractatie een zomeravondtraining afsluiten en deelde alvast rietjes uit aan mijn nietsvermoedende atleten. Ze hadden op hun hoede moeten zijn, want iedere training minstens met een nieuw loopaspect kennismaken, is tenslotte mijn stokpaardje. Het rietje gebruiken voor het netjes binnenkrijgen van het nodige en welverdiende vocht werd namelijk nog even uitgesteld. Als laatste opdracht van de training moest er door het rietje diep worden in- en uitgeademd. Het doel van deze op het eerste gezicht wonderlijke opdracht was om het ademhalings bewustzijn te stimuleren en tegelijkertijd de weerstand te vergroten om zo de ademhaling te verdiepen. Een onbewuste oppervlakkige ademhaling wordt hiermee een bewuste diepe ademhaling die vanuit het middenrif(diafragma) wordt ingezet. Niet elke hardloper is zich bewust van zijn/haar ademhaling. Men gaat er ten onrechte van uit dat ademen automatisch gebeurt en geen controle nodig heeft.
De zonnegroet (Suryanamaskar)
De uitgangshouding voor deze serie van 12 yoga oefeningen is rechtop staan met gesloten voeten. Bij voorkeur geen schoenen dragen.
1) Druk de ellebogen tegen het lichaam en houd de handpalmen met omhoog gerichte vingertoppen voor de borst tegen elkaar. Haal diep adem. Zorg ervoor dat de ellebogen elkaar niet raken, omdat de ademhaling dan onvolledig is.
2) Strek de armen boven het hoofd; open de handen en haak de duimen in elkaar, de linker- over de rechterduim. Inademen en laat het lichaam iets achterover hellen.
3) Buig al uitademend naar voren, de handen naar de grond, het hoofd tussen de armen. Probeer te benen gestrekt te houden.
4) Buig het rechterbeen en strek het linker naar achteren. Adem in.
5) Strek ook het rechterbeen naar achteren, plaats de voeten naast elkaar en adem uit in deze ligsteun.
6) Voordat je weer uitademt laat je het lichaam zakken, zodat ook knieen, borst en voorhoofd op de grond steunen.
7) Steun op de handen en adem uit. Duw het lichaam naar voren zodat de tenen een tiental centimeters dichter bij komen, waarbij het hoofd niet achterover wordt gebogen.
8) Houd de adem in en til de heupen op zodat het lichaam met de grond een driehoek vormt. De hielen blijven op de grond en het hoofd bevindt zich tussen de gestrekte armen.
9) Buig het linkerbeen naar voren tussen de armen en adem uit.
10) Breng het rechterbeen naast het linker en zonder te ademen breng je het hoofd weer naar de knieen zoals in fase 3).
11) Haal adem terwijl je het lichaam weer uitstrekt zoals in fase 2), met de handen en de duimen in elkaar gehaakt. De linker- over de rechterduim.
12) Keer terug naar fase 1) en adem uit.
Eerst zelf ervaren om daarna nooit meer te vergeten
De triathlon van Nijeveen behoort al jaren tot een van de beste wedstrijden in het Noorden van Nederland. Begin juni kom ik er graag en het mooie landelijke parkoers inspireert vaak om het beste uit je zelf te halen. Ik herinner me een gezien de broeierige weersomstandigheden pittige aflevering waarin op enkele honderden meters voor mij uit op het afsluitende looprondje een groepje concurrenten maar niet dichterbij kwam. Het lukte me deze keer niet goed in een lekker loopritme te komen en het viel me op dat ik met een nogal korte pas liep in verhouding tot de snelheid die ik ontwikkelde. Ik moest iets veranderen wilde ik nog een kans maken op te schuiven in het deelnemersveld.
Heel bewust maakte ik mijn paslengte groter. In korte tijd verbeterde het lopen opvallend en wat bovendien erg opviel was dat er een grote rust kwam in mijn ademhaling die tot dan toe erg onregelmatig was geweest. Op een kilometer van het einde van de wedstrijd haalde ik het groepje in. Een enkele dappere triathleet probeerde mij nog te volgen, tevergeefs bemerkte ik toen ik over de finish liep en achterom keek.
© Kees Versprille, 01-2003

Naar boven

Ademhalingspieren trainen / bewust ademhalen - de theorie
Het ritme dat lopen heet

Een simpele definitie van hardlopen is: zich voortbewegen met een zweefmoment(om het onderscheid met gaan(=wandelen) te benadrukken). De definitie kan worden uitgebreid met een opmerking over het cyclische karakter en dus het ritme wanneer we het over hardlopen als sport hebben. Bij een analyse van onze in principe natuurlijke beweging is het fascinerend te ontdekken hoe tot in de kleinste details die onderdelen en functies van het lichaam die betrokken zijn bij het hardlopen(en dat zijn er nog al wat) op elkaar worden afgestemd. Voor het overgrote deel gebeurt die coördinatie onbewust. Maar ons bewustzijn kan wel worden gebruikt om veel (delen van) bewegingen en lichaamsfuncties waar te nemen en te sturen. We hebben het hier over een belangrijk uitgangspunt van als het goed is, iedere hardlooptraining. Een centrale rol bij de totale bewegingscyclus van het hardlopen speelt de ademhaling. Het is opmerkelijk dat in de trainingsleer deze rol zo weinig wordt onderkend.
Hoe vindt de ademhaling plaats?
Inademen is vooral een activiteit van het diafragma(middenrif), dat zorgt voor een lagere druk in de borstkas en een hogere druk in de buik. Met behulp van de zogenaamde hulpademhalingsspieren die aan de borstkas zijn gehecht wordt de hele borstkas opgetild, voornamelijk door de ribben te bewegen. Bij kinderen vindt weinig ribheffing plaats. Bij hen is een duidelijke buikademhaling te zien. Vrouwen heffen de ribben meer naar voren en we noemen dat borstademhaling, terwijl mannen vaak het accent leggen op een zijwaartse beweging van de ribben, de flankademhaling.
Uitademen is eigenlijk een passieve activiteit die min of meer automatisch volgt op het inademen en vooral gebeurt door de elasticiteit van het longweefsel en overige weke delen. Zowel in- als uitademen kunnen geforceerd worden. Hoesten is hier een voorbeeld van.
Spieren die betrokken zijn bij ademhalen zijn ook te trainen
De efficiëntie van de rechtstreeks bij de ademhaling betrokken spieren moet groot zijn om het opnemen van zuurstof zo gemakkelijk mogelijk te maken. Het ligt dan voor de hand te denken dat gerichte training van die spierfunctie het rendement zal vergroten. Nu is het vanzelfsprekend dat iemand die zijn duuruithoudingsvermogen door training vergroot tegelijkertijd zijn longfuncties optimaliseert. Maar het is eigenlijk onbekend of gerichte aanvullende training van de ademhalingspieren een extra impuls kunnen geven aan het vermogen zuurstof op te nemen.
Een recent onderzoek in Houston onder leiding van William Amonette en Terry Dulper heeft uitgewezen dat met de inzet van eenvoudige apparatuur om onder weerstand de longfunctie te trainen, snel enkele significante postitieve effecten te meten zijn. In grote lijnen neemt de ademhalingsefficiëntie toe. De geteste atleten lieten echter geen verandering in hun VO2max zien. Omdat het lopers en triathleten van hoog niveau betrof die getest werden, veronderstelde men dat omvang van de longfunctietraining nog te gering was geweest om verandering van de VO2max waar te nemen. Op korte termijn wordt de meting nog een keer gedaan met minder goed getrainde proefpersonen. We hebben het hier over een nog vrijwel braakliggend terrein van onderzoek waarvan de resultaten voor de prestatiegerichte sport misschien in de toekomst van betekenis kunnen zijn.

bron: "The effects of respiratory muscle training on VO2max, the ventilatory threshold and pulmonary function" ; William E. Amonette and Terry L. Dupler ; Journal of The American Society of Exercise Physiologists(ASEP) Volume 5 Number 2 May 2002
© Kees Versprille, 02-2003

Naar boven

Het optimale ritme tussen pasfrequentie en ademhalen
Loop met het ritme van je hart en je longen
"Like my heartbeat, the breathing rhythm is usually unconscious. It is timed to the same unconscious metronome that times the footsteps."
Bernd Heinrich / Racing the Antelope

Of het nu tijdens een duurtraining of in een langeafstand wedstrijd is, het vinden van een goed ritme waarin je zeker voor het gevoel nog lang door kan gaan behoort tot de bijzondere uitdagingen van duursport in het algemeen. Het onder controle hebben van paslengte, pasfrequentie en de daar het best bij passende ademhalings- en hartslagfrequentie zorgen vaak voor een optimaal effect van de inspanning. Je beseft daarbij niet dat het lichaam zelf door de vele trainingsuren opzoek is gegaan naar de voordeligste afstemming van alle ritmes die bij het hardlopen horen. Is het je bijvoorbeeld al eens opgevallen dat je in duurloop(-wedstrijd)tempo altijd uitademt bij het landen op dezelfde voet?
Economisch lopen betekent slim omgaan met energie
Wanneer het rendement van alle energie die voor het hardlopen wordt gebruikt zo hoog mogelijk is, zal er sprake zijn van een optimale loopeconomie. De mechanische processen, dus alles waarbij beweging plaatsvindt, zullen daarbij zo vloeiend mogelijk in elkaar over moeten gaan, op elkaar zijn afgesteld en de loopbeweging zo goed mogelijk moeten ondersteunen. De beweging van de armen en die van de benen behoren aanvullend op elkaar te zijn, moeten met elkaar samenwerken. Dat betekent bijvoorbeeld dat een op een verkeerd moment ingezette armzwaai een ontspannen, effectieve zwaaibeweging van het been juist kan verhinderen. Op een heel ander niveau, maar niet minder belangrijk, is het gemakkelijk bewegen van de ribben voor het ademhalen afhankelijk van de ruimte die de borstkas krijgt van de positie van de armen en dus indirect ook van de benen. Wanneer je bewust bent van deze ritmes kan je opzoek gaan naar een optimalisatie van het op elkaar afstemmen van die ritmes.
Het verband tussen het aantal passen en het in- en uitademen
Hardlopen gaat nog gemakkelijk en met een relatief rustige ademhaling wanneer je tijdens een ademhaling(= een volledige inademing, gevolgd door een volledige uitademing) vier keer een voet neerzet(= twee keer een complete loopbeweging maakt!). In de meeste gevallen zal de snelheid overeenkomen met een stevig duurlooptempo. Wordt er versneld dan probeer je (onbewust) het ritme toch vast te houden. Dat kan erg simpel gebeuren door de ademhaling te verdiepen en/of te versnellen. Bovendien neemt de pasfrequentie vaak toe zodat het verband tussen het aantal passen en het ademhalen niet wordt verstoord. Bij nog hogere snelheden zal dit ritme toch moeten worden doorbroken. Dit valt meestal samen met het bereiken van het zogenaamde technisch breekpunt. De looptechniek laat je in de steek en hoogstens kan je er nog een eindsprint uitpersen, waarna je zal moeten terugschakelen of zelfs moeten stoppen.
Controleer tijdens het hardlopen het ademhalingsritme
Het 1 op 4 ritme lijkt voor de lange afstand ideaal. Controleer deze cadans gedurende het lopen regelmatig en regel zonodig bij. Bij aandachtige waarneming zal je misschien merken dat je voor het inademen meer tijd gebruikt dan voor het uitademen. Deze regelmaat kan worden benadrukt door actief de uitademing te ondersteunen met een vorm van nablazen bijvoorbeeld. Het ritme verschuift dan duidelijk naar een enigszins verlengde, maar zeker verdiepte inademing over drie passen, waarna de vierde pas wordt gebruikt voor een krachtige uitademing.
Ik denk dat je nu genoeg theorie hebt en gemotiveerd bent om in een volgende looptraining eens opzoek te gaan naar het voor jou optimale ritme tussen pasfrequentie en ademhalen. Het is een van de vele ritmes die kunnen bijdragen aan de souplesse die nodig is voor de kunst van het hardlopen.
"Three steps and one long inspiration, a fourth step and a quick expiration. Over and over again. My mantra."
Bernd Heinrich / Racing the Antelope
© Kees Versprille, 04-2003

Naar boven

Wat is hyperventilatie?    

Hyperventilatie is een verkeerde manier van ademhalen waarbij u te snel of te diep ademt zonder dat dit nodig is zoals bv. tijdens een zware fysieke inspanning.

Ademhalen doen we vanzelf. We ademen daarbij zuurstof (O2) in en koolzuurgas (CO2) uit. De ademhaling past zich aan bij wat we doen. Tijdens de slaap hebben we bijvoorbeeld niet zoveel zuurstof nodig, dus dan is de ademhaling rustig. Bij grote inspanning is meer zuurstof nodig en ademen we sneller. Als je, zoals bij hyperventilatie, te snel en te diep ademt wanneer je ergens rustig zit, adem je te veel zuurstof in en daalt de hoeveelheid koolzuurgas (CO2) in het lichaam (respiratoire alkalose). Bij een tekort aan CO2 ontstaat vaatvernauwing, waarbij een vermindering van de bloedvoorziening van de hersenen optreedt en de zuurstof minder goed aan de weefsels wordt afgeven. Dit kan een aantal vervelende verschijnselen veroorzaken zoals:

Hyperventilatie kan een eenmalig verschijnsel zijn, maar het kan ook regelmatig terugkomen. Bij een chronische hyperventilatie kunnen allerlei vage klachten optreden terwijl de kortademigheid niet zo uitgesproken is, waardoor de patiënten soms lange onderzoeken moeten ondergaan voor de oorzaak wordt gevonden.

Oorzaak       

Hyperventilatie kan optreden wanneer u erg zenuwachtig gespannen of angstig bent of na een periode van verhoogde stress, na een woede-uitbarsting, enz. Ook overbelasting of oververmoeidheid kunnen een rol spelen. Het lichaam maakt dan stresshormonen aan, zoals adrenaline, alsof het zich voorbereidt op een inspanning. U gaat vanzelf sneller ademhalen en uw hart gaat sneller kloppen. Bij mensen die al langer hyperventilatieklachten hebben, treden de klachten nogal eens op na een inspanning. Ook angst voor een aanval kan een nieuwe aanval uitlokken. Soms treedt hyperventilatie op na langdurig cafeïnegebruik. Bij sommige patiënten met klachten en symptomen vergelijkbaar met chronische hyperventilatie is er sprake van (lichte) hartklepstoornis (mitralisklepprolaps).         

Behandeling

Om een aanval te voorkomen is het zaak om langzaam en minder diep te ademen. Dit is natuurlijk gemakkelijker gezegd dan gedaan.

- Neem bijvoorbeeld drie seconden om in te ademen en zes om uit te ademen. Tel in gedachten langzaam mee: in 2-3-uit-2-3-4-5-6 in-2-3-uit-2-3-4-5-6, enzovoort.

- Soms helpt het om uzelf af te leiden. Bijvoorbeeld door bij een aanval oefeningen te doen zoals kniebuigingen of door hardop te lezen.

- Probeer na te gaan waarom bepaalde situaties spanningen oproepen. Het kan zijn dat u zich niet van angst of spanningen bewust bent, maar dat u wel last heeft van de verschijnselen.

- Het kan helpen wanneer u opschrijft in welke situatie u de verschijnselen krijgt.

- Een hyperventilatie-aanval kan u bedwingen met een noodmaatregel: hou een plastic zakje voor neus en mond en adem de daarin uitgeademde lucht die rijk is aan CO2 opnieuw in. Op deze manier komt de hoeveelheid CO2 binnen een tot anderhalve minuut, weer op peil en zullen de klachten spoedig verdwijnen.

- Behalve een plastic zakje als noodmaatregel tegen hyperventilatie, kan u ook een stuk tuinslang nemen van ongeveer een halve meter. Wanneer u daardoor in- en uitademt, zal u bij elke ademhaling eerst de lucht inademen die nog in de slang zit, dus de lucht die u net hebt uitgeademd.

- Bij steeds weerkerende klachten kan het nodig zijn dat u ademhalingsoefeningen doet waarbij u leert ademhalen door de buik. Zit in een stoel en probeer alleen met de buik te ademen. U kan dit het best controleren door de handen op de buik te houden. Eventueel kan u iemand anders laten toekijken. Volg daarbij volgend ritme: inademen -2-3, uitademen -5-6-7-8-9 / in 2-3, uit 5-6-7-8-9 enzovoort. Per tel neemt u ruim een seconde.  

Wanneer naar de huisarts?       

Neem contact op met uw huisarts:

Bron: Gezondheid.be, de gezondheidssite voor Vlaanderen.

Naar boven

Hyperventileren

Bijna altijd gaat het hijgen ten gevolge van de inspanning 'vanzelf' weer over. Soms echter gaat dit hijgen na de inspanning te lang door. De sporter voelt zich kortademig, maar haalt in feite te snel en te diep adem. Bij hyperventileren wordt er teveel koolzuurgas uitgeademd, waardoor een verstoring van de zuurgraad in het bloed optreedt. Als gevolg hiervan kunnen lichamelijke klachten ontstaan, zoals bijvoorbeeld overmatig zweten, een droge mond, tintelingen rondom de mond en in de handen, misselijkheid (soms zelfs met braken), duizeligheid en soms zelfs flauwvallen. Niet altijd is duidelijk waardoor het hyperventileren optreedt. Soms treedt het hyperventileren in combinatie met een (lichte) aanval van inspanningsastma op, waarbij de sporter zich natuurlijk ook 'benauwd' voelt. De sporter kan hierbij angstig worden, waardoor het hyperventileren blijft bestaan of zelfs versterkt wordt. Als een sporter hyperventileert, is het belangrijkste om hem of haar gerust te stellen. Vaak werkt dit afdoende. Soms kan een aanval afgebroken worden door iemand in een zak te laten in- en uitademen. Dan zal aan diegene die hyperventileert wel duidelijk moeten zijn dat dat gedaan wordt om het 'teveel uitademen van koolzuurgas' tegen te gaan.  

Samenvatting

Het is niet altijd een gebrek aan conditie als een atleet tijdens de training langer dan de anderen kortademig is. Er kan sprake zijn van een aanval van inspanningsastma, die vaak voorkomen kan worden door een aantal maatregelen te treffen of door voor aanvang van de training een medicijn in te ademen. Er kan echter (ook) sprake zijn van hyperventileren, waarbij geruststelling van de sporter vaak afdoende werkt. 

Bron: http://www.tigch.nl/medisch/kortademigheid.htm

Naar boven

Ademhaling en hyperventilatie en Tai Chi Tao

Het wegnemen van de oorzaak. 

Begin nooit direct met ademoefeningen. Verander je houding, ontspan, en door een lossere houding en oefeningen om je buikgebied soepeler te maken, los je de oorzaak op. 

Als je ademproblemen hebt dan hoef je in tai chi tao niet direct ademoefeningen te leren. 

Hoe doen we het in Tai Chi Tao? Op een ongedwongen, zelfs speelse manier, gaan we eerst het bekkengebied losmaken en de lichaamshouding verbeteren. Als je daarmee klaar bent dan zakt de ademhaling, die veel te hoog zit, vanzelf weer terug in je buikgebied. Als het in je buikgebied allemaal gespannen zit en je ademt door een gespannen houding hoog vanuit je borst, dan is het onlogisch direct een buikademhaling aan te leren. Ademen moet weer een natuurlijk proces worden en blijven. Daarom moet je nooit een buikademing mechanisch aanleren.  

Ademhaling is een vanzelfsprekend iets. Als je slaapt adem je rustig door. Je staat er nooit bij stil hoe het werkt. Totdat je er problemen mee krijgt: een te zwakke adem, kortademigheid, snelle ademhaling in een rustpositie, benauwdheid, hyperventilatie. Als alles goed is, dan hoef je niet aan je ademhaling te denken. Als je bijvoorbeeld een mooie boek leest of een priegel-werkje doet, dan adem je ineens te oppervlakkig of te zwak. Soms merk je dat je bijna niet ademt, maar je lichaam/zenuwstelsel merkt het wel. Er komt ineens een zucht: een diepe inademing met een flinke ontspannende uitademing. Een zucht van verlichting als correctie om het evenwicht te bewaren. 

Behalve een zucht is geeuwen ook een correctie. Je ademproces is flexibel en past zich aan in alles wat je doet. Je hoeft er niet bij na te denken. Maar door allerlei omstandigheden kan je natuurlijke ademhaling worden verstoord. Een flexibele aanpassing is er dan niet meer. Het is net als ineens alles averechts werkt. Het geeft een negatieve weerslag op je totale gezondheid. 

Naar boven

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hyperventilatie               (EEN LINK: HYPERVENTILATIE)

Bij hyperventilatie is je uitademingscapaciteit te zwak. Je ademt teveel en vaak te snel in en te weinig uit. Hyperventilatie is dus een toestand waarin je uitademing te zwak is. Je krijgt dan teveel zuurstof binnen, meer dan je lichaam op dat moment kan verwerken. Daardoor ontstaat er een tekort aan koolzuurgas. Daaraan gaat natuurlijk wel het een en ander aan vooraf: spanning en angst. Spanning en angst vernauwt de bloedvaten, versnelt de ademhaling, jaagt je op, veroorzaakt hartkloppingen en verstoord de bloedcirculatie. Van het een komt het ander. 

Bij een aanval van hyperventilatie kun je in een papieren- of plasticzak in en uitademen en het beetje uitgeademende koolzuurgas dus weer inademen om het tekort zo weer aan te vullen. Maar dat is natuurlijk symptoombestrijding. Mij hebben ze ook wel eens gevraagd om ademtechnieken om als je een aanval voelt aankomen te onderdrukken. Die tip geef ik nooit. Want het neemt de oorzaak van het ademprobleem niet weg. 

Natuurlijk proces 

Hoe krijg je hyperventilatie? Hoe krijg je ademproblemen? Daarom moet je weten wat de ademhaling in feite doet. Het ademen zorgt voor levenskracht. Ademen vitaliseert of geeft je rust. Ademen is een proces om levenslucht op te nemen en gassen weer uit te stoten. Het is een wisselwerking. Na het inademen neem je chi op en bij het uitademen gaan de afvalgassen naar buiten. Het is een wisselwerking. Bij dit proces wordt het bloed gebruikt voor het vervoer van zuurstof. De ademhaling moet een vanzelfsprekend iets zijn. Als organisch proces regelt de ademhaling zichzelf. Het ademen wordt beheerst door het autonome en het onwilligkeurig zenuwstelsel. 

Als je tegen de wind in moet fietsen, of de trap op en neer loopt, dan past de ademhaling zich aan en begin je te hijgen om meer zuurstof op te nemen om die arbeid te kunnen verrichten. Stop je met die inspanning dan is bijvoorbeeld na 10 seconden het hijgen over.

Maar de ademhaling kan worden beïnvloed door bijvoorbeeld emotionele situaties. Een mens staat bloot aan allerlei invloed van buitenaf en dat kan doorwerken op je gemoedstoestand. Invloeden die op je inwerken zijn onder anderen: vreugde, droefheid, zorgen, gezinsomstandigheden, trauma's, werkomstandigheden en ontwikkelingen in de samenleving. 

Onder invloed van energie 

Ook weersomstandigheden en kosmische invloeden werken op je in. Als het flink koud is loop je te rillen en blijf je liever bij de kachel. Als het te lang regent mopper je en heb je het over vies weer. Als de zon lekker schijnt ben je in een goed humeur, maar als het snikheet is loop je weer te mopperen. Soms werken de invloeden heel sluipend en heel subtiel op je in, soms heel heftig. Ook voeding is van invloed. Voedsel is energie, brandstof voor je lichaam en geest. Te weinig of slecht voedsel vertoort de weerstand. De kwaliteit van ons voedsel is door bewerking, ontkrachting en toevoeging van allerlei stoffen een zwakke en vuile energie geworden. Ook dat heeft invloed op je ademhaling en je gemoedstoestand. 

Ook de manier waarop je leeft en hoe je beweegt, gespannen, stressig of ontspannen, heeft invloed op je ademhaling. Het ademcentrum (het autonome zenuwstelsel) kan ondanks zijn autonomiteit dus toch beïnvloed worden. Het kan deels ook beïnvloed en verstoord worden door het willekeurig zenuwcentrum: zo kunnen bijvoorbeeld spieren, pezen, gewrichten, maar ook gedachten en emoties de ademhaling beïnvloeden. Er is sprake van een onderlinge afhankelijkheid. 

Niet alleen actie 

Het lichaam bestaat uit meer dan alleen spieren en longen. Het is een misverstand dat je door alleen actie en zweet een goede conditie krijgt. Enkele voorbeelden. Ik kreeg een telefoontje uit Rotterdam van een man die hyperventilatie had. Hij snapte er niets van dat hij ademproblemen had gekregen, want hij was een verwoed wielrenner met een goede conditie. Hij vergat de andere factoren, zoals emoties, stress, werkdruk enzovoort.  

Een man uit Hoogeveen, toevallig ook wielrenner, meldde zich bij me met eveneens hyperventilatie.

In dezelfde maand kwam er een voetballer bij. Een vrouw van 32 jaar uit Hoogerheide belde mij. Zij had al circa 8 jaar last van hyperventilatie. Dat wist ze pas 3 jaar. De jaren daarvoor kon haar huisarts er niet achter komen wat ze precies mankeerde. Hij besloot haar te laten onderzoeken. Conclusie hyperventilatie. De behandeling: ademoefeningen onder leiding van een fysiotherapeut die haar ook op een hometrainer zette. Zij moest er uit halen wat ze kon en ze moest ook elke dag 200 tot 300 meter hard lopen. Dat zou haar longen sterker maken. 

Het hielp allemaal niets, vertelde zij. Als zij er iets van zei werden haar twijfels weggewimpeld. Haar gevoel zei dat ze met een verkeerde methode bezig was. Inderdaad. In de Westerse denktrant wordt er van uitgegaan dat je ademoefeningen moet doen om de ademhaling onder controle te krijgen, dus inademen en buik uitzetten en uitademen en buik intrekken. Omdat ze door hyperventilatie was verzwakt dacht men dat ze maar moest hardlopen en op de hometrainer moest trainen. Dat zou haar conditie opvijzelen. Het is een conclusie die prestatiegericht is en een gevolg van de westerse manier van leven. Constante actie is echter tegennatuurlijk. Zowel bij astma als bij hyperventilatie krijgen de longen teveel vuur. Inspanning is ook vuur (yang) en je moet nooit vuur bij vuur doen. 

Bron: www.jankraak-taichitao.nl

Naar boven

 Links:

Hyperventilatie

www.hyperventilatie.org

www.kennisring.nl

Naar boven
 

Last modified: 05-jun-2007