10 Het kerkhof

 

Wat is er nu nog te zien?

 

Op het kerkhof liggen in totaal nog 42 oude grafmonumenten, waaronder het bekende robbenjagersgraf.

Een groot deel van de stenen is nog redelijk gaaf. Sommige graven zijn gescheurd. De meeste funderingen zijn instabiel, doordat de voegen van de muurtjes los zitten of reeds zijn ingestort.

 

10.1 Afbeelding op grafzerk van robbejager Tjark Ders Visser. Tekening onbekende herkomst.

 

Robbenjager en wadvisser Tjark Derks Visser ligt op het kerkhof begraven. Hij overleed in 1871. Op zijn grafzerk is een boot gebeiteld, varende op de Wadden. Een man aan het roer en een aan de riemen. Twee robben zwemmen vluchtend voor de boot uit.

Op het grafschrift staat: “Tjark Derks Visser, geb. den 1 Oct. 1779, overl. den 24 July 1871 te Westernieland, dus bijna 92 jaar oud. Sedert 1858 weduwnaar van wijlen Elizabeth Jans nalatende twee zoons en aangehuwde dochters, die te zijnen eer dezen steen alhier hebben gelegd”.

Tot aan zijn vijf en vijftig jaren

Heeft hij de Wadden steeds bevaren

Zeehonden vangen was zijn werk

Bij vlijt en zuinigheid zoo sterk

Om zes en dertig jaar alhier

Te leven als oud rentenier

 

 

 

Op het graf van een andere robbenjager, Jacob Tjarks Visser (1815—1873), zijn een zeehond en een anker uitgebeiteld.

Robbenjager en wadvaarder Tjark Derks Visser was een merkwaardig man. Zijn huis aan de Noordpolderweg nr 2, werd naar zijn voornaam “Tjaarkerij” genoemd. Tegen zijn woning stond steeds een stevige ladder, zodat Visser in een wip boven op z'n huis stond. Op een schoorsteen had hij een leunstoel staan. Bij stormweer ging hij, gewapend met een flinke kijker, in de stoel zitten. Zo kon hij in alle richtingen over de Wadden kijken om te zien of er ook een schip in nood verkeerde. Als hij een schip in nood zag, ging hij er direct met zijn boot op af om hulp te verlenen.

 

Begraven in de kerk is vanaf 1820 verboden.

Vanaf 1870 werden de gemeenten verplicht een algemene begraafplaats te hebben.

Bij een boerderij aan de Noordpolderweg in Westernieland liggen nog graven van de familie Ritzema, de vroegere bewoners.

 

Robbenjagers

Westernieland heeft een eeuwenlange traditie als het gaat om robben jagen. De familie Visser had in het dorp een villerij, waar dode zeehonden van hun huid werden ontdaan. De Westernielanders zijn tot ver na de Tweede Wereldoorlog doorgegaan met de zeehondenjacht. De allerlaatste Groningse robbenjager was de in 1893 geboren Ko Teerling. Hij verdiende aan elke gevangen zeehond vijf gulden. Hij kreeg een rijksdaalder premie en de verkoop van de huid en de traan leverde eenzelfde bedrag op. Het vet werd ondermeer gebruikt in de verf en zeepindustrie. Pas toen de traan niets meer opbracht, stopte de jacht op volwassen zeehonden.

Ko Teerling jaagde toen alleen nog op de pasgeboren jongen. Tussen 1950 en 1958 schoot hij jaarlijks ongeveer 600 jonge zeehonden ten behoeve van de bontindustrie. Men beschouwde de robbenjacht destijds als een normale zaak.

 

Kerken in het Groen

10.3 Onderhoud van de graven omstreeks 1970.

10.2 Grafzerken 1998, vóór herstel

De  kerk­voogdij van Her­vormde gemeente Halfambt is eig­enaar van het kerk­terrein te Westernieland. Samen met de kerk­voogdij is door Landschaps­beheer Gronin­gen een werk­plan opgesteld voor het herstel van het kerk­terrein. De werk­zaam­heden maken deel uit van het project “Kerken in het Groen”

. De werkzaamheden zullen bestaan uit herstel van de grafmonumenten, het verwijderen van enkele bomen en snoeiwerk.

Ook zullen opnieuw struiken, zoals meidoorn, lijsterbes en liguster worden aangeplant. Het pad van stoeptegels is vervangen door straatklinkers.

Ook is het pad verbreed. De kerkterreinenwacht inspecteert jaarlijks de onderhoudssituatie van het kerkterrein en brengt hierover rapport en advies uit aan de kerkvoogdij.

De kerkvoogdij zal zich als deelnemer aan het project Kerken in het Groen, aansluiten bij de kerkterreinenwacht. Deze draagt zorg voor instandhouding van kerkterreinen in de provincie Groningen.

10.3 Najaar 2003: Vrijwilligers krijgen’les’ in beletteren

 

 

 

 

 

10.4 Kerkhofterrein 2004 :Herstelde grafzerken en transparantie

 

Tekstvak: ANNO VOORJAAR 2004 zijn de grafzerken voorzien van  nieuwe funderingsvloertjes en zijn de gebroken stukken op de nieuwe fundering gelijmd, zodat verder verval voorkomen wordt.  Van verschillende grafzerken zal in 2004 e.v. de belettering opnieuw gezwart worden.
Het kerkhofterrein is transparanter gemaakt, zodat de kerk van de straatkant af nu weer duidelijk zichtbaar is. Ook aan de Westkant zijn de hogere bomen flink uitgedund en reeds ten dele voorzien van besdragende struiken en een takkenril, teneinde het terrein aantrekkelijker te maken voor de kleinere zangvogels e.a.
In het open gedeelte van het kerkhofterrein zullen grote hoeveelheden bollen van stinzeplanten worden gepoot., waarbij gekozen is voor de kleur blauw als leidend motief, in de geest van de oude naam van het dorp “MARIABUREN”.
E.e.a. zal in de loop van 2004 gerealiseerd moeten worden.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

GA NAAR INHOUDSOPGAVE

 

NAAR VOLGEND HOOFDSTUK